ตอนที่ 2 ความหวังที่เลือนลาง

ภายในห้องโถงกว้างของเรือนสกุลเสิ่น ช่างอาภรณ์ฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงกำลังบรรจงทาบแถบผ้าไหมลงบนกายระหงของเสิ่นอวี๋ซินอย่างระมัดระวัง

“คุณหนูสามเสิ่นช่างมีวาสนา รูปร่างของท่านช่างรับกับอาภรณ์ยิ่งนัก เอวบางคอดกิ่ว ช่วงไหล่ตั้งตรงงดงาม หากสวมชุดสีแดงในวันปักปิ่น ข้าเชื่อเหลือเกินว่าแม้แต่บุปผาทั้งเมืองหลวงก็ต้องหลบรัศมีให้แก่ความงามล่มเมืองของท่าน” ช่างอาภรณ์เอ่ยชมจากใจจริง พลางจดบันทึกสัดส่วนที่ไร้ที่ติลงในสมุด

เสิ่นอวี๋ซินเพียงแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตเป็นประกายความสุขประดับอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้ม คำชมเหล่านั้นหาได้ทำให้นางลำพองใจ แต่นางกลับนึกไปถึงใบหน้าคมคายของใครบางคน หากเขามองว่านางงดงามและเติบโตเป็นสตรีเต็มตัวแล้ว เขาจะเลิกมองว่านางน่ารำคาญบ้างหรือไม่

‘แต่ถึงตอนนั้นแล้วจะมีประโยชน์อันใด หากท่านไร้ใจ ข้าก็ต้องทำตามกฎตระกูล เลือกผู้อื่นมาเป็นคู่หมาย’ นางได้แต่คิดอย่างโศกเศร้า

เมื่อการวัดตัวเสร็จสิ้น เสิ่นอวี๋ซินก็มิอาจเก็บกักความตื่นเต้นไว้ได้ นางรีบผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้วชวนสาวใช้คนสนิทออกไปนอกเรือนทันที

“คุณหนูจะไปที่โรงน้ำชาอีกแล้วหรือเจ้าคะ” ฉ่งเอ๋อร์ถามพลางเร่งฝีเท้าตามเจ้านาย

“ข้าเพียงอยากเห็นว่าวันนี้เขาสบายดีไหมเท่านั้นเอง” เสิ่นอวี๋ซินตอบพร้อมรอยยิ้ม

ทว่าเมื่อไปถึงโรงน้ำชาที่หลี่หานสือมักจะไปนั่งเป็นประจำ กลับพบเพียงความว่างเปล่า ความผิดหวังพาดผ่านดวงตาคู่สวยเพียงครู่ ก่อนที่นางจะตัดสินใจเดินเที่ยวชมตลาดเพื่อคลายความเศร้า

ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน สายตาของนางพลันไปสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยในชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มดูสุขุมในวัยย่างสิบเจ็ด หลี่หานสือกำลังเดินเคียงคู่มากับไป๋ซู่อิง คุณหนูในตระกูลสูงศักดิ์และพร้อมด้วยกิริยามารยาทเรียบร้อย

ภาพที่เขาก้มลงสนทนากับนางด้วยท่าทีอบอุ่นผิดจากที่ปฏิบัติต่อตน ทำให้เสิ่นอวี๋ซินรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

“อ๊ะ นั่นคุณหนูเสิ่นนี่นา” ไป๋ซู่อิงเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อนพร้อมรอยยิ้มละมุน นางเดินเข้ามาหาเสิ่นอวี๋ซินอย่างเป็นมิตร ในขณะที่หลี่หานสือเมื่อเห็นว่าเด็กสาวที่เขาพยายามหลบหน้ามายืนอยู่ตรงนี้ก็พ่นลมหายใจคล้ายจะหงุดหงิด

“ขอบใจเจ้ามากนะคุณหนูเสิ่น เรื่องปิ่นหยกวันก่อน หลี่ซื่อจื่อบอกข้าว่าเจ้าเป็นคนอาสาไปส่งให้ด้วยตนเอง เจ้าช่างมีน้ำใจนัก” คุณหนูไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและเป็นมิตร กิริยาของนางสำรวม สมแล้วกับที่เกิดมาในตระกูลผู้ดี

