LOGINShare
2.คนละชั้น
Last Updated:
2025-04-09 20:51:29ผมสีทองของเขานั้นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังเปล่งประกายอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่เจิดจ้า
และในวินาทีที่เขาสั่งให้ฉันเดินเข้าไปหาเขา ฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังถูกมนต์สะกด เพราะค่าเสน่ห์ของเขานั้นมันมากเกินกว่าที่เธอจะยอมรับได้ นี่คือตัวละครตัวที่สิบที่ฉันจะต้องพิชิต แต่ทว่าทำไม..ฉันต้องเจอเขาเป็นคนที่สองด้วยนะ นี่มันไม่ยุติธรรมเลย ค่าเสน่ห์20ของฉันจะเอาอะไรไปสู้กับค่าเสน่ห์100ของเขากันนะ บ้าชะมัดเลย! “ขออภัยด้วยครับท่านค่าดินัน แต่ท่านนักบุญหญิงพึ่งจะเดินทางมาที่นี่ และข้าอยากพานางไปที่ห้องพักก่อน..อีกทั้งท่านนักบุญหญิงต้องเปลี่ยนชุดและเข้าร่วมพิธีต้อนรับอีกนะครับ..” ดวงตาของแซรัสหรี่ลงเล็กน้อย เขากำลังไม่พอใจ ไม่พอใจอย่างมากที่มาไคกำลังขัดขวางเขา แต่ทว่านี่มันพึ่งจะเริ่มต้น ยังมีเวลาอีกมากมายให้เขาได้เพลิดเพลินไปกับการดื่มด่ำกับร่างกายที่แสนหอมหวานนั่น.. “เช่นนั้นเจ้าก็พานักบุญหญิงคนใหม่ของเราไปที่พักเถิดมาไค..” อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นไม่ธรรมดาเพราะพี่ชายของเจ้านั่นคือแกรนด์ดยุคและยศของหมอนั่นคือท่านชายด้วยซ้ำ เขาไม่อยากจะมีปัญหาที่มากวนใจ อะไรที่ปล่อยไปได้ก็ควรจะปล่อยไปก่อน “คืนนี้..ใช่แล้วจานีคคืนนี้ข้าจะไปหาเจ้า จัดการไล่อัศวินหมาเฝ้าบ้านของเจ้าไปให้ไกล..ข้าเชื่อเหลือเกินว่าในยามนี้ส่วนล่างของเจ้าจะต้องกำลังเปียกอยู่อย่างแน่นอน.." เขายกมือขึ้นมากดลงไปบนยอดอกที่เต่งตึงขึ้นมา เพราะมาไคยืนอยู่ด้านหลังเขาจึงไม่เห็นการกระทำของท่านคาดินัน.. ฉันไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย ไม่ชอบที่เขาทำตัวเหนือกว่าและไม่ชอบที่ตัวเองถูกมองราวกับของเล่นชิ้นใหม่ของเขา ถึงปฏิเสธเสน่ห์ของเขาไม่ได้ก็จริงแต่ใช่ว่าฉันจะตอบโต้เขากลับไม่ได้สักหน่อย “ข้า..กำลังเปียกอยู่เรื่องนั้นท่านคาดินัน พูดถูกเลยค่ะ แต่ทว่าข้าอาจจะไม่ต้องรอถึงช่วงเวลากลางคืนก็ได้ ข้าอาจจะใช้ริมฝีปากนั้นของท่านมาไคทำให้มันแห้ง..แต่เอ๊ะ ข้าไม่รู้ว่าเขาจะทำให้มันแห้งหรือว่าทำข้าเปียกมากกว่าเก่า..” เธอกระซิบที่ข้างหูของเขา ก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อทำความเคารพ จานีคฉีกยิ้มหวานบนใบหน้าก่อนจะหมุนตัวเพื่อกลับไปหามาไคที่กำลังยืนรออยู่ หัวใจยังไม่หยุดเต้นเลย แถมตรงส่วนนั้นของเธอก็เปียกจนต้องหุบขาเข้าหากัน นี่คือร่างกายที่สามารถต้านทานเสน่ห์อันร้ายกาจของท่านคาดินัน..