ตอนที่ 3 คำสอนมารดา

เช้าวันต่อมา เสิ่นอวี๋ซินตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสที่หาได้ยากยิ่ง นางรีบรุดไปที่ครัวด้วยตนเอง ไม่ยอมหยิบยืมมือสาวใช้คนใด แม้แต่ฉ่งเอ๋อร์ก็ทำได้เพียงช่วยเตรียมฟืนและน้ำสะอาดเท่านั้น

ร่างบางที่มัดผมมวยทรงซาลาเปาในชุดลำลองสีเขียวอ่อนขยับกายอย่างคล่องแคล่ว นางบรรจงนวดแป้งอย่างใจเย็น ใส่ใจในทุกสัดส่วนเพื่อให้ได้เนื้อขนมที่นุ่มนวลที่สุด ทุกครั้งที่ลงแรงกด นางจะเผลอยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าของหลี่หานสือยามที่ได้ลิ้มรสขนมของนาง

“คุณหนูพักบ้างเถอะเจ้าค่ะ เหงื่อซึมเต็มหน้าผากหมดแล้ว” ฉ่งเอ๋อร์เอ่ยด้วยความเป็นห่วง พลางยื่นผ้าเช็ดหน้าซับหน้าผากให้

“ไม่ได้หรอกฉ่งเอ๋อร์ พี่หานสือเป็นคนปากหนัก หากข้าทำไม่อร่อยจริง เขาคงไม่เอ่ยปากขอเป็นรอบที่สอง” เด็กสาวปาดเหงื่อพลางยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ขนมกุ้ยฮวาที่ทำเสร็จถูกจัดวางลงในกล่องไม้อย่างประณีต นางตรวจสอบไม่ให้มีข้อผิดพลาดใด จากนั้นเสิ่นอวี๋ซินก็รีบมุ่งหน้าไปยังจวนเฉิงโหวของสกุลหลี่ทันที

ทว่าเมื่อไปถึงหน้าประตูใหญ่ ทหารยามกลับยืนขวางไว้ด้วยท่าทีขึงขัง

“ซื่อจื่อสั่งไว้ว่าวันนี้ห้ามผู้ใดเข้าพบ โดยเฉพาะ...” ทหารยามชะงักคำพูดพลางเหลือบมองนางด้วยสายตากระอักกระอ่วน

“โดยเฉพาะคุณหนูสกุลเสิ่นขอรับ ท่านซื่อจื่อกำลังหารือธุระสำคัญกับท่านโหว รู้ว่าคุณหนูจะมาส่งขนมจึงให้บ่าวในเรือนรับเอาไว้แทน” พูดจบเขาก็พยักพเยิดไปทางบ่าวผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

ความผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ เสิ่นอวี๋ซินเม้มริมฝีปากแน่นพยายามไม่แสดงความเสียใจออกมา นางยื่นกล่องขนมให้บ่าวรับใช้ที่คุ้นหน้ากันดีด้วยมือที่สั่นน้อยๆ

“เช่นนั้นข้าฝากสิ่งนี้ให้ซื่อจื่อด้วย บอกเขาว่าข้าตั้งใจทำมาให้ตามสัญญา ฝากด้วยนะ”

นางยืนรอจนเห็นกล่องขนมหายเข้าไปหลังประตูบานใหญ่ จึงยอมหันหลังกลับจวนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

เมื่อกลับถึงเรือนสกุลเสิ่น คุณหนูสามเสิ่นถูกเรียกตัวไปยังห้องโถงเพื่อเรียนเย็บปักถักร้อยกับจางลู่หรง มารดาของนาง บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเข็มกระทบผ้าดังเบาๆ ตามจังหวะลงเข็ม

“อวี๋ซิน มือของเจ้าสั่นเกินไปแล้ว ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเช่นนี้จะปักผ้าให้งดงามได้อย่างไร” จางลู่หรงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความกังวล

 “ช่วงนี้เจ้าออกนอกเรือนบ่อยเกินไปแล้วนะ อีกไม่ถึงเดือนเจ้าจะผ่านพิธีปักปิ่น กลายเป็นสตรีที่เติบโตเต็มตัว เลิกทำตัวเป็นเด็กวิ่งเล่นไปทั่วเสียที” นางวางมือจากผืนผ้าแล้วจ้องมองบุตรสาว

“ท่านแม่ ข้าเพียงอยากใช้เวลาช่วงสุดท้ายของวัยเยาว์ให้คุ้มค่าเท่านั้นเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี๋ซินก้มหน้าตอบเสียงแผ่วเบา

“เจ้าคิดว่าแม่ไม่รู้หรือว่าเจ้าไปที่ใดมา” มารดาถอนหายใจยาว

“เรื่องพิธีปักปิ่น เจ้าต้องเตรียมใจไว้ให้ดี การเลือกบุรุษที่จะมาเป็นคู่หมั้นให้นั้นสำคัญที่สุด มันคือการตัดสินอนาคตของเจ้า เจ้าต้องเลือกคนที่จะเห็นคุณค่าในตัวเจ้า ไม่ใช่คนที่เจ้าต้องวิ่งไล่ตามจนลืมศักดิ์ศรีของตนเอง” คำพูดของมารดาแทงใจดำจนเด็กสาวทำหน้าสลดลงทันตา นางมองเข็มในมือที่ค้างอยู่นิ่งๆ ในใจของนางมีเพียงชื่อเดียวที่สลักลึกอยู่ หลี่หานสือ

นางปรารถนาเหลือเกินที่จะให้เขาส่งปิ่นมาหมั้นหมายนางในพิธีเลือกปิ่นปักผม เป็นการประกาศให้โลกรู้ว่าเขาพร้อมจะปกป้องและรับนางเป็นภรรยา ทว่าความเย็นชาที่ได้รับในวันนี้กลับทำให้นางเริ่มไม่แน่ใจ

‘พี่หานสือ ท่านจะยอมมาร่วมงานของข้าในฐานะบุรุษที่อยากหมั้นหมายหรือไม่’

นางอยากจะอ้อนวอนขอให้เขาเข้าร่วมการเลือกคู่ในงานวันปักปิ่น แต่ความกลัวว่าเขาจะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยกลับทำให้คำพูดเหล่านั้นจุกอยู่ที่ลำคอ ความหวังที่เคยเบ่งบานเริ่มเหี่ยวเฉาลงทีละน้อย เหลือเพียงความกังวลที่เกาะกุมหัวใจไว้แน่น

“เหตุใดข้าต้องเลือกคู่ในพิธีปักปิ่นเจ้าคะ เราเพียงปักปิ่นเพื่อแสดงการบรรลุนิติภาวะแบบบ้านอื่นไม่ได้หรือ” นางถามมารดาเสียงอ่อย มันยังเร็วเกินไปที่นางจะเลือกบุรุษมาเป็นคู่ชีวิต อยากมีโอกาสพิชิตใจบุรุษที่ตนเองรัก

“ฟังแม่นะอวี๋ซิน อีกไม่นานลูกก็จะถึงวัยออกเรือนแล้ว เรื่องความรักนะเป็นเรื่องเพ้อฝัน อีกทั้งผู้หญิงอย่างเราแต่งงานกับคนที่รักเรา เขาทำทุกอย่างเพื่อเจ้า เจ้าจึงจะมีความสุข ตรงข้ามหากเจ้ารักเขาเพียงฝ่ายเดียวเจ้าก็จะเป็นฝ่ายทำทุกอย่างเพื่อเขา คนที่เจ็บปวดใจก็จะเป็นเจ้า”

“แต่หากต่างคนต่างรักกันเล่า” นางถามอย่างมีความหวัง ยังคงดึงดันและมีความหวังว่าจะได้ครองคู่กับคนที่นางรัก

“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี แต่กับหลี่ซื่อจื่อ คงไม่มีทาง” จางลู่หรงเอ่ยชื่อนั้นออกมาเพื่อให้บุตรียอมรับความจริงให้ได้

แต่เด็กสาวกลับทำเพียงก้มหน้า นางยังมีเวลาและไม่อยากยอมแพ้

************************