เสิ่นอวี๋ซินพยายามฝืนยิ้ม ย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อย แต่อย่างไรก็คงเทียบกับกิริยางดงามของไป๋ซู่อิงที่เป็นธรรมชาติของนางไม่ติด หากหลี่หานสือจะชอบกุลสตรีที่เพียบพร้อมเช่นนางก็ไม่แปลก

“คุณหนูไป๋เกรงใจไปแล้วเจ้าค่ะ สิ่งใดที่พี่หานสือต้องการ ข้ายินดีทำให้เสมอ” นางเรียกสรรพนามนั้นอย่างสนิทสนม ด้วยความเป็นเด็กที่ยังไม่ได้มีความคิดมาก จึงอยากอวดว่าตนสนิทสนมกับเขามากเพียงใด

แต่เมื่อเบนสายตาไปมองหลี่หานสือ เขากลับมองนางด้วยสายตาตำหนิ ราวกับคำเรียกขานเมื่อครู่นั้นทำให้เขาไม่พอใจนัก นางจึงก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะถามเสียงอ้อมแอ้ม พร้อมสรรพนามที่ดูเป็นทางการขึ้น

“หลี่ซื่อจื่อ วันนี้มาเดินเที่ยวชมตลาดหรือเจ้าคะ” นางหันไปถามเสียงแผ่ว จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าไม่ชอบที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน

“ข้ามาทำธุระกับคุณหนูไป๋ เรื่องของผู้ใหญ่เด็กเช่นเจ้าไม่ควรมาก้าวก่ายถามไถ่ให้มากความ”

ประโยคที่เน้นย้ำความเป็นเด็ก ทำให้เสิ่นอวี๋ซินยืนแข็งทื่อ รอยยิ้มที่พยายามปั้นแต่งเอาไว้แทบพังทลายลงในพริบตา ความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมไปชั่วขณะ เขาจะเอ่ยทำลายมันด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอ

“จริงสิ เจอเจ้าก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ทำขนมกุ้ยฮวามาให้ข้าที่จวนด้วย” เพียงประโยคนั้นเพียงประโยคเดียว ความเจ็บปวดที่ท่วมท้นเมื่อครู่พลันมลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์

เสิ่นอวี๋ซินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับกลับมาอีกครั้ง นางรีบพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว

“เจ้าค่ะ อวี๋ซินจะตั้งใจทำสุดฝีมือ พรุ่งนี้จะรีบนำไปส่งให้ที่จวนแต่เช้าเลยเจ้าค่ะ”

หลี่หานสือไม่ได้ตอบอะไรเพียงพยักหน้ารับ แล้วเดินนำไป๋ซู่อิงจากไปพร้อมกับผู้ติดตามของพวกเขาที่เดินตามอยู่ห่างๆ ทิ้งให้คุณหนูเสิ่นยืนมองตามหลังไปด้วยหัวใจที่พองโต

“คุณหนู ท่านยังจะดีใจอีกหรือเจ้าคะ ซื่อจื่อเฉิงโหวพูดจาใจร้ายใส่ท่านขนาดนั้น” ฉ่งเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดด้วยความสงสารเจ้านาย

“ไม่เป็นไรหรอกฉ่งเอ๋อร์ อย่างน้อยเขาก็ยังนึกถึงขนมที่ข้าทำ นั่นหมายความว่าในใจของเขายังมีข้าอยู่บ้าง ใช่ไหม” เสิ่นอวี๋ซินเอ่ยพลางหมุนตัวเดินกลับเรือนด้วยฝีเท้าที่ก้าวอย่างร่าเริง

นางเก็บงำความเศร้าก่อนหน้าไว้ภายใต้ความหวังอันน้อยนิด เชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่าความทุ่มเททั้งหมดที่มีจะสามารถหลอมละลายน้ำแข็งในใจของบุรุษผู้นั้นได้ในสักวัน

สาวใช้วัยสิบแปดที่ผ่านโลกมามากกว่าก็ถึงกับมองตามด้วยสายตาห่วงใย ทั้งที่เขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่มีใจให้แล้วยังมากับสตรีอื่นให้เห็น ก็ยังไม่ยอมถอดใจง่ายๆ คุณหนูของตนยังเยาว์เกินกว่าจะรู้ว่าความรักไม่ได้งดงามอย่างที่นางคิด การไขว่คว้าหัวใจบุรุษที่ไม่มีใจ ก็ไร้ค่ายิ่งกว่าฝุ่นผงเสียอีก

************************