ตอนที่ 2 จากลาที่เท่ากับจากเลย

พนักงานจากบริษัทรับจ้างขนย้ายผลัดกันเดินเข้าเดินออกบ้านเดี่ยวหลังใหญ่โตที่อยู่ในโครงการหมู่บ้านของแบรนด์ชั้นนำ ทุกคนต่างพากันเร่งรีบเพราะรู้สึกถูกกดดันจากเจ้าของบ้านที่กำลังยืนกอดอกทำหน้าขรึมคล้ายจะไม่พอใจที่ต้องมีคนแปลกหน้าเดินเข้าออกบ้านของตัวเอง

“พวกคุณจะรีบทำงานผมก็ไม่ว่านะครับ แต่รบกวนช่วยดูแลของชิ้นอื่นที่ไม่ได้เอาไปด้วย บางชิ้นราคาไม่ใช่ถูกๆ นะครับ ผมไม่อยากให้มันเป็นรอยหรือพัง”

น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ได้ใส่อารมณ์ใด ๆ ในขณะที่พูดออกมา ทว่า ทุกคำพูดของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ต้องการจะบอกว่าเขาไม่พอใจเป็นอย่างมากและไม่ได้ยินดีกับสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ในตอนนี้

ไตรรัตน์ วิสุทธ์ภิบูลย์เจริญ หรือ ไตร อายุ 35 ปี เขาเป็นเจ้าของบริษัทวิสุทธ์ภิบูลย์เจริญประกันภัย นอกจากบริษัทประกันภัยแล้วเขายังมีธุรกิจรักษาความปลอดภัยให้สำนักงานและคอนโดมิเนียมอีกหลายแห่ง จะคอนโดเล็กหรือใหญ่ หรือจะเป็นออฟฟิศเปิดใหม่เขาก็รับหมด พูดง่าย ๆ ว่าใครมาจ้างบริษัทของเขาก็พร้อมรับงานและดูแลลูกค้าประดุจพระเจ้าทันที

ไตรรัตน์เป็นคนที่จริงจังในการทำงานมาก ๆ เขาจริงจังกับทุกเรื่องและทำออกมาได้ดี ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย และที่ผ่านมาเขาก็สู้มาด้วยตัวเองทั้งนั้น เหนื่อยสายตัวแทบขาดกว่าจะมีทุกวันนี้ ทุกครั้งที่มองดูธุรกิจของตัวเอง ไม่เคยมีสักครั้งที่ไตรรัตน์จะไม่ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ เขาภูมิใจกับตัวเองทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเดียว เรื่องชีวิตคู่

‘มีครอบครัวเมื่อพร้อม’ มันไม่เกินจริง และเขาพลาดที่มีครอบครัวในตอนที่ยังไม่พร้อม

“พี่ไตรจะไม่เปลี่ยนใจเรื่องหย่าใช่ไหมคะ”

คำถามที่เอ่ยออกมาจากหญิงสาวร่างอรชรขณะเธอกำลังอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตน่ารัก ‘เหมือนแม่ไม่มีผิด’ เธอเอ่ยถามไตรรัตน์ด้วยใบหน้าที่ทำเหมือนกับว่าเรื่องที่ถามก็เป็นแค่เรื่องปกติธรรมดาทั่วไป เหมือนถามว่าวันนี้สบายดีไหม ก็เท่านั้น เหมือนจะให้ความสำคัญกับคำว่าหย่าแต่ก็เหมือนจะมองว่ามันไม่ได้มีสาระสำคัญอะไร

มินตรา วิสุทธ์ภิบูลย์เจริญ หรือ มิน อายุ 29 ปี เธอคือภรรยาที่จดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายของไตรรัตน์ ครั้งหนึ่งเธอดีใจมากและคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดที่เลือกเขาเป็นสามี ใบทะเบียนสมรสสิ่งยืนยันว่าเขารักเธอ แต่แล้ว...มินตราต้องมาเข้าใจเสียใหม่ หลังจากที่ลูกคนแรกของเราเกิดมา ทะเบียนสมรสสำหรับเขาเป็นแค่เครื่องหมายบอกว่าเขาต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่จดเพราะเขารักและให้เกียรติเธอ

“อืม พี่จะไม่หย่าเพราะพี่ให้สัญญากับแม่ของพี่ไว้ว่าจะดูแลมินกับตังเมให้ดี” เขาสัญญากับแม่ ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดว่าเขาจะรักษาครอบครัวที่เขามีอยู่ให้ดีที่สุด มินตราจะเป็นภรรยาคนเดียวของเขา ในตอนที่สัญญาก็ไม่คิดว่าชีวิตคู่ของเขามันจะเดินทางมาจนถึงวันนี้ วันที่ต้องมองมินตราขนของออกจากบ้านพร้อมตังเมลูกสาวของเรา

