ตอนที่ 4 เป็นทุกอย่างของลูก

พัสดุถึงผู้รับ

คุณมินตรา วิสุทธ์ภิบูลย์เจริญ บ้านเลขที่...

มินตราหยุดมองกล่องพัสดุกล่องใหญ่ที่วางอยู่หน้าประตูบ้าน สายตาของเธอเรียบเฉยต่อสิ่งที่ถูกส่งมาให้ เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจกับของสิ่งนั้นแม้แต่น้อยเพราะเธอไม่ได้เป็นคนสั่งด้วยตัวเอง และก็รู้ว่ากล่องพัสดุกล่องนี้ใครเป็นคนส่งมา

“แม่มิน ๆ ตังเมขอรดน้ำต้นนี้ได้ไหมคะ” เสียงสดใสของลูกสาวดังขึ้นทำให้มินตราละสายตาจากกล่องพัสดุแล้วหันไปหาตังเม เห็นยัยตัวเล็กเดินถือบัวรดน้ำเข้ามาหาก็อดเอ็นดูไม่ได้ ตังเมชอบมากเรื่องรดน้ำต้นไม้กับช่วยคุณแม่ตัดดอกกุหลาบไปจัดแจกัน

“ได้ค่ะ แต่ตังเมต้อง...”

“ใส่บูทก่อน ตังเมใส่แล้วค่ะแม่มิน คิก ๆ” เด็กรู้ทันรีบพูดออกมาก่อนที่คุณแม่ของตัวเองจะพูดจบ

“เก่งมากค่ะ” ลูกรู้เรื่องก็ต้องชมหน่อย ตังเมเป็นเด็กความจำดีมินตราสอนอะไรก็จำได้หมด อย่างเรื่องรดน้ำต้นไม้มินตราก็ไม่เคยห้ามลูกเพราะเด็กอายุ 4 ขวบ อยู่ในวัยกำลังอยากรู้อยากลองและเธอก็พร้อมสนับสนุนตังเมเต็มที่คอยดูอยู่ใกล้ ๆ และที่ให้สวมรองเท้าบูทเพราะกลัวลูกรักจะลื่นล้ม พอบอกให้ใส่ทุกครั้งที่จะเดินเข้าสวนหย่อมหน้าบ้านตังเมก็เริ่มจำได้ว่าถ้าเธอจะรดน้ำต้นไม้ก็ต้องสวมรองเท้าบูทก่อน

“ตังเมไปเติมน้ำก่อนนะคะ”

“จ้ะ แล้วอย่าลืมปิดน้ำด้วยนะลูก”

“รับทราบค่ะ” หันมาฉีกยิ้มให้แม่แล้วหมุนตัววิ่งไปหาก๊อกน้ำเพื่อเติมน้ำใส่บัวรดน้ำอันเล็กของตัวเอง

มินตรายืนมองตามหลังลูกสาว เห็นความน่ารักความสดใสของลูกเธอก็มีความสุขและไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ตังเมเป็นความสดใสและเป็นโลกทั้งใบของเธอจริง ๆ ต้องของคุณสวรรค์ที่มอบเด็กคนนี้ให้เธอ ลูกสาวของเธอเข้มแข็งมากแม้จะเคยเจอเรื่องที่เสียใจแต่ตังเมก็ยังเป็นเด็กที่ยิ้มเก่งและมองสิ่งรอบตัวเป็นเรื่องที่ดีเสมอ

‘รูปของพ่อ’ วันนี้มินตราสัญญากับลูกสาวไว้ว่าจะเอารูปพ่อไตรให้ตังเมดู พอมานึกย้อนกลับไปมันก็เป็นเวลานานถึงหนึ่งปีที่ตังเมไม่ได้เจอหน้าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองเลย มินตราไม่เคยห้ามถ้าลูกจะอยากโทรหาพ่อหรืออยากพูดคุยกับเธอเกี่ยวกับพ่อ แต่ตังเมก็ไม่เคยถามเพราะลึก ๆ ยังกลัวพ่อไตรอยู่ มินตราเข้าใจถ้าลูกจะไม่กล้าเอ่ยถึงพ่อเพราะกลัว แต่ที่เธอไม่เข้าใจและรับไม่ได้คือคนเป็นพ่อไม่เคยโทรมาหา ไม่เคยเดินทางมาหา ไม่เคยสนใจมาดูดำดูดีลูกของตัวเองเลยสักครั้ง

“การส่งของมาให้ ไม่ได้แปลว่าเป็นห่วงนะคะ”

กล่องพัสดุกล่องใหญ่นี้ถูกส่งมาจากไตรรัตน์ คนที่ยังอยู่ในสถานะสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอ และเขาคือพ่อผู้ให้กำเนิดตังเม สำหรับไตรรัตน์มันคือความผิดพลาดที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เด็กคนนี้เกิดมาแต่สำหรับมินตรา ลูกคือของขวัญไม่ใช่ความผิดพลาดและการที่เธอรักเขาในวันนั้นก็ไม่ใช่ความผิดพลาดเช่นกัน...

