ตอนที่ 3 ความทรงจำสีจาง ๆ ของลูก

“แปลงนี้พร้อมส่งสัปดาห์หน้านะคะ มินรบกวนลุงเอี่ยมเฝ้าระวังแปลงนี้เป็นพิเศษให้มินทีค่ะ”

ความสวยงามของผลผลิตที่มินตราเฝ้าประคบประหงมดูแลด้วยตัวเองตั้งแต่ต้นจนถึงวันนี้ วันที่ดอกกุหลาบสายพันธุ์ชัวร์เอมมานูเอลพร้อมส่งให้ลูกค้า ดอกกุหลาบเชื้อสายฝรั่งเศส มีสีชมพูสดน่ารักนอกจากความสวยงามแล้วยังส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ สร้างความสดชื่นได้อีกด้วย  

กุหลาบสายพันธุ์นี้เป็นลูกรักของมินตราเจ้าของสวนกุหลาบ TM Rose (ทีเอ็มโรส) จุดเริ่มต้นที่ทำให้มินตราอยากมีสวนกุหลาบเป็นของตัวเองก็เพราะเจ้าชัวร์เอมมานูเอล ดอกสีชมพูน่ารักที่ทำให้เธอตกหลุมรักตั้งแต่ความน่ารักของช่อดอกไปจนถึงกลิ่นหอม ๆ ของมัน

“ได้ครับคุณมิน แล้วกระถางนี้ให้ลุงเอาไปตั้งที่ตังเมคาเฟ่ไหมครับ หรือคุณมินจะเอากลับไปที่บ้าน”

ลุงเอี่ยมเอ่ยถามอย่างรู้ใจและรู้ว่ามินตราชอบดอกกุหลาบสายพันธุ์นี้มาก เวลาเจอต้นที่ถูกใจและกำลังผลิยอดดอกตูมออกมามินตรามักจะนำกลับไปลงดินที่บ้าน หรือบางครั้งก็จะนำไปตกแต่งตังเมคาเฟ่ร้านกาแฟที่มินตราเป็นเจ้าของ

ลุงเอี่ยมทำงานในสวนกุหลาบของมินตรามาตั้งแต่เจ้านายคนสวยริเริ่มอยากทำสวนกุหลาบเป็นของตัวเอง เดิมทีที่ดินผืนนี้เป็นที่ดินของญาติลุงเอี่ยมมาก่อน แต่ด้วยปัญหาทางเศรษฐกิจทำให้เจ้าของเดิมจำใจขายที่ดินตรงนี้ในราคาที่เรียกว่าถูกจนอีกนิดเดียวก็จะยกให้ฟรี ๆ แล้ว และเป็นจังหวะที่มินตราเดินทางมาพบเข้า เพียงแค่แว๊บเดียวที่ได้เห็นมินตราก็รู้สึกถูกชะตาที่ดินตรงนี้มากและตัดสินใจใช้เงินเก็บที่ตัวเองเหลือติดตัวซื้อที่ดินผืนนี้เอาไว้ สิ่งแรกที่มินตราตั้งใจทำคือเปิดคาเฟ่และเธอก็ทำสำเร็จ

หลังจากเปิดตังเมคาเฟ่ได้ระยะหนึ่ง มินตราเห็นพื้นที่ยังพอเหลือที่จะทำสวนกุหลาบเล็ก ๆ เอาไว้ชมเองและให้ลูกค้าที่มาใช้บริการในคาเฟ่ได้ชมหวิวสวย ๆ จากดอกกุหลาบหลากหลายสายพันธุ์ นอกจากจะจัดสวนให้สวยเพื่อลูกค้าแล้วเธอก็ยังเปิดขายต้นกุหลาบราคาน่ารักให้ลูกค้าด้วย จากขายให้ลูกค้าในคาเฟ่ก็เริ่มขยับขยายส่งให้ตามร้านค้าปลีกและบริษัทจัดแต่งสวนต่างๆ