ตังเม อายุ 3 ขวบ ลูกสาวสุดแสนน่ารักที่มินตรารู้สึกขอบคุณสวรรค์และขอบคุณไตรรัตน์ที่มอบของขวัญชิ้นนี้ให้เธอ ลูกคือสิ่งล้ำค่ามากที่สุดและเพราะมีลูก เธอถึงได้เข้มแข็งและมีแรงที่จะก้าวเดินต่อไป เพราะมีลูก มินตราจึงไม่ให้ค่ากับอะไรก็ตามที่ไม่เห็นค่าเธอกับตังเม จะบอกว่ารวมถึงพ่อของลูกด้วยก็ได้

“แค่พี่ไตรไม่ยอมหย่า ไม่ได้แปลว่าพี่ไตรดูแลเราสองคนดีนะคะ”

“มิน!” น้ำเสียงกึ่งตวาด สายตามองอย่างไม่พอใจ

“พ่อ...ไตร” เสียงเล็กของเด็กน้อยเอ่ยเรียกพ่อของตัวเองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เส้นเสียงสั่นเครือดวงตากลมจ้องมองคนเป็นพ่อทำเสียงดุใส่แม่ก็รู้สึกกลัวจนมีม่านน้ำตาเอ่อล้นออกมา มือเล็กกำเสื้อของแม่ไว้แน่นเพราะรู้ว่าแม่มินคือพื้นที่ปลอดภัยสำหรับตังเมมากที่สุด

ตังเมยังกลัวพ่อไตรของเธออยู่ เหตุการณ์ที่โดนพ่อดุเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนยังคงฝังอยู่ในก้อนเนื้อน้อย ๆ ที่เรียกว่าหัวใจของคนเป็นลูก “พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ อย่าบอกใครว่าเป็นลูกของพี่ อายคนอื่นเขา!”

ตังเมยังไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอทำอะไรให้พ่อไตรไม่ชอบ แต่ใบหน้าดุ ๆ และเสียงที่ตะคอกออกมาทำให้เด็กน้อยที่อายุพึ่งจะ 3 ขวบกลัวจนไม่กล้าพูดและไม่กล้ามองหน้าคนเป็นพ่อตรง ๆ ผ่านมาจนถึงตอนนี้ตังเมก็ยังผวากับเสียงดุ ๆ ของพ่อตัวเอง

“...” คนที่มีความผิดติดตัวและเผลอลืมไปว่าตัวเองได้ทำให้ลูกกลัวแค่ไหนต้องรีบหุบปาก

“ถ้ายังยืนยันที่จะไม่หย่ากับมิน การที่เราแยกกันอยู่ก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้วค่ะ มินไม่อยากให้ลูกต้องเจอพลังงานลบจากพ่อของตัวเอง”

คำว่า อย่าบอกใครว่าเป็นลูกของพี่ ในตอนที่เขาพูดมินตราไม่รู้หรอกว่าเขาจะพูดออกมาเพราะกำลังโมโหหรือเพราะอะไร แต่การที่เขาไม่มีสติไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเองต่อหน้าลูกมันใจร้ายเกินไป และเขาจะรู้บ้างไหมว่าได้สร้างบาดแผลขนาดใหญ่ให้ตังเมแค่ไหน การที่ต้องมาได้ยินคนเป็นพ่อพูดกับตัวเองแบบนี้อย่าคิดว่าลูกเป็นเด็กแล้วจะไม่รู้เรื่อง

“ตังเมไม่ใช่ลูกของพ่อไตรเหรอแม่มิน ฮือ ๆ”

“ใช่สิลูก ตังเมเป็นลูกของพ่อไตรค่ะ”

“ตะ ฮึก แต่พ่อไตรบอกว่า ไม่ใช่”

“ตังเมเป็นลูกของพ่อไตรกับแม่มินค่ะ เป็นความจริงที่ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนได้ เชื่อแม่นะคะลูก”

คืนนั้นกว่ามินตราจะปลอบลูกสาวให้รู้สึกดีขึ้นได้ เธอเองก็ต้องเสียน้ำตามากมายไปพร้อม ๆ กับน้ำตาของลูก กว่าตัวเมจะดีขึ้นก็ร้องไห้จนเหนื่อยแล้วหมดแรงหลับไปในอ้อมแขนของเธอ

หัวอกคนเป็นแม่เมื่อเห็นลูกร้องไห้เสียใจเธอย่อมเจ็บปวดมากกว่าลูกเป็นร้อยเท่าพันเท่า หากตังเมเจ็บเพราะหกล้มอย่างมากลูกสาวของเธอก็แค่มีบาดแผลที่พอโตขึ้นแผลนี้จะจางลง แต่สิ่งที่ไตรรัตน์ทำกับลูกมันคือบาดแผลที่ซึมลึกเข้าไปในความทรงจำของตังเมและยากที่จะทำให้ลูกลืมความเจ็บปวดนี้ได้ เพราะมันเป็นความเจ็บที่เกาะกินหัวใจของตังเมเอาไว้ สิ่งที่จะทำให้หายได้คือเขาต้องเป็นคนปลอบโยนลูกด้วยตัวเอง

แต่คนไร้หัวใจอย่างไตรรัตน์คงไม่รู้จักคำว่าปลอบโยน คนใจร้ายอย่างเขามีหน้าที่แค่ทำให้เด็กคนหนึ่งเกิดมา และต่อจากนี้เธอจะไม่ให้เขาทำหน้าที่พ่อของลูก ไม่ให้อีกต่อไปแล้ว ตังเมมีแค่เธอก็พอ

“คิดว่าทำแบบนี้แล้วพี่จะต้องรู้สึกผิดต่อมินอย่างนั้นเหรอ ถ้าคิดแบบนั้นก็เสียใจด้วยนะ เพราะพี่ไม่ได้รู้สึกผิดต่อมินเลย” เรื่องที่เขาทำให้ตังเมกลัวมันคนละประเด็นกันกับสิ่งที่เธอกำลังทำ มินตราขอแยกกันอยู่เพราะเธอต้องการทำประชดเขา ไตรรัตน์รู้ว่าเธอโกรธเรื่องที่เขาทำเสียงดุลูก แต่ตอนนั้นเขากำลังโมโหและลูกเข้ามากวนในเวลาที่เขาทำงานอยู่ หลังจากทำเสียงดุตังเมไปเขาก็ขอโทษลูกแล้วเขาไม่ได้ตั้งใจ

และเรื่องนี้ถ้าจะมีคนผิดก็ไม่ใช่เขา ถ้ามินตราดูแลลูกให้ดีกว่านี้ สอนให้ลูกรู้ว่าเขากำลังคุยงานอยู่ และไม่ให้ตังเมเข้ามากวนมันก็ไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นมาหรอก

“มินไม่ได้ทำเพื่อให้พี่ไตรรู้สึกผิดต่อมินและคงไม่ต้องให้มินบอกหรอกนะคะ ว่าพี่ไตรควรรู้สึกผิดต่อใคร” คำพูดของมินตราทำให้สายตาของไตรรัตน์เลื่อนลงมามองลูกน้อยที่ซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นของแม่ ตังเมไม่กล้ามองหน้าพ่ออีกแล้ว

“พี่ก็ขอโทษลูกแล้วไง”

“แค่เดินมาพูดว่าขอโทษต่อหน้าลูก มันไม่พอหรอกค่ะพี่ไตร” แค่พูดแต่ไร้ซึ่งอ้อมกอดที่ลูกต้องการ เขาไม่ได้ให้ความอบอุ่นกับตังเมเลยแม้แต่น้อย

“เราแยกกันอยู่ดีแล้วค่ะ ระหว่างนี้มินจะให้พี่ไตรทบทวนตัวเองให้ดี หากพี่ไตรแค่อยากรับผิดชอบ มินก็จะบอกว่าไม่จำเป็นและมินพร้อมหย่ากับพี่ไตรเสมอ พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกนะคะ” มินตราจ้องเข้าไปในดวงตาคมเข้มของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ดวงตาคู่นี้ไม่เคยสะท้อนออกมาว่ารักเธอเลยสักครั้ง

ความพึงพอใจในตัวเธอไม่เคยแปรเปลี่ยนมาเป็นความรัก ต่างจากเธอที่รักและทุ่มเทให้เขาหมดทั้งร่างกายและหัวใจ หากการทุ่มเทและมอบชีวิตให้แกเขามันไม่มีความหมาย มีแต่ความเสียใจที่เขามอบให้ เธอก็จะขอพาตัวเองและลูกออกไปจากชีวิตของคนไร้หัวใจอย่างไตรรัตน์