INTRO
ถ้าวันนั้นฉันไม่หวั่นไหวและรู้จักหักห้ามใจเอาไว้บ้าง วันนี้ก็คงไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมาน เพราะเขาไม่ใช่คนเดิมที่ฉันเคยรู้จักอีกต่อไป…
‘คุณอาไม่ใช่ผู้ชายที่อบอุ่นของแป้งอีกต่อไปแล้ว อึก~’
‘อย่างี่เง่ากับอา แป้งก็รู้ว่าอาไม่ชอบคนงี่เง่า’
‘คนอย่างคุณอา…คงจะแค่ชอบเอาอย่างเดียวสินะคะ’
Talk แป้ง
“จริงเหรอคะที่บอกว่าคุณอาจะกลับจากลอนดอนแล้ว” ฉันร้องถามคุณพ่อด้วยความตื่นเต้นดีใจที่รู้ว่าคุณอากำลังจะกลับมา
“ใช่ลูก รันบอกว่าจะลงเครื่องตอนบ่ายแล้วเย็นๆ จะแวะมากินข้าวกับเรา”
“งั้นเย็นนี้…แป้งขอหยุดเรียนเปียโนสักวันนึงได้ไหมคะ…” ฉันหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ คุณพ่อพลางกอดแขนออดอ้อนไปด้วย
วันนี้อาคิรันจะกลับจากลอนดอนหลังจากที่บินไปทำงานนานเกือบสามเดือน ฉันก็เลยอยากอยู่ต้อนรับเขา หัวใจมันเต้นรัวไม่เป็นส่ำเลยพอรู้ว่าจะได้เจอคุณอาอีกครั้ง
“ให้หรือไม่ให้ดี ?” คุณพ่อเลิกคิ้วขึ้นมองฉันด้วยสีหน้าลังเล
“งือ ให้นะคะคุณพ่อ แป้งอยากอยู่เจอคุณอา แป้งคิดถึงคุณอาค่ะ”
“…อืมก็ได้”
“เย้! คุณพ่อใจดีที่สุดเลย^_^” ฉันชูแขนขึ้นจนสุดด้วยความดีใจ ก่อนจะสวมกอดคุณพ่อแน่น “ขอบคุณนะคะ”
“ถึงลูกไม่ขอพ่อก็จะให้หยุดอยู่แล้ว” คุณพ่อหัวเราะในลำคอ แล้วลูบศีรษะฉันเบาๆ
“ทำไมล่ะคะ” ปกติแล้วคุณพ่อเข้มงวดเรื่องการเรียนเปียโนกับฉันมาก มันแปลกที่จู่ๆ คุณพ่อก็บอกว่าจะให้หยุดแม้ไม่ได้ขอ
“ก็ตารันน่ะสิขอร้องพ่อไว้ เขาเองก็อยากเจอลูกสาวของพ่อเหมือนกัน”
“จริงเหรอคะ^_^” ฉันฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้ฟังคำตอบ “งั้นแป้งขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ รอเจอคุณอาดีกว่า”
“อย่าวิ่งเร็วสิลูกเดี๋ยวก็ล้ม” คุณพ่อตะโกนตามหลังมาเมื่อเห็นว่าฉันรีบวิ่งขึ้นบันได
ตอนนี้ฉันตื่นเต้นมาก มากจนทำตัวไม่ถูก ไม่ได้เจอคุณอาตั้งสามเดือน ไม่รู้ว่าคุณอาจะยังเอ็นดูฉันเหมือนเดิมหรือเปล่า
อาคิรันหรืออารันเป็นคู่หูทางธุรกิจของคุณพ่อ เดิมทีลุงนพอาของอารันเป็นคนดูแลงานทุกอย่าง โดยมีอารันคอยช่วยอยู่ห่างๆ เพราะตอนนั้นอารันยังเรียนอยู่
ทว่าสี่ปีก่อนเราก็ได้รับข่าวร