ค่าเสน่ห์หนึ่งร้อยของเขา เธอจะต้องพิชิตมาให้ได้เลยคอยดูสิ! แต่ก่อนอื่นเธอจะต้องจัดการพิชิตใจของมาไคให้ได้ก่อน “อ่า..ให้ตายสินี่นางอวดดีขนาดนั้นได้อย่างไรกันนะ สตรีที่มีดีแค่ใบหน้า อย่างนาง แค่ได้นอนกับข้าก็ควรจะก้มกราบกรานขอบคุณพระเจ้าแล้วสิ ท่าทีเช่นนั้นมันคืออะไรกัน..กล้าดีอย่างไรมาอวดดีเช่นนี้กันนะ..” ฟลิน นักบุญผู้ถวายการรับใช้อย่างใกล้ชิดท่านคาดินันแซลัสก้มหน้าลง “ท่านคาดินันต้องการให้ข้าพานางมาหาท่านในคืนนี้เลยรึเปล่าครับ ไม่ควรมีสตรีใดที่ทำให้ท่านต้องรอ..และสตรีผู้นั้นเองก็ไม่คู่ควรทำให้ท่านคาดินันขุ่นเคืองด้วย” ค่าเสน่ห์ที่น้อยนิดของจานีค ทำให้นางยังไม่เป็นที่รักใคร่ของผู้คนทั่วไป หากอยากจะถูกรุมรักหรือว่าถูกเอาใจใส่มากกว่านี้นางจะต้อง..เพิ่มค่าเสน่ห์ของตัวเอง “ไม่..ข้าไม่ต้องการแบบนั้นฟลิน อะไรที่มันได้มาง่ายๆ ก็น่าเบื่อเกินไปนะสิ..” ฟลินก้มหน้าลงอีกครั้ง “เช่นนั้นข้าจะไปจับตาดูนักบุญหญิงคนใหม่อย่างใกล้ชิด” แซลัสมิได้กล่าวคำใด เขาเพียงเดินเข้าไปในวิหารเพี่อที่จะเข้าไปยังห้องพักของเขา อะไรก็ตามที่ก้าวเท้าเข้ามาในวิหารแห่งนี้มันคือของเขา รวมไปถึง..จานีคคนนั้นด้วย วิหารแห่งนี้หรูหรามากทีเดียว และนั่นทำให้ฉันคิดว่าราชวงศ์เองก็จะต้องสนับสนุนวิหารมากพอตัว ไม่อย่างนั้นจะเอาเงินที่ไหนมาสร้างสถานที่ใหญ่โตและหรูหราเช่นนี้ได้ “จากนี้ไปห้องพักของท่านนักบุญหญิงจะอยู่ที่นี่ครับ..” ห้องนอนที่ดูเหมือนกับพระราชวัง เตียงนอนที่ใหญ่ขนาดนอนสามคนยังไม่เบียดกันเลย “แล้วท่านจะพักที่ไหนกันคะ” มาไคชี้ไปที่ห้องข้างๆ “ข้าจะพักอยู่ที่ห้องข้างๆ หากมีอะไรฉุกเฉินก็สามารถเรียกข้าผ่านทางการสั่นกระดิ่งได้เลยนะครับ” เขาชี้ไปที่กระดิ่งตรงหัวเตียง ที่นี่ไม่มีสตรีอื่นนอกจากเธอ ฉะนั้นแล้วข้ารับใช้คนอื่นๆ จึงเป็นผู้ชาย.. ให้ตายสินั่นใช่เรื่องที่จะรับมือได้ง่ายๆ งั้นเรอะ “แล้ว..หากว่าข้าไม่มีเรื่องด่วนข้าสามารถสั่นกระดิ่งนี้ได้ไหมคะ” มาไคมีสีหน้าที่เรียบเฉยเช่นเดิม มีเพียงใบหูทั้งสองข้างเท่านั้นที่แดงระเรื่อ “หากท่านนักบุญหญิงต้องการสิ่งใด ข้าจะ..นำมันมาให้ท่านในทันที” “จริงนะคะ ที่ว่าไม่ว่าข้าต้องการสิ่งใด ท่านจะนำมาให้ข้าได้ทุกอย่าง..” เธอกล่าวคำพวกนั้นออกมาด้วยแววตาที่ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น แน่นอนว่าคำกล่าวสองแง่สองง่ามของเธอมันยิ่งทำให้มาไคทำตัวไม่ถูกยิ่งขึ้น “ครับ ทุกอย่างที่ท่านต้องการ” การเข้ามาดูแลนักบุญหญิงในความคิดของมาไคมันคือหน้าที่อันทรงเกียรติและในฐานะหนึ่งในสมาชิกของราชวงศ์ เขาจำเป็นต้องมาที่นี่เพื่อทำให้นักบุญหญิงเป็นผู้ที่จะหยัดยืนและต่อสู้เพื่อราชวงศ์ อยากให้นางเข้าข้างราชวงศ์เพราะตัวของคาดินันอัมโบรเซอร์นั้นดูไม่น่าไว้ใจ หากวันใดที่ความเชื่อมั่นในราชวงศ์จางหายไป เขากลัวว่าจะเกิดกบฏขึ้นมา นั่นคือเหตุผลที่เขามาที่นี่ มาเพื่อทำให้นักบุญหญิงผู้นี้เป็นพวกเรา จานีคส่งยิ้มให้เขา เธอมองเห็นตัวเลขของเขาลดลงนิดหน่อยแล้ว จาก 35 เป็น 32 และเมื่อไหร่ก็ตามที่มันถึง20 นั่นหมายความว่าเธอจะสามารถพิชิตใจของเขาได้ “เช่นนั้นข้าออกไปก่อนนะครับเผื่อว่าท่านนักบุญหญิงอยากพักผ่อน และช่วงเวลาสิบเอ็ดโมง ข้าจะมารับท่านอีกครั้งเพื่อเข้าร่วมพิธีแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ” ฉันมองเขาเดินออกไปเงียบๆ ก่อนจะล้มตัวนอนลงบนที่นอน เข้ามาอยู่ในวิหารแล้ว แถมยังพบเจอตัวละครตัวที่สิบแล้วด้วย พอพบท่านคาดินันฉันรับรู้ได้ในทันทีว่าเรานั้นมันคนละชั้น ร่างกายร้อนไปหมด มันเหมือนกับว่าไฟกำลังแผดเผาร่างกายของฉันอยู่และเขาคือแหล่งน้ำเพียงแหล่งเดียวที่จะดับไฟร้อนนั้นได้ อันตรายชะมัดเลย..ทั้งที่ปกติแล้วฉันไม่ได้แพ้คนหล่ออะไรขนาดนั้นแท้ๆ จานีคเหลือมองชุดนักบุญที่วางอยู่ก่อนจะอมยิ้มแล้วยื่นมือไปสั่นกระดิ่ง เอ..ฉันจะใส่ชุดแบบนั้นคนเดียวได้ยังไงกัน เรื่องนี้จะต้องให้ท่านมาไคช่วยสิ
Latest chapter
ก็บอกว่าไม่เอาบทบาทนักบุญหญิงไงล่ะ 2.30 สบายดีรึเปล่า ? (จบซีซั่น 2)
หัวใจที่เข้มแข็งของเด็กหนุ่มไม่หวั่นไหวเลย เขาเคยตกหลุมรักโรซาลีนอย่างไรเขาก็ยังคงรักเลดี้ผู้นั้นอย่างนั้นวันเปิดเทอมเขาปรากฏตัวต่อหน้าโรซาลีนด้วยใบหน้าที่มั่นใจ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเพื่อขอสตรีที่เขารักคบกันเราคือคู่รักที่น่าอิจฉาที่สุดในอคาเด็มมี่ ถึงจะอยู่คนละชั้นปีแต่เราตัวติดกันแทบจะทุกเวลา ฟลอยด์ไปหาโรซาลีนที่คฤหาสน์นิกาอยู่บ่อยๆ ครอบครัวทั้งสองของเราก็ไม่ติดขัดเรื่องความสัมพันธ์โรซาลีนทำให้เขานึกถึงคำว่าตลอดไป..เธอเป็นแบบนั้น ทำให้เขาเพ้อฝันว่าเราจะได้เป็นสามีภรรยา เขาจะเป็นท่านเคาน์ ส่วนเธอจะเป็นเคาน์เตสผู้ทรงเกียรติ..หกปี..ที่เรารักกัน มันไร้ความหมายเมื่อโรซาลีนหญิงคนรักของเขาตั้งครรภ์หลังจากเดินทางกลับมาจากการเป็นสหายคนสนิทของพระสนม..ในตอนที่นางกล่าวถึงช่วงเวลาตอนที่นางได้รับคัดเลือกเป็นพระสหายของพระสนมที่กำลังตั้งครรภ์ โรซาลีนดีใจมากๆ นางชื่นชอบพระราชวังมากทีเดียว นางชอบสถานที่ที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์มากมาย..และนั่นทำให้ฟลอยด์ไม่ขัดขวางนางแม้แต่ครึ่งคำ ทั้งๆ ที่วันนั้นเขาตั้งใจจะขอนางแต่งงานแล้วด้วยซ้ำ“หลังจากที่พระสนมทรงคลอดพระโอรสออกมา ข้าจะกลับมาแต่งงานกับเจ้านะฟ
ก็บอกว่าไม่เอาบทบาทนักบุญหญิงไงล่ะ 2.29 ทำไม
เมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณเดินทางมายืน จานีคก็ปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย เธอนอนหลับในอ้อมแขนของท่านเคาน์ฟลอยด์นี่ผ่านมาสามวันแล้ว..สามวันที่ผ่านเราเอาแต่กระโจนเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง การกินดื่มไม่สำคัญเท่ากับช่วงเวลาแสนหวานที่อยู่บนเตียง แต่ในตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกหิวแล้วล่ะ..จานีคลุกขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบา เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อจะหยิบชุดนอนสีขาวออกมา การเตรียมความพร้อมในห้องนี้ทำให้มันเชื่อได้ยากว่าเขาพึ่งจะพาเธอมาที่ห้องนี้เป็นครั้งแรก เพราะที่นี่มีเสื้อผ้าของสตรีจัดเตรียมเอาไว้ ทั้งชุดนอน ชุดชั้นในและชุดเดรสสำหรับที่จะสวมใส่ออกไปเธอเดินไปในครัวขณะที่กำลังมวยผมขึ้นไปมัดเอาไว้อย่างหลวมๆ จานีคล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจัด ก่อนที่เธอจะหยุดยืนอยู่ที่หน้าต่างกระจกในครัวที่นี่วิเศษมากจนเธออดจะทึ่งไม่ได้ ห้องนี้ส่วนใหญ่จะใช้หน้าต่างที่ทำมาจากกระจก คืนแรกที่เธอมาอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าเธอไม่ได้สนใจจำนวนหน้าต่างอะไรพวกนั้นเลย เธอแค่สนใจร่างกายของฟลอยด์ก็เท่านั้น แต่เมื่อถึงยามเช้า เมื่อเธอตื่นขึ้นมา..สิ่งแรกที่เห็นคือวิวสวยๆ ของทะเล แสงของดวงตะวันที่สะท้อนลงบนผิวน้ำสีคราม นกนางนวลสีขาวกำลังบินไปมาเพื่อย
ก็บอกว่าไม่เอาบทบาทนักบุญหญิงไงล่ะ 2.28 อย่ากังวล
ใบหน้าชาหนึบไปหมด และในยามนี้จานีคเข้าใจอย่างท่องแท้แล้วว่าการคิดอะไรไม่ออกนั้นมันหมายความว่าอย่างไร เขามีความสามารถในการทำให้เธอเสียสติแบบคาดไม่ถึงเลยจริงๆเธอใช้ลิ้นลากวนส่วนที่เป็นช่องเล็กๆ สิ่งที่อยู่ในปากพองขยายส่งสัญญาณว่าใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว ปลายลิ้นดูดดันส่วนยอดอ่อนนุ่ม พลางเลียไปรอบๆ อย่างระมัดระวังจากส่วนนั้นค่อยกระตุกเบาๆฟลอยด์ลุกขึ้นในทันที เขาอุ้มจานีคขึ้นมาก่อนจะพลิกตัวเพื่อให้เธอนอนอยู่ภายใต้ร่างกายของเขาแทน“คงจะน่าเสียดายเกินไป หากข้าเผลอถึงที่หมายก่อนที่เราจะเริ่มต้นอย่างจริงจัง..”เขาผลักดันใต้ข้อพับเข่าของเธอให้ยกขึ้นสูงจนถึงช่วงอก จากนั้นจึงนั่งคุกเข่าลงเพื่อบดเบียดร่างกายเข้ามาหาจานีครู้สึกคล้ายกับว่าตัวเองจะพลิกกลับหลัง แท่งร้อนตีกระทบปากทางเข้า ลากไว้วนไปมาทั่วปากทาง กระทั่งเขี่ยปุ่มเนื้อก่อนจะชำแรกเข้ามาในที่สุดฟลอยด์กดแทรกเข้ามาตามจังหวะของลมหายใจ มือใหญ่ของเขายังคงรวบใต้ขาของเธอเอาไว้ ท่าทางมันน่าอายแต่ทว่าในยามนี้ จานีคกลับลืมเลือนความอายไปจนหมดสิ้น เมื่อส่วนนั้นของเขาสอดลึกเข้ามาลมหายใจของเธอก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น แผ่นหลังของเธอแนบติดที่นอน มือปัดป่ายไปมา
ก็บอกว่าไม่เอาบทบาทนักบุญหญิงไงล่ะ 2.27 ไม่อยากเอาเปรียบ nc
ช่วงเวลาแห่งความหอมหวาน เริ่มต้นในทันทีที่รองเท้าของจานีคถูกถอดออกดวงตาของฟลอยด์ช้อนขึ้นมาก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังตะลึงค้างกับความงดงามของโลกใบนี้ เขาไม่อาจละสายตาจากใบหน้านั้นได้แม้แต่วินาทีเดียว ริมฝีปากที่ขบเม้มเข้าหากันจุดชนวนความรุ่มร้อนให้ร่างกายของเขาตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม เขารู้สึกว่าตัวเองได้ร่วงหล่นสู่ตัณหาและราคะที่ก่อตัวขึ้นมาในใจฟลอยด์เริ่มเข้าใจท่าทีหวงแหนของคาดินันอัมโบรเซอร์ และเข้าใจสายตาห่วงใยที่อัศวินผู้นั้นคอยจ้องมองมาที่นางแล้ว เขากลายเป็นคนจุดเดือดต่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเขาเคลื่อนใบหน้าเข้าไปงับริมฝีปากของเธอก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างไร้ความปรานี..จานีคหลับตาลง เราทั้งคู่เลือกจะวางทุกสิ่งอย่างเอาไว้ที่ด้านหน้าของประตูไม่มีนักบุญหญิงหรือว่าท่านเคาน์ มีแค่เราเท่านั้นในบทบาทของความรัก แค่คนสองคนและความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นจนพร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อปลายลิ้นพัวพันนอกริมฝีปาก เขาไม่ยอมอ่อนข้อและเธอเองก็ยินดีที่จะตอบรับความรู้สึกนั้นด้วยความเต็มใจ ขณะจูบ ฝ่ามือของเขาก็เริ่มถอดชุดของเธอไปด้วยเธอละริมฝีปากออก เมื่อเขาถอดชุดคล
ก็บอกว่าไม่เอาบทบาทนักบุญหญิงไงล่ะ 2.26 อีกครั้ง
ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ตั้งแต่วันที่เธอขีดเส้นแบ่งเขตอย่างชัดเจนกับเขาไป ท่านเคาน์ไม่เคยแสดงท่าทีเจ้าชู้ของเขาออกมาเลย แน่นอนว่าในช่วงแรกที่เขาต้องอุ้มเธอไปประสาทพรให้ชาวบ้านทุกวัน ย่อมมีข่าวลือถึงความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ออกมา แต่ท่านเคาน์ก็ออกมาปฏิเสธ เขาประกาศก้องออกมาว่าที่เท้าของเธอบาดเจ็บมันคือความผิดของเขา และสิ่งที่เธอทำอยู่ในยามนี้ก็คือการช่วยเหลือประชาชนภายใต้การดูแลของเขา เมื่อเธอดูแลชาวเมืองของเขา เช่นนั้นเขาก็ควรจะดูแลเธอให้ดี นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาไม่มีข่าวลือที่ไม่ดีของเธอกับเขาเกิดขึ้นมาอีกเลย และเมื่อเท้าทั้งสองข้างของเธอหายดี เธอก็ออกเดินทางไปที่หมู่บ้านเองโดยไม่ต้องอาศัยการอุ้มหรือว่าการนำทางของเขานั่นทำให้ชาวเมืองเข้าใจได้ว่าทำไมในช่วงแรกเราต้องใกล้ชิดกันเพียงนั้น..เพราะว่าเธอบาดเจ็บนั่นเองตอนที่เธอกลับไปพักที่คฤหาสน์ ในทุกวันเขาจะนั่งรออยู่ที่สวนหน้าบ้าน นั่งรอเพื่อที่จะทานมื้อเย็นกับเธอเพราะเขารู้ว่าเธอจะต้องทำงานหนักจนไม่ได้ทานอะไรแน่นอนจานีคไม่ได้หลงใหลหรือว่ารู้สึกดีกับเขาในเรื่องความอ่อนโยนที่แสดงออกมาเลย เพราะเธอคิดว่าที่เขาทำไปคงเพื่อให้ตัวเองได้นอนก
ก็บอกว่าไม่เอาบทบาทนักบุญหญิงไงล่ะ 2.25 เกือบดี
“ท่านนักบุญหญิงปลอดภัยดีครับนายท่าน ตอนนี้ดูเหมือนว่านักบุญหญิงผู้นั้นจะอยู่ในการดูแลของเคาน์ดาโกแบทดังเดิม..”มาไคพยักหน้า เขามองไปที่หุ่นฟางก่อนจะฟันดาบลงไปบนนั้น..ตลอดระยะเวลาที่เราห่างกัน เขาไม่ได้พูดคุยกับท่านแม่เลยด้วยซ้ำ เขายังคงรักและเคารพท่านแม่เหมือนเดิม แต่ความโกรธในใจก็ไม่ยอมจางหายไปไหนเลยเหมือนกัน เขาต้องการใช้ความเงียบเพื่อทำให้ท่านแม่ไตร่ตรองความผิดของตัวเอง กระเป๋าของเขานั้นเก็บไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนไมเนอร์..พี่ชายของเขาออกเดินทางไปที่พระราชวังตั้งแต่วันแรกที่เกิดเรื่องเลยไม่ใช่เพราะไมเนอร์ไม่อยากไปหาท่านจานีคแต่เพราะหมอนั่นรักท่านจานีคมากต่างหาก จึงไม่อยากให้ท่านจานีคโทษตัวเองเรื่องที่เราทั้งคู่เลือกจะหันหลังให้ท่านแม่แล้วเดินทางออกจากแกรนด์ดัชชีไม่มีใครอยากเลือกระหว่างมารดาผู้ให้กำเนิดกับสตรีที่รักหรอกนะ แต่ที่เขามาอยู่ในจุดนี้ก็เพราะท่านแม่เป็นคนดันหลังพวกเรามาให้ยืนอยู่ที่ปากเหว“การดูแลและปกครองทหารที่นี่ ต่อจากนี้ไปมันคือหน้าที่ของเจ้านะ ปกป้องแกรนด์ดัชชี ปกป้องประชาชนและปกป้องคฤหาสน์แห่งนี้เอาไว้ให้ดี..”ทหารที่พึ่งเข้ามารับตำแหน่งใหม่ถึงกับเบิกตากว้างอย่างไม่เ
You may also like
ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.8K viewsภารกิจนางร้ายในเกมจีบหนุ่ม ทำไมมันเฮงซวยขนาดนี้
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.5K viewsเมื่อผมกลายเป็นสาวนักศึกษา
Airflyline1.1K viewsคุณสามีไร้ค่า เรามาหย่ากันเถอะ
หลิงเฟิง(泠风)6.2K viewsพันธะสัญญาของผู้กลืนกิน
Abyssgloom947 viewsประเพณีนี้ รัชทายาทขอไม่เข้าร่วม
เจ้ากระรอกสีชมพู163 viewsแคโรไลน์กับปริศนาแห่งอาณาจักรเวทมนตร์
ลันลาบายหมายเลขแปด535 viewsIntention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง
Sapphiros S. N.164 views