เหตุนี้เองจึงทำให้เธอได้ทำความรู้จักกับลุงเอี่ยมมากยิ่งขึ้นเพราะลุงเอี่ยมปลูกบ้านอยู่ใกล้ ๆ ที่ดินของเธอและลุงเอี่ยมยังมีความรู้เรื่องการเพาะชำเป็นอย่างดีจะเรียกว่าชำนาญเรื่องนี้เลยก็ว่าได้ มินตราจึงได้ขอร้องให้ลุงเอี่ยมช่วยให้ความรู้เรื่องการเพาะชำการดูแลกุหลาบกับเธอ จากขอความรู้ก็เป็นขอจ้างให้ลุงเอี่ยมเข้ามาทำงานเป็นคนดูแลสวนให้ตัวเองซะเลย

“กระถางนี้ช่อดอกสวยมาก ๆ เลยลุงเอี่ยม อืม...มินว่าเอาไปตั้งที่คาเฟ่ดีกว่าค่ะ เผื่อลูกค้าสนใจ”

“โอเคครับ เดี๋ยวลุงเอาไปจัดมุมให้สวย ๆ แล้วก็จะเอาต้นอื่นติดไปด้วยสักสี่ห้ากระถาง” ลุงเอี่ยมเป็นแบบนี้เสมอ นอกจากจะเป็นคนดูแลสวนที่เก่งแล้วยังเป็นผู้แนะนำที่ดีให้กับมินตรา อะไรที่ลุงเอี่ยมมองว่าดีก็จะรีบเสนอส่วนมินตราจะเก็บไปพิจารณาต่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้านายคนเก่งจะตัดสินใจ

“ขอบคุณค่ะลุง อ้อ มินฝากเอาแคคตัสกระถางละ 20 บาทไปเติมที่ชั้นหน้าคาเฟ่หน่อยนะคะ เมื่อวานตอนปิดร้านมีลูกค้ามาเหมาไปเกือบหมดเลยค่ะ”

“รับทราบครับ เดี๋ยวลุงจัดการให้เรียบร้อยคุณมินวางใจได้”

“จ้า ขอบคุณค่ะลุงเอี่ยม” มินตรายิ้มรับพร้อมโบกมือให้ลุงเอี่ยมที่ขอตัวกลับไปทำงานของตัวเองต่อ รอยยิ้มแห่งความสบายใจเกิดขึ้นทุกครั้งที่เธอกำลังมีความสุขกับปัจจุบัน แม้จะผ่านเหตุการณ์แย่ ๆ มาแต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นมาก

“ตังเมขา ทำอะไรอยู่คะ”

หลังจัดแจงงานเรียบร้อยก็ได้เวลาที่เธอต้องพาลูกสาวขับรถเข้าเมืองไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกัน ทว่า ท่าทางของตังเมดูแปลกไปจากเมื่อไม่กี่นาทีก่อนมาก ตอนแรกมินตรายังเห็นตังเมวิ่งเล่นกับผีเสื้อในสวนอยู่เลยแล้วเกิดอะไรขึ้นลูกสาวของเธอถึงได้ยืนมองพื้นดินนิ่ง ในมือกำไม้ก้านเล็ก ๆ เอาไว้

“ตังเมคะ” เดินเข้าไปหาลูกสาวแล้วย่อตัวนั่งชันเข่าเพื่อให้ระดับความสูงอยู่เท่ากับตัวของตังเม

“เป็นอะไรไปคะคนเก่งของแม่”

“ตังเมจำไม่ได้ค่ะแม่มิน” หันมาตอบคนเป็นแม่ด้วยดวงตาเศร้าสร้อยแล้วหันกลับไปมองที่พื้นอีกครั้ง มินตราที่ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเข้าใจสิ่งที่ลูกบอกจึงมองตามสายตาของตังเม

“วาดรูปอะไรเหรอคะ”

สิ่งที่ลูกสาวของเธอกำลังมองอยู่นั้นทำให้มินตราได้คำตอบแล้วว่าตังเมทำอะไรอยู่ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาหา บนพื้นดินมีรอยขีด ๆ เขียน ๆ เหมือนว่าตังเมใช้ก้านไม้จากกิ่งไม้แห้ง ๆ ที่เธอถืออยู่ใช้แทนดินสอแล้วให้พื้นดินแทนกระดาษ ลูกสาวของเธอกำลังวาดรูป

