FAZER LOGINCompartilhar
ตอนที่ 3 คำสอนมารดา
Data de publicação:
2026-01-14 12:14:01เช้าวันต่อมา เสิ่นอวี๋ซินตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสที่หาได้ยากยิ่ง นางรีบรุดไปที่ครัวด้วยตนเอง ไม่ยอมหยิบยืมมือสาวใช้คนใด แม้แต่ฉ่งเอ๋อร์ก็ทำได้เพียงช่วยเตรียมฟืนและน้ำสะอาดเท่านั้น
ร่างบางที่มัดผมมวยทรงซาลาเปาในชุดลำลองสีเขียวอ่อนขยับกายอย่างคล่องแคล่ว นางบรรจงนวดแป้งอย่างใจเย็น ใส่ใจในทุกสัดส่วนเพื่อให้ได้เนื้อขนมที่นุ่มนวลที่สุด ทุกครั้งที่ลงแรงกด นางจะเผลอยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าของหลี่หานสือยามที่ได้ลิ้มรสขนมของนาง
“คุณหนูพักบ้างเถอะเจ้าค่ะ เหงื่อซึมเต็มหน้าผากหมดแล้ว” ฉ่งเอ๋อร์เอ่ยด้วยความเป็นห่วง พลางยื่นผ้าเช็ดหน้าซับหน้าผากให้
“ไม่ได้หรอกฉ่งเอ๋อร์ พี่หานสือเป็นคนปากหนัก หากข้าทำไม่อร่อยจริง เขาคงไม่เอ่ยปากขอเป็นรอบที่สอง” เด็กสาวปาดเหงื่อพลางยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
ขนมกุ้ยฮวาที่ทำเสร็จถูกจัดวางลงในกล่องไม้อย่างประณีต นางตรวจสอบไม่ให้มีข้อผิดพลาดใด จากนั้นเสิ่นอวี๋ซินก็รีบมุ่งหน้าไปยังจวนเฉิงโหวของสกุลหลี่ทันที
ทว่าเมื่อไปถึงหน้าประตูใหญ่ ทหารยามกลับยืนขวางไว้ด้วยท่าทีขึงขัง
“ซื่อจื่อสั่งไว้ว่าวันนี้ห้ามผู้ใดเข้าพบ โดยเฉพาะ...” ทหารยามชะงักคำพูดพลางเหลือบมองนางด้วยสายตากระอักกระอ่วน
“โดยเฉพาะคุณหนูสกุลเสิ่นขอรับ ท่านซื่อจื่อกำลังหารือธุระสำคัญกับท่านโหว รู้ว่าคุณหนูจะมาส่งขนมจึงให้บ่าวในเรือนรับเอาไว้แทน” พูดจบเขาก็พยักพเยิดไปทางบ่าวผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
ความผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ เสิ่นอวี๋ซินเม้มริมฝีปากแน่นพยายามไม่แสดงความเสียใจออกมา นางยื่นกล่องขนมให้บ่าวรับใช้ที่คุ้นหน้ากันดีด้วยมือที่สั่นน้อยๆ
“เช่นนั้นข้าฝากสิ่งนี้ให้ซื่อจื่อด้วย บอกเขาว่าข้าตั้งใจทำมาให้ตามสัญญา ฝากด้วยนะ”
นางยืนรอจนเห็นกล่องขนมหายเข้าไปหลังประตูบานใหญ่ จึงยอมหันหลังกลับจวนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
เมื่อกลับถึงเรือนสกุลเสิ่น คุณหนูสามเสิ่นถูกเรียกตัวไปยังห้องโถงเพื่อเรียนเย็บปักถักร้อยกับจางลู่หรง มารดาของนาง บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเข็มกระทบผ้าดังเบาๆ ตามจังหวะลงเข็ม
“อวี๋ซิน มือของเจ้าสั่นเกินไปแล้ว ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเช่นนี้จะปักผ้าให้งดงามได้อย่างไร” จางลู่หรงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความกังวล
“ช่วงนี้เจ้าออกนอกเรือนบ่อยเกินไปแล้วนะ อีกไม่ถึงเดือนเจ้าจะผ่านพิธีปักปิ่น กลายเป็นสตรีที่เติบโตเต็มตัว เลิกทำตัวเป็นเด็กวิ่งเล่นไปทั่วเสียที” นางวางมือจากผืนผ้าแล้วจ้องมองบุตรสาว
“ท่านแม่ ข้าเพียงอยากใช้เวลาช่วงสุดท้ายของวัยเยาว์ให้คุ้มค่าเท่านั้นเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี๋ซินก้มหน้าตอบเสียงแผ่วเบา
“เจ้าคิดว่าแม่ไม่รู้หรือว่าเจ้าไปที่ใดมา” มารดาถอนหายใจยาว
“เรื่องพิธีปักปิ่น เจ้าต้องเตรียมใจไว้ให้ดี การเลือกบุรุษที่จะมาเป็นคู่หมั้นให้นั้นสำคัญที่สุด มันคือการตัดสินอนาคตของเจ้า เจ้าต้องเลือกคนที่จะเห็นคุณค่าในตัวเจ้า ไม่ใช่คนที่เจ้าต้องวิ่งไล่ตามจนลืมศักดิ์ศรีของตนเอง” คำพูดของมารดาแทงใจดำจนเด็กสาวทำหน้าสลดลงทันตา นางมองเข็มในมือที่ค้างอยู่นิ่งๆ ในใจของนางมีเพียงชื่อเดียวที่สลักลึกอยู่ หลี่หานสือ
นางปรารถนาเหลือเกินที่จะให้เขาส่งปิ่นมาหมั้นหมายนางในพิธีเลือกปิ่นปักผม เป็นการประกาศให้โลกรู้ว่าเขาพร้อมจะปกป้องและรับนางเป็นภรรยา ทว่าความเย็นชาที่ได้รับในวันนี้กลับทำให้นางเริ่มไม่แน่ใจ
‘พี่หานสือ ท่านจะยอมมาร่วมงานของข้าในฐานะบุรุษที่อยากหมั้นหมายหรือไม่’
นางอยากจะอ้อนวอนขอให้เขาเข้าร่วมการเลือกคู่ในงานวันปักปิ่น แต่ความกลัวว่าเขาจะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยกลับทำให้คำพูดเหล่านั้นจุกอยู่ที่ลำคอ ความหวังที่เคยเบ่งบานเริ่มเหี่ยวเฉาลงทีละน้อย เหลือเพียงความกังวลที่เกาะกุมหัวใจไว้แน่น
“เหตุใดข้าต้องเลือกคู่ในพิธีปักปิ่นเจ้าคะ เราเพียงปักปิ่นเพื่อแสดงการบรรลุนิติภาวะแบบบ้านอื่นไม่ได้หรือ” นางถามมารดาเสียงอ่อย มันยังเร็วเกินไปที่นางจะเลือกบุรุษมาเป็นคู่ชีวิต อยากมีโอกาสพิชิตใจบุรุษที่ตนเองรัก
“ฟังแม่นะอวี๋ซิน อีกไม่นานลูกก็จะถึงวัยออกเรือนแล้ว เรื่องความรักนะเป็นเรื่องเพ้อฝัน อีกทั้งผู้หญิงอย่างเราแต่งงานกับคนที่รักเรา เขาทำทุกอย่างเพื่อเจ้า เจ้าจึงจะมีความสุข ตรงข้ามหากเจ้ารักเขาเพียงฝ่ายเดียวเจ้าก็จะเป็นฝ่ายทำทุกอย่างเพื่อเขา คนที่เจ็บปวดใจก็จะเป็นเจ้า”
“แต่หากต่างคนต่างรักกันเล่า” นางถามอย่างมีความหวัง ยังคงดึงดันและมีความหวังว่าจะได้ครองคู่กับคนที่นางรัก
“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี แต่กับหลี่ซื่อจื่อ คงไม่มีทาง” จางลู่หรงเอ่ยชื่อนั้นออกมาเพื่อให้บุตรียอมรับความจริงให้ได้
แต่เด็กสาวกลับทำเพียงก้มหน้า นางยังมีเวลาและไม่อยากยอมแพ้
************************
Último capítulo
ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนพิเศษ คืนที่แสนพิเศษ (18+)
ย้อนไปเมื่อสองปีก่อน หลังจากที่แต่งงานกันได้เพียงเดือนเดียว ปกติแล้วหลี่หานสือนั้นรักและฟังเพียงภรรยาของตน จนถูกขนานนามว่าสามีผู้สยบต่อภรรยา แต่มีครั้งหนึ่งที่เสิ่นอวี๋ซินนั้นต้องยอมสยบแห่สามีของตนตอนนั้นหลี่หานสือถูกลอบทำร้ายได้รับบาดเจ็บ ซื่อจื่อเฟยเอาแต่ร้องห่มร้องไห้เกรงว่าสามีจะได้รับอันตราย ขณะที่แม่สามีไหว้พระอยู่สามวัน ตัวนางเองก็ไปดูแลสามีไม่ห่างกาย“ถ้าท่านฟื้น ข้าจะยอมท่านทุกอย่าง ขอเพียงท่านหายดี จะให้ข้าทำอะไรข้าก็ยอม” นางรำพึงรำพันด้วยความห่วงใยและกังวล“ถ้าข้าให้เจ้าปรนนิบัติข้าทั้งคืนเล่า...”“ข้าก็ยอม” นางตอบรับ ก่อนที่จะหันมาดูเจ้าของเสียงที่เอ่อยเสียงแหบแห้ง“ท่านพี่ ท่านฟื้นแล้ว” นางร้องออกมาด้วยความดีใจ“เจ้าสัญญาแล้วนะ” เขาทวงสัญญาทั้งๆ ที่ปากซีดสั่น“ข้าไม่ผิดคำพูดแน่... ฉ่งเอ๋อร์ ตามหมอหลวงมาเร็วเข้า” นางหันไปตะโกนบอกฉ่งเอ๋อร์ แล้วเอามือลูบหน้าที่ซีดเซียวของสามีและหลังจากนั้นหนึ่งเดือน ร่างกายของซื่อจื่อหนุ่มก็หายเป็น
ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 133 ตอนจบ
หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในจวนเฉิงโหวเต็มไปด้วยความสงบสุขและมีชีวิตชีวา เสิ่นอวี๋ซินในวัยที่เป็นฮูหยินน้อยอย่างเต็มตัว กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวซึ่งเต็มไปด้วยสมุดบัญชีและตราประทับ โดยมีแม่สามีนั่งกำกับอยู่ข้างๆ อย่างใกล้ชิด เพื่อสอนวิธีการในการจัดการทรัพย์สินทั้งหมดของจวน เพื่อเตรียมส่งมอบป้ายในการดูแลจวนให้ลูกสะใภ้อย่างเป็นทางการในเร็ววัน“อวี๋เอ๋อร์ บัญชีร้านค้าทางตอนใต้ต้องดูให้ดี ลูกจ้างมักจะฉวยโอกาสยามเราไม่ไปตรวจ...” หลี่ฮูหยินยังพูดไม่ทันจบ เสียงหัวเราะร่าเริงของเด็กน้อยก็ดังขัดจังหวะขึ้นหลี่หานสือในชุดลำลองดูผ่อนคลาย เดินอุ้มลูกชายวัยแปดเดือนเศษเข้ามาในห้อง ใบหน้าของซื่อจื่อผู้เคร่งขรึมบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มละมุนขณะพยายามหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอด“ดูสิ ใครเอ่ยกำลังทำงานอยู่ ไปหาท่านแม่ดีไหม” หลี่หานสือเอ่ยเสียงทุ้มทว่าทันทีที่ลูกน้อยเห็นหน้ามารดา ดวงตากลมโตที่เหมือนถอดแบบมาจากมารดาก็เปล่งประกายขึ้นทันที ทารกน้อยเริ่มดิ้นรนในอ้อมกอดบิดา พลางชูไม้ชูมือและส่งเสียงงอแง ราวกับจะบอกว่าอ้อมกอดของท่านพ่อนั้น
ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 132 เหม็นขี้หน้า
เข้าสู่เดือนที่สามของการตั้งครรภ์ จากความปีติยินดีในคราแรกกลับกลายเป็นบททดสอบครั้งใหญ่ของหลี่หานสืออย่างที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน เมื่ออาการแพ้ท้องของเสิ่นอวี๋ซินรุนแรงขึ้นอย่างประหลาด“ออกไปนะเจ้าคะ อย่าเข้ามาใกล้ข้า” เสียงหวานที่เคยนุ่มนวล บัดนี้ตวาดลั่นเมื่อหลี่หานสือเพิ่งก้าวขาเข้าประตูห้องนอน“อวี๋เอ๋อร์ ข้าเพิ่งกลับจากราชการ คิดถึงเจ้าเหลือเกิน เหตุใดจึงผลักไสข้าเช่นนั้น” หลี่หานสือชะงักเท้า ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความฉงน“ข้าเหม็น กลิ่นตัวท่านช่างเหม็นเหลือเกิน เห็นหน้าท่านแล้วข้าก็รู้สึกคลื่นไส้จนทนไม่ไหว ท่านไปนอนที่ห้องหนังสือเถิดเจ้าค่ะ อย่าได้มาให้ข้าเห็นหน้าในยามนี้เลย” เสิ่นอวี๋ซินพูดพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกแน่น ดวงตากลมโตฉายแววแง่งอนและรังเกียจอย่างจริงจังท่านซื่อจื่อผู้เกรียงไกรถูกไล่ออกจากห้องหอของตัวเองอย่างหมดรูป เขาต้องระเห็จไปนอนที่ห้องหนังสือแคบๆ แต่อารมณ์โหยหาภรรยาก็ทำให้เขาอดรนทนไม่ไหว กลางดึกคืนหนึ่งเขาแอบย่องเข้าไปในห้องนอน หมายจะเพียงแค่ได้นอนกอดนางจากด้านหลังให้ชื่นใจทว่า... เพียงแค
ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 131 เรื่องน่ายินดี
หลังจากแยกย้ายกับสหายที่โรงน้ำชา หลี่หานสือจูงมือภรรยาตัวน้อยเดินทอดน่องมองดูความคึกคักของร้านรวงสองข้างทางอย่างไม่เร่งรีบ โดยมีอินเหยาและฉ่งเอ๋อร์คอยเดินตามอย่างใกล้ชิด“ท่านพี่” เสิ่นอวี๋ซินเอ่ยขึ้นพลางลอบมองเสี้ยวหน้าคมสันของสามี “ที่โรงน้ำชาเมื่อครู่... ท่านไม่อายหรือเจ้าคะที่สหายทั้งหลายต่างล้อเลียนว่าท่านเป็นบุรุษที่เชื่อฟังภรรยา ยอมให้ข้าเป็นใหญ่ในจวนเพียงคนเดียวเช่นนั้น”หลี่หานสือหยุดชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาหันมาสบตาเสิ่นอวี๋ซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและไม่มีความขัดเขินแม้แต่น้อย เขากระชับมือนางให้แน่นขึ้น“เหตุใดข้าต้องอายด้วยเล่าอวี๋เอ๋อร์ สำหรับข้า การที่ทุกคนรู้ว่าข้ารักและเกรงใจเจ้าเพียงผู้เดียวถือเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก ยิ่งคนภายนอกรู้มากเท่าไรก็ยิ่งดี ข้าจะได้ไม่ต้องคอยปวดหัวกับพวกที่ชอบเสนอตัวเป็นพ่อสื่อแม่สื่อ” เขาขยับยิ้มที่มุมปากฮูหยินน้อยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ มีใครกล้าส่งบุตรีมาเสนอให้ท่านอย่างนั้นหรือ”หลี่หานสือถอนหายใจออกมาเบา
ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 130 บุรุษรักมั่น
บรรยากาศในโรงน้ำชายามบ่ายดูคึกคักเหมือนทุกวัน เสิ่นอวี๋ซินและหวังลี่อิน นั่งจิบชาพลางเลือกทานขนมอย่างเพลิดเพลิน ทั้งสองเพิ่งจะเริ่มบทสนทนาเรื่องผ้าไหมชุดใหม่ แต่แล้วเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นหูจากห้องรับรองข้างๆ ซึ่งกั้นด้วยฉากไม้เพียงชั้นเดียวก็ทำให้ทั้งคู่ชะงักมือเสียงนั้นคือหลี่หานสือและเหล่าสหายรักทั้งสามที่นัดกันมาสังสรรค์ตามประสาบุรุษ“เอาล่ะหานสือ แต่งงานมาได้พักใหญ่แล้ว ชีวิตใต้ชายคาเดียวกับโฉมงามเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง” หวังเจี๋ย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนพลางรินชาไม่ทันที่เจ้าตัวจะอ้าปากตอบ เสิ่นอี้หลุนในฐานะพี่ชายของฮูหยินน้อยหลี่ก็รีบชิงตอบแทนด้วยน้ำเสียงภูมิใจ“จะเหลืออะไรล่ะหวังเจี๋ย น้องเขยข้าคนนี้เก่งกาจในงานราชสำนักก็จริง แต่พออยู่ต่อหน้าน้องสาวข้า เขาก็เป็นเพียงบุรุษที่เชื่อฟังภรรยาอย่างที่สุดคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”หลี่หานสือหัวเราะเบาๆ ไม่ปฏิเสธแม้แต่น้อย เขาเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น“ข้าเป็นผู้นำ มีบรรดาศักดิ์ซื่อจื่อออกไปสั่งการคนนอกบ้านได้มากมาย แต่นั่นก็เพียงแค่นอกบ้านเท่า
ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 129 สัญญารัก (18+)
หลี่หานสือค่อยๆ ประคองร่างระหงของเสิ่นอวี๋ซินให้นั่งลงบนขอบเตียงอย่างทะนุถนอม สายตาของเขาที่ทอดมองนางในยามนี้ไม่มีความเคร่งขรึมของขุนนางหลงเหลืออยู่ มีเพียงความรักที่ลึกซึ้งและปรารถนาที่จะปกป้องดูแลสตรีตรงหน้าไปชั่วชีวิตเขานั่งลงเคียงข้างพลางเชยคางนางขึ้นช้าๆ เพื่อสบตากับดวงตากลมโตที่ไหวระริกด้วยความประหม่า“ฮูหยิน ข้าจะถนอมเจ้าให้มากที่สุด”คำพูดนั้นอ่อนโยนจนใจของเสิ่นอวี๋ซินเริ่มคลายความกังวล นางค่อยๆ หลับตาลงเมื่อใบหน้าคมสันโน้มเข้ามาใกล้ จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ที่ปลายจมูกริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบาในคราแรก เป็นจูบที่นุ่มนวลและวาบหวาม ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักขึ้นอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นสัมผัสจากปลายลิ้นที่ไล้เลียกลีบปากอย่างอ่อนหวานทำให้เจ้าสาววัยสิบแปดรู้สึกราวกับร่างกายกำลังละลาย นางเผลอเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อย เปิดทางให้เขาได้เข้าไปชิมความหวานล้ำภายในอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นรสชาติของสุรามงคลที่หลงเหลืออยู่ที่ปลายลิ้นของทั้งคู่ทำให้อารมณ์รักเริ่มคุกรุ่น กลิ่นกายที่เจือกลิ่นสุราของเ
ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 30 ปักใจ
ภายในห้องส่วนตัวในจวนเฉิงโหว หลี่หานสือนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ ในมือประคองถุงหอมใบเล็กที่เพิ่งชิงมาจาก เสิ่นอวี๋ซินอย่างทะนุถนอม มุมปากหยักยกยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับอ่อนโยนและฉายแววผู้ชนะถูกนางตัดรอนแม้เจ็บปวด แต่ก็ทำให้คิดได้หลายอย่าง ว่าต้องดำเ
Última atualização : 2026-03-20ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 21 สมบูรณ์พร้อม
ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด หลี่หานสือนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ดวงตาแดงก่ำจ้องมองความมืดมิดนอกหน้าต่าง มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วไร้สีเลือด ความรู้สึกแสบแปลบที่โหนกแก้มจากการถูกมือเรียวเล็กตบยังไม่เท่าความเจ็บปวดที่กลางอกเมื่อเห็นนางเอาปิ่นจี้คอตัวเองเพื่อขับไล่เขา‘แค่ไม่กี
Última atualização : 2026-03-19ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 18 เอาจริง
ภายในห้องส่วนตัวที่เงียบสงัดของโรงน้ำชาหลังเดิม หลี่หานสือนั่งอยู่เพียงลำพัง แววตาที่เคยหม่นเศร้าบัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและเฉียบคม ปลายนิ้วยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้ช้าๆ เป็นจังหวะที่แสดงถึงการตัดสินใจอย่างแน่วแน่ไม่นานนัก เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับคุกเข่าลงเบื้องหน้าเขาอย่างนอบน้อม
Última atualização : 2026-03-18ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส ตอนที่ 14 หมาบ้า
ยามเย็นภายในหอสุราที่คึกคักไปด้วยผู้คน กลิ่นสุราแรงโชยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่าที่โต๊ะริมหน้าต่างในมุมมืด กลับมีเพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัดแผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของหลี่หานสือเขานั่งอยู่เพียงลำพัง เบื้องหน้ามีไหสุราที่ว่างเปล่าไปแล้วหลายใบ มือหนายกจอกสุราขึ้นกระดกเข้าปากรวดเดียวราวกับมั
Última atualização : 2026-03-17
Você também pode gostar
มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า41.5K visualizaçõesซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา32.1K visualizaçõesหงส์ขย่มมังกร
ซีไซต์47.5K visualizaçõesเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin25.9K visualizaçõesหวางเฟยตัวร้ายผู้นี้ จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง
Jiulin350 visualizaçõesชาติสองนี้ขอเป็นแม่ที่ดี ไม่ขอเป็นภรรยาที่ใครรัก
moonlight -mini335 visualizaçõesข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง
อักษรปรุงรัก199 visualizaçõesเส้นทางชีวิตที่แผดเผา ถักทอความฝันดั่งสายรุ้ง
Akasha 21 visualizações