“บ้านตุ๊กตา ว้าว” เสียงตื่นเต้นของตังเมทำเอาคนเป็นแม่ต้องฉีกยิ้มกว้างตามลูกสาวไปด้วย ตังเมดีใจมากเมื่อรู้ว่าของชิ้นนี้เป็นของตัวเองแต่ดีใจมากกว่าที่รู้ว่าคนที่ส่งบ้านตุ๊กตามาให้คือพ่อไตร คนที่ลูกคิดถึงแต่ไม่กล้าเอ่ยชื่อพ่อของตัวเองออกมา ไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับพ่อ

“ตังเมชอบไหมคะ”

“ชอบมากค่ะแม่มิน” ยิ้มจนตาหยีขนาดนั้นไม่ต้องบอกมินตราก็พอจะมองออกว่าตังเมชอบของเล่นชิ้นนี้มาก

“ตังเมอยากดูรูปพ่อไตรไหมคะ”

“...” เด็กน้อยที่กำลังเล่นสนุกกับของเล่นชิ้นใหม่ต้องชะงักทุกอย่างเอาไว้เมื่อได้ยินคำถามจากแม่มิน ตังเมนิ่งใช้ความคิดก่อนจะพยักหน้าออกมาแทนคำตอบ เธอกำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่แต่การอยากเห็นหน้าของพ่อกลับมีมากกว่า ของเล่นเอาไว้ก่อนก็ได้เพราะยังไงของเล่นก็คงไม่หนีเธอไปไหนหรอก

“โอเคค่ะ” มินตรานั่งขัดสมาธิแล้วตบมือลงบนตักของตัวเองเพื่อเป็นการบอกให้ตังเมมานั่งบนตักของแม่ ทางด้านลูกสาวก็รู้งานรีบวางตุ๊กตาลงแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งบนตักเอนหลังพิงหน้าอกของแม่ตามความเคยชิน

การได้อยู่กับลูกแบบนี้คือความใกล้ชิดที่แผ่กระจายความอบอุ่นออกมาล้อมรอบสองแม่ลูกเอาไว้ แม้ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาตังเมจะไม่ได้คุยกับพ่อ ไม่ได้เจอหน้าพ่อ แต่มินตรามั่นใจว่าลูกไม่เคยขาดความอบอุ่น เพราะเธอจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างและเป็นพื้นที่ปลอดภัยของตังเมจะไม่ยอมให้อะไรมาทำร้ายความรู้สึกของลูก

“คนนี้พะ...” นิ้วชี้เล็ก ๆ จิ้มไปที่รูปผู้ชายใส่ชุดสูทและยืนอยู่ข้าง ๆ แม่มิน

“พ่อไตร ใช่แล้วค่ะ” มินตราช่วยพูดเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับตังเมว่าเธอเข้าใจถูกแล้ว คนนี้คือพ่อไตรและอยากเสริมความกล้าให้ลูกสาวเอ่ยชื่อของคนเป็นพ่อออกมา

นานนับปีที่ตังเมไม่กล้าพูดชื่อพ่อของตัวเองเต็ม ๆ เหมือนกับว่าขาดความมั่นใจในการพูดคำว่าพ่อ ความกลัวในวันนั้นยังอยู่ ความเสียใจที่ได้ยินพ่อบอกว่าไม่ใช่ลูกยังสร้างบาดแผลให้ตังเม บาดแผลที่วันนี้ได้เลือนรางลงไปมากแล้วแต่ความรู้สึกที่ฝังอยู่ในใจยังไม่เลือนหาย

มินตราเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นตังเมค้างคำว่าพ่อเอาไว้ ลูกเจ็บแล้วเธอจะไม่เจ็บไปกับลูกได้ยังไง ไม่รักเธอยังพอทน แต่เขาพูดเหมือนกับว่าไม่รักลูกเธอไม่สามารถทนได้จริง ๆ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอขอแยกทางกับไตรรัตน์

“ตังเมจำหน้าพ่อไตรได้แล้วใช่ไหมคะ” เอ่ยถามลูกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและปล่อยให้ตังเมถือโทรศัพท์ของเธอเอาไว้ ลูกคงอยากมองหน้าพ่อนาน ๆ

“จำได้แล้วค่ะ หล่อนะคะ”

“หือ? รู้ด้วยเหรอคะว่าแบบไหนเรียกว่าหล่อ”

“รู้สิคะ แม่มินคือคนสวย แล้วนี่” ใช้นิ้วจิ้มที่รูปของไตรรัตน์ “แบบนี้คือคนหล่อค่ะ”

“แม่เข้าใจแล้วค่ะ แม่มินสวย พ่อไตรหล่อ อย่างนี้ใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ คิก ๆ” แน่ะ ตอบใช่แล้วหัวเราะแบบนี้หมายความว่ายังไงกันแน่เจ้าตัวเล็ก แต่เอาเถอะมินตราเข้าใจความหมายที่ตังเมต้องการจะสื่อ ลูกของเธอตอนนี้อายุ 4 ขวบแล้วและก็คงเหมือนเด็กคนอื่น ๆ ที่ไม่ว่าจะมีอีกกี่ล้านคนบนโลกใบนี้ก็ตาม พ่อและแม่คือคนที่สวยที่สุดหล่อที่สุดเสมอ เป็นที่สุดในทุกอย่างของลูก