“ตังเมวาดภาพครอบครัวค่ะ คนนี้ตังเม คนนี้แม่มิน คนนี้...” ขณะที่บอกว่ารูปที่วาดนั้นเป็นตัวแทนของใครบ้าง มือน้อย ๆ ก็จับไม้ชี้ไปที่รูปนั้นด้วย เริ่มจากรูปคนที่ตัวเล็กสุด ซึ่งตังเมตั้งใจวาดออกมาเป็นตัวแทนของเธอและคนที่ยืนอยู่ข้างขวาเป็นมินตรา แน่นอนว่าต้องหมายถึงแม่เพราะตังเมวาดกระโปรงให้ด้วย

แต่แล้วไม้ที่ชี้ไปยังอีกคนที่ยืนอยู่ข้างซ้ายของตังเมก็ต้องค้างไว้แน่นิ่ง ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันอย่างคนไม่มั่นใจว่าเธอเข้าใจถูกหรือไม่หรือควรจะเปล่งคำนั้นออกมาหรือเปล่า ดวงตากลมทอดมองไปยังรูปวาดที่เป็นตัวแทนของคนที่ตังเมกำลังคิดถึง คนที่ติดอยู่ในความทรงจำ

“พะ พะ...” คำสั้น ๆ ที่เอ่ยออกมาแสนยากเย็นและซ่อนเร้นความเจ็บปวดราวกับมีของแหลม ๆ ทิ่มแทงทุกครั้งเมื่อตังเมคิดถึงและอยากจะพูดคำนั้นออกมา เด็กน้อยยังไม่รู้ประสา ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ตัวเองเป็นทุกครั้งเรียกว่าความเจ็บปวด ความเสียใจที่เกิดจากคำพูดเพียงไม่กี่คำของคนที่พูดโดยไม่คิด ความทรงจำเมื่อหนึ่งปีที่แล้วทำให้เธอกลัวและยังเกาะติดฝังอยู่ในใจไม่ลืมเลือน

“พ่อไตร ใช่ไหมคะ” มินตราพูดกับลูกด้วยเสียงนุ่มนวล เธอระบายยิ้มทั้งดวงตาแม้ในหัวใจจะบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม หยดน้ำตามากมายเกิดขึ้นภายในจิตใจแต่ต้องห้ามเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าลูกสาว สงสารตังเมเหลือเกิน

“ค่ะ” เด็กน้อยพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันกลับไปมองที่รูปนั้นอีกครั้งแล้วหันกลับมาหาคนเป็นแม่

“ตังเมคิดถึงได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ” คำตอบนี้ได้สร้างรอยยิ้มกว้างออกมาจากใบหน้าจิ้มลิ้มของตังเม

‘โถลูกสาวของแม่’ คำถามที่ใสซื่อนั้นทำให้มินตราอดที่จะดึงลูกเข้ามาสู่อ้อมกอดของเธอไม่ได้ อ้อมกอดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักของเธอจะเป็นของตังเมเสมอและมินตราก็รู้ว่ามันยังไม่พอในความต้องการของลูก

ต่อให้เธอทุ่มเทความรักให้ตังเมมากเพียงใด มินตราก็รู้อยู่เสมอว่าตังเมต้องการความรักจากพ่อ เพราะลูกรู้ว่ายังมีพ่ออยู่บนโลกใบนี้และตังเมก็ไม่เคยร้องขอให้เธอพาไปหาพ่อเลยสักครั้ง แม้จะคิดถึงพ่อมากแต่ก็ยังกลัวสายตาที่เคยมองด้วยความโกรธอยู่

ทำเพียงครั้งเดียวแต่สร้างความทรงจำที่เลวร้ายไม่มีวันลืม

“ตังเมจำหน้า...ไม่ได้ แม่มินมีรูปไหมคะ”

“มีค่ะ เดี๋ยวเรากลับบ้านไปดูรูปกันนะคะ”