ตอนที่ 6 คำแนะนำจากคนหวังดี

“นิพาถามจริง ๆ นะคะ คุณไตรรักตังเมไหม” จะมองว่าละลาบละล้วงเจ้านายก็ได้นิพาไม่กลัว เธอมีความหวังดีและอยากเห็นเจ้านายตัวเองมีชีวิตครอบครัวที่มีความสุขบ้าง

“ผมเป็นพ่อนะครับ เรื่องแบบนี้ต้องถามด้วยเหรอ”

เขายอมรับว่าไม่ได้ตั้งใจทำให้เด็กคนนี้เกิดมา เป็นความคิดที่ทุเรศแต่มันก็คือความจริง และเขายอมรับความจริงว่าพลาดทำให้มินตราท้อง เธอไม่ได้ผิดที่ปล่อยตัวเองตั้งครรภ์ตอนนั้นเราสองคนคบ ๆ กันอยู่เธอมอบหัวใจและร่างกายให้กับเขา หากจะท้องก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเพราะเธอรักเขาและฝันถึงการสร้างครอบครัว  แต่...มันผิดที่เขาเองที่ไม่บอกให้เธอรู้ว่าเขาไม่พร้อมที่จะมีลูก

“เอ้า ก็ต้องถามสิคะ มันหนึ่งปีแล้วนะคะที่คุณไตรไม่ไปหาตังเมกับมินเลย” เรื่องภายในครอบครัวของเจ้านายนิพาไม่ได้อยากจะยุ่งถ้าไม่จำเป็น และครั้งนี้เธอมองว่าพอจะพูดเรื่องนี้ได้เพราะไตรรัตน์ไม่ได้กำลังเครียดกับงานก็ถ้าเห็นว่าคิ้วขมวดติดกันเธอจะไม่กล้าพูดเด็ดขาด เธอรักเจ้านายนะแต่ก็รักอนาคตตัวเองมากกว่า

“ก็แค่ไม่ได้ไปหาเองครับ”

“หูย พูดแบบนั้นไม่ได้นะคะคุณไตร การไปหาลูก ไปอยู่กับลูก นั่นคือสิ่งมีค่ามากกว่าสิ่งของที่คุณไตรให้นิพาส่งไปให้น้องมินอีกนะคะ”

นิพาเองก็เป็นแม่และมีครอบครัวเธอรู้ดีว่าลูกต้องการอะไร ‘ความอบอุ่นในครอบครัว’ เป็นเรื่องพื้นฐานที่ควรมีในทุกครอบครัว ไตรรัตน์ไม่พบหน้าลูกหนึ่งปีแล้ว ถ้าการห่างกันเป็นเพราะความจำเป็นอันนี้ก็เข้าใจได้ แต่นี่คือการห่างกันเพราะตั้งใจให้เป็น

“ผมเข้าใจครับ” ไตรรัตน์เข้าใจดี เพียงแต่ระหว่างเขากับมินตรามันเหมือนมีอะไรบางอย่างขวางกั้นเอาไว้ ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร อาจจะเป็นช่องว่างเหมือนที่มารดาของเขาเคยบอกไว้ก็ได้ ช่องว่างที่ให้เราสองคนเชื่อมต่อกันไม่ได้

“คุณไตรควรไปนะคะ” นิพาชี้ไปที่ตั๋วเข้างาน 2 ใบนั้นที่เธออยากกระตุ้นให้เขาคิดถึงเรื่องครอบครัว ไหนจะสรรหาเอาบัตรฟรีมาให้ก็เพราะเห็นแก่ตังเมด้วย เด็กทุกคนต้องการพ่อ และตังเมไม่ควรเป็นข้อยกเว้นในการไม่มีพ่อหรือไม่ได้รับความรักจากพ่อ

“ผมจะเก็บไปพิจารณานะครับ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับตั๋วนี้” ไตรรัตน์ชูตั๋วสองใบขึ้นให้นิพาเห็นว่าเขาถืออยู่ในมือนะและขอบคุณมากที่มีน้ำใจให้กัน

“ด้วยความยินดีค่ะเจ้านาย หวังว่าจะไม่ทำให้ตั๋วของนิพานอนเฉาจนปลวกกินนะคะ”

“ครับ ครับ” ไตรรัตน์รับคำปนเสียงหัวเราะให้กับคำพูดของลูกน้อง ทั้งบริษัทเห็นจะมีคุณนิพาคนเดียวที่กล้าพูดต่อปากต่อคำกับเขา ส่วนพนักงานคนอื่นไม่มีใครกล้าทำแบบนี้ ด้วยความเกรงใจและเคารพเพราะเขาเป็นเจ้านายเป็นทั้งเจ้าของบริษัทเลยไม่กล้าพูดเล่นพูดหัวด้วยคงกลัวเขาจะไล่ออก

‘กิจกรรมคล้องใจปลูกรัก’ พลิกตั๋วดูถึงได้เห็นว่าด้านหลังของตั๋วเข้างานมีรายละเอียดโดยย่อเกี่ยวกับกิจกรรมที่จัดภายในงานด้วย

“ปลูกต้นไม้ลงกระถางเพื่อรับกล่องสุ่มพวงกุญแจรักษ์โลก”

“มีกล่องสุ่มด้วย ฮึ” เป็นงานที่จัดได้เข้ากับค่านิยมในปัจจุบันได้เป็นอย่างดี ‘กล่องสุ่ม กล่องจุ่ม’ เดี๋ยวนี้มีไปทั่ว กลืนไปกับทุกสายธุรกิจและไตรรัตน์ก็ยอมรับว่าการเอาคำว่ากล่องสุ่มมาล่อเป็นการทำการตลาดที่ฉลาดมาก

“ของหลอกเด็ก” รวมถึงหลอกผู้ใหญ่ที่เป็นทาสการตลาดซึ่งดูเหมือนว่าจะหลอกผู้ใหญ่ได้ประสบความสำเร็จเสียด้วย เพราะเด็กต่อให้อยากได้มากแค่ไหนหากผู้ใหญ่ไม่อนุญาตหรือมองไม่เห็นถึงประโยชน์ต่อของชิ้นนั้นความต้องการของเด็กก็จะถูกปฏิเสธในทันที

ในมุมกลับกัน...หากผู้ใหญ่เป็นฝ่ายอยากได้ สิ่งที่จะเกิดขึ้นคือ ‘อยากได้ต้องได้’ นั่นเพราะผู้ใหญ่หรือผู้ปกครองมีกำลังทรัพย์ที่หามาได้ด้วยตัวเองและมองว่าการซื้อสิ่งที่ตัวเองพอใจคือการ ‘ให้รางวัลตัวเอง’ แต่ก็นั่นแหละใช่ว่าจะเป็นแบบนี้ทุกคนเสียที่ไหน

“ครอบครัวที่อบอุ่นอย่างนั้นเหรอ” คำพูดพื้นฐาน คำพูดง่าย ๆ ที่ได้ยินมาตั้งแต่จำความได้ ทว่า วัยเยาว์ของไตรรัตน์เป็นเงื่อนที่ผูกรัดความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญตั้งแต่ลืมตาดูโลก ‘ลูกที่พ่อไม่ต้องการ’ ถ้ามีจะใครสักคนที่รู้ซึ้งถึงคำว่าเกิดมาพร้อมกับความเกลียดชังที่ได้รับจากพ่อบังเกิดเกล้า ก็คงเป็นไตรรัตน์คนนี้แหละ

ครอบครัวที่อบอุ่นใครเล่าจะไม่อยากมี ครอบครัวที่มีความสุขใครบ้างจะไม่อยากได้ เขาเองก็ผ่านช่วงชีวิตที่ทุกข์ระทมจากคนเป็นพ่อและไม่อยากให้ลูกตัวเองต้องมาเจอเหมือนที่เขาเคยเจอมา

คิดมันง่ายแต่จะกระทำมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เขาไม่เคยได้รับความรักจากพ่อ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเป็นพ่อที่ดีควรจะทำยังไง พอมีโอกาสได้เป็นพ่อก็เกิดจากความไม่ตั้งใจและเป็นพ่อได้เพียงแค่ 3 ปีก็สร้างความทรงจำร้าย ๆ ให้กับลูกไปแล้ว การเป็นพ่อที่ดี คนอื่นอาจจะง่ายแต่สำหรับไตรรัตน์มันยากมาก ยากเสียจนเขาคิดว่าปล่อยให้ตัวเองอยู่ห่างตังเมอาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาให้ลูกก็ได้...

