ตอนที่ 5 ปรารถนาดี

(มินตราเก็บพัสดุเข้าบ้านเรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ ทั้งสองคนกลับถึงบ้านประมาณ 5 โมงเย็นนะ)

ไตรรัตน์อ่านข้อความที่ส่งมาจากคุณฉวีหรือที่ไตรรัตน์มักจะเรียกว่าป้าหวี คุณฉวีเป็นเจ้าของบ้านหลังที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับบ้านของมินตราและคุณฉวียังเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ที่มารดาของไตรรัตน์สนิทมากที่สุด ไตรรัตน์จึงถือโอกาสที่คุณฉวีสนิทกับมารดาของตนฝากฝังให้คอยดูแลบ้านตรงข้ามอยู่ห่าง ๆ ก็นับเป็นความโชคดีที่มินตราเลือกไปอยู่บ้านหลังนั้น เขาไม่เคยไปหาเธอแต่ก็รู้ได้จากที่อยู่บ้านที่มินตราทิ้งเอาไว้ให้

(ผ่านมาหนึ่งปีแล้วนะไตร เจ้าหนูตังเมโตขึ้นทุกวัน น่ารักน่าเอ็นดูมาก ว่าง ๆ ก็แวะมาหาลูกหาเมียบ้างสิ)

ข้อความที่สองถูกส่งมาจากคุณฉวีคนเดิม ไตรรัตน์ทำเพียงมองข้อความนั่นนิ่ง สายตาคมเรียบเฉยไม่ได้แสดงออกว่ารู้สึกเห็นด้วยกับคำแนะนำกลาย ๆ หรือไม่ เขาเข้าใจในความปรารถนาดีของป้าหวี แต่จะทำหรือไม่ทำมันก็เป็นสิทธิ์ที่เขาเลือกเองได้ และแน่นอนว่าการโผล่ไปหาลูกเมียตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

“ช่องว่างระหว่างไตรกับมิน มันจะขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ หากไตรไม่ยอมลดทิฐิของตัวเองลงบ้าง”

“ผมไม่ได้ถือทิฐิเลยนะครับคุณแม่ การที่ผมไม่ไปให้มินกับลูกเจอหน้าก็ทำเพื่อมิน ทำเพื่อลูก ผมรู้ว่าเขาไม่อยากเจอหน้าผม ในเมื่อไม่อยากเจอแล้วผมจะเอาตัวเองไปทำให้มินลำบากใจทำไมครับ”

บทสนทนาระหว่างไตรรัตน์และมารดาดังขึ้นมาในหัว คล้ายจะเป็นการตักเตือนเพื่อให้เขาเห็นเส้นทางที่ควรเดินสักที แต่สำหรับไตรรัตน์มันเหมือนเดินไปเจอทางแยกเสียมากกว่า

ทางหนึ่งปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ คอยดูแลทั้งสองคนอยู่ห่าง ๆ ไม่มีปฏิสัมพันธ์กัน กับอีกทางเลือกซึ่งไม่ได้ต่างจากทางเลือกแรกมากนักนั่นคือ คืนอิสรภาพให้มินตรา ยอมหย่าให้ตามความต้องและเกี่ยวข้องกันแค่เรื่องของตังเมเท่านั้น เขาทำหน้าที่พ่อส่งเสียเรื่องเรียนให้ลูกส่วนมินตราก็ทำหน้าที่แม่แต่เราสองคนจะไม่ได้อยู่ในฐานะสามีและภรรยาอีก

แล้วเขาควรเลือกทางเลือกไหนดี หนึ่งปีที่ผ่านมาไตรรัตน์บ่ายเบี่ยงที่จะไม่พูดถึงเรื่องหย่า ทุกครั้งที่มินตราทวงถามว่าเขาพร้อมจะหย่ากับเธอหรือไม่ ไตรรัตน์ปฏิเสธที่จะตอบทุกครั้ง นั่นเพราะเขาไม่พร้อม และไม่รู้ด้วยว่าเพราะอะไรเขาถึงทำแบบนั้น มันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างดึงเขาเอาไว้ รั้งไว้ไม่ให้เขาเลือกทางที่สอง และสิ่งที่ทำให้หงุดหงิดใจนั่นคือไตรรัตน์ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร

ครืด สิ่งที่ยังเป็นคำถามคงต้องค้างไว้ในใจก่อนเมื่อมีข้อความส่งเข้ามาหาเขาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ใช่คุณฉวี

(ตังเมต้องการพ่อ ไม่ใช่สิ่งของจากพ่อ)

ข้อความถูกส่งมาจากคนที่ยังอยู่ในสถานะภรรยา และเป็นภรรยาที่จ้องจะขอหย่ากับเขาแทบทุกครั้งที่มีโอกาส

(มินยังยืนยันคำเดิมนะคะ ถ้าพี่ไตรไม่ต้องการดูแลลูกแบบที่หน้าที่ของคนเป็นพ่อต้องทำ และหน้าที่ของสามีที่ดีพึงมี มินก็จะหย่ากับพี่ไตรและถ้าครั้งนี้พี่ไตรยังยื้อเอาไว้มินก็จะฟ้องหย่า)

ฮึ เสียงถอนหายใจยืดยาวถูกปล่อยออกมาเมื่ออ่านข้อความสุดท้ายจบ ริมฝีปากเหยียดยิ้มให้กับเรื่องไร้สาระที่ไตรรัตน์มองว่าอีกฝ่ายทำตัวงี่เง่ามากเกินไป

“คิดจะฟ้องพี่ ได้เตรียมตัวแพ้ไว้บ้างหรือเปล่ามิน”

เรื่องฟ้องร้องไตรรัตน์ไม่เคยกลัวและในกรณีนี้เขามั่นใจว่าตัวเองไม่แพ้แน่ เราแค่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่เขาไม่เคยละเลยหน้าที่การในส่งเสียเงินทองให้ลูก

“ถ้ามินเป็นฝ่ายแพ้ ลูกก็ต้องมาอยู่กับพี่”

ไตรรัตน์แค่คิดแต่ไม่พิมพ์ข้อความอะไรกลับไปทั้งนั้น เรื่องฟ้องร้องเป็นเรื่องที่ไร้สาระและเสียเวลามาก และหากเธอยืนยันที่จะทำแบบนั้นจริง คนที่จะเสียทุกสิ่งทุกอย่างแน่นอนว่าไม่ใช่เขา ไตรรัตน์มั่นใจว่าปลายทางยังไงเขาก็คือฝ่ายชนะ ไตรรัตน์มีงานมีทรัพย์สินที่มั่นคงมากกว่ามินตรา เขามีความพร้อมมากกว่าเธอในทุกด้าน หากฟ้องกันจริงคนที่ได้รับสิทธิ์เลี้ยงตังเมต้องเป็นเขา

หากลงเอยแบบนี้ ไตรรัตน์คิดว่าคนที่จะทำใจไม่ได้และอยู่ไม่ได้คือมินตรามากกว่า และเขาก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายขนาดนั้น เขาไม่ได้ชอบที่จะต้องเห็นคนใกล้ตัวเสียใจ เขารู้ว่าเธอรักลูกมากและตังเมสำคัญมากที่สุดในชีวิตของมินตรา เธอมักคิดว่าเขาใจร้ายแต่ช่างเถอะเพราะไตรรัตน์รู้ตัวดีว่าเขาไม่ได้เป็นคนอย่างที่เธอคิด

แค่ไม่แสดงออกไม่ได้แปลว่าไม่ใส่ใจ...

:

:

ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณไตร”

คำขออนุญาตดังขึ้นก่อนที่บานประตูห้องทำงานของไตรรัตน์จะถูกเปิดเข้ามา นิพาทำงานกับไตรรัตน์มานานจนพอรู้จักนิสัยใจรอของเจ้านายเป็นอย่างดีว่าถ้าไม่มีเสียงตอบออกมานั่นแปลว่าเธอสามารถเข้าไปในห้องทำงานของไตรรัตน์ได้เลย

“บุกห้องทำงานผมแต่เช้าหวังว่าจะไม่ใช่ข่าวร้ายนะครับ” ไตรรัตน์พูดแกมหยอกพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม เบือนสายตาไปมองพนักงานคนเก่งของเขาครู่หนึ่ง สังเกตได้ว่าในมือมีบางอย่างติดมาด้วย เป็นซองสีขาว

“ผมยังไม่อนุญาตให้ลาออกนะครับคุณนิพา” มีลูกน้องทำงานเก่งไว้ใจได้ใครจะอยากเสียไปกันละ

“บ้าเหรอคุณไตร ซองนี้ไม่ใช่ซองขาวขอลาออกค่ะ”

นิพาทำตาโตและอยากจะปล่อยเสียงหัวเราะไปกับความคิดของเจ้านาย ‘ลาออก’ ไม่มีทางค่ะเพราะนิพาอายุเข้าเลข 4 แล้วออกตอนนี้หางานใหม่ยากแน่ เธอจะอยู่ไปจนเกษียณหรือไม่ไตรรัตน์ก็ต้องจ้างเธอออกเท่านั้น งานมันหายากนะคุณ! มีลูกมีผัวที่เธอต้องเลี้ยง

“แล้วซองอะไรเหรอครับ” พอได้ยินว่าไม่ใช่เอกสารลาออกค่อยเบาใจหน่อย สมัยนี้หาคนทำงานที่วางใจได้มันยากนะ

“เป็นตั๋วเข้างานพฤกษศาสตร์จ้า” นิพาเดินตรงมาที่โต๊ะ วางซองขาวลงตรงหน้าไตรรัตน์

“แจกฟรีเหรอครับ” ไตรรัตน์เลิกคิ้วขึ้นถามอย่างสงสัย หยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดออกเพื่ออ่านรายละเอียดของตั๋วเข้างานที่นิพานำมาให้

“ก็ไม่เชิงค่ะ แต่จะมองว่าฟรีก็ได้”

“ไม่เชิง?” อะไรคือไม่เชิง แล้วสรุปคุณนิพาได้มาฟรีหรือต้องแลกกับอะไรถึงได้ตั๋วมาฟรี

“ตั๋วสองใบนี้นิพาได้เป็นของแถมจากการจองตั๋วเครื่องบินช่วงโปรโมชันมาค่ะ แล้วงานพฤกษศาสตร์จัดตรงกับวันที่นิพาลาพักร้อนไปเที่ยวพอดีน่ะสิคุณไตร”

“อ้อ” ไตรรัตน์เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว ตั๋ว 2 ใบนี้ก็คือตั๋วฟรีนั่นแหละและที่เขาได้รับมันมาก็เพราะตรงกับวันที่นิพาและครอบครัวของเธอจะไปเที่ยวไต้หวันพอดี ส่งอีเมลขอลาพักร้อนมาตั้งแต่สองเดือนที่แล้ว

“แล้วทำไมถึงเอามาให้ผมละครับ” ตั๋วตั้งสองใบแล้วคนบ้างานอย่างเขาจะมีเวลาไปเหรอ ถึงมีก็คงไม่ไปหรอกเอาเวลานั่งดูหุ้นอยู่บ้านดีกว่า

“คุณไตรมีครอบครัวเหมือนชาวบ้านนะคะ อย่าลืมสิ เด็กอายุเท่าตังเมเข้าฟรีค่ะและในงานมีกิจกรรมสนุก ๆ ให้เด็กเล่นด้วยนะคะ”

ตั๋ว 2 ใบอาจไม่มีมูลค่าสำหรับไตรรัตน์แต่นิพากลับมองว่าตั๋วนี้มันให้เวลาคุณภาพของครอบครัวได้มากกว่าราคาของมัน เธอเองก็คนทำงานและมีลูกมีสามีเธอจึงรู้ซึ้งว่าการได้มีวันหยุดได้มีเวลาว่างและใช้เวลากับครอบครัวมันสำคัญขนาดไหน มันคือช่วงเวลาที่คนไม่มีเวลาต่างต้องการ

ตอนนี้อาจไม่เห็นค่าแต่เชื่อเถอะว่าพอนานวันเข้าพอได้มองย้อนกลับมาแล้วจะรู้ตัว ว่าได้สูญเสียช่วงเวลาสำคัญไปมากแค่ไหนและสิ่งที่แย่กว่านั้นคือ เราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว

“จากใจคนที่ทำงานกับคุณไตรมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งบริษัทนะคะ คุณไตรยังสามารถสร้างเวลาดี ๆ กับครอบครัวได้และนิพาไม่อยากเห็นคุณไตรมานั่งเสียใจภายหลังทั้งที่ตอนนี้คุณไตรเลือกที่จะเปลี่ยนมันได้นะคะ”

พูดแล้วอย่าหาว่าพี่สอนนะคะคุณไตร!!