“ฉันจ่ายค่าเทอมให้ทุกปีก็มากพอแล้ว นี่แกยังจะมาขอเงินเพิ่มอีกเหรอ”

“ผมขอโทษครับ ตะ แต่อันนี้เป็นเงินไปทัศนศึกษาของโรงเรียนครับคุณพ่อ”

“ก็ไม่ต้องไป ฉันให้เงินแกไปเรียนไม่ใช่ให้ไปเที่ยวเล่น” เสียงเข้มดุพูดพร้อมชี้หน้าเด็กผู้ชายวัย 9 ขวบ เด็กที่มีสถานะเป็นลูกแท้ ๆ และเป็นลูกชายคนแรก

ทว่า เด็กชายไตรรัตน์กลับไม่ได้รับความรักความเมตตาจากบิดาเลยมีเพียงค่าเทอมที่เขาได้รับจากคนเป็นพ่อ ที่ได้รับเพียงเพราะต้องการแสดงความรับผิดชอบเพื่อไม่ให้ถูกสังคมตราหน้าว่าทำผู้หญิงท้องแล้วทิ้ง ทำเพราะต้องการรักษาหน้าตาในสังคมเพื่อผลประโยชน์ต่อหน้าที่การงานและคะแนนเสียงของตัวเอง

“กิจ...กิจกรรมนี้โรงเรียนบังคับต้องไปครับ”

ก้มหน้าพูดเสียงแผ่วเบา กลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้ไม่ให้คนเป็นพ่อเห็น เขาเกิดมาเป็นลูกผู้ชายก็ต้องเข้มแข็งจะมาอ่อนแอร้องไห้งอแงต่อหน้าพ่อไม่ได้

“งั้นฉันจะพาแกไปลาออก ไม่ต้องลงต้องเรียนมันแล้ว!!”

“คุณพ่อ...”

“แกมันเศษสวะในชีวิตของฉัน ก็เหมือนกับแม่ของแก หึ แค่มีลูกกับฉันก่อนแล้วคิดว่าจะได้เป็นเมียแต่ง ฝันสูงนัก”

นิ้วที่เคยชี้หน้าไตรรัตน์ถูกย้ายมาจิ้มที่กลางศีรษะ น้ำหนักที่นิ้วนั้นแรงเสียจนสัมผัสได้ถึงความเจ็บ คมเล็บจิกเข้าที่ผิวเนื้อ จิกซ้ำ ๆ ราวกับอยากย้ำให้ไตรรัตน์จำใส่กะโหลก ว่าเขามันคือเด็กที่เกิดจากความไม่ต้องการ เกิดจากผู้หญิงที่มีสถานะเหมือนคู่นอน มารดาของเขาไม่ได้รับความรักจากผู้ชายคนนี้ ไม่ได้ถูกรับผิดชอบโดยการแต่งงานอย่างที่ควรเป็น แต่ถูกรับผิดชอบด้วยการส่งเสียค่าใช้จ่ายเฉพาะการศึกษาของเขาเพียงเท่านั้น

ไตรรัตน์ก้มหน้ามองพื้นสองมือกำเข้าหากันแน่นด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้นแทนมารดา ชายคนนี้ไม่เคยรักหนำซ้ำยังย่ำยีความรักที่แม่ของเขามอบให้

“ไป! ออกไปจากบ้านของฉันซะ ฉันไม่อยากให้ครอบครัวของฉันต้องมาเห็นแก ฉันไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดว่าแกเป็นลูกของฉัน”

ไตรรัตน์เงยหน้าขึ้นมองสบสายตาชิงชังของคนเป็นพ่อ อยากถามสักครั้งว่าเขาทำผิดอะไรนักหนาพ่อถึงได้จงเกลียดจงชังเขาถึงขนาดนี้ เขาเลือกเกิดได้เสียที่ไหน ลูกที่ไม่ต้องการ หากเลือกเกิดได้ ก็คงไม่มีใครอยากเกิดมาอยู่กับพ่อที่ไม่รักหรอกจริงไหม…

เพราะอดีตแสนเจ็บปวดทำให้ไตรรัตน์ไม่คิดสร้างครอบครัว เขาอาจจะเป็นหัวหน้าที่ดีได้แต่การเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดีของลูก ไตรรัตน์ไม่คิดว่าเขาจะทำมันออกมาได้ดี และสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อนก็เป็นเรื่องยืนยันได้ดีว่าเขาเป็นพ่อที่แย่ “พ่อ...ไตร” เสียงเรียกชื่อเบาหวิวทั้งสั่นทั้งสะอื้นของลูกน้อย ใช่ว่าเขาไม่เจ็บไม่รู้สึกอะไร แต่เขาไม่รู้ว่าต้องจัดการกับสถานการณ์นั้นอย่างไร การที่เราแยกกันอยู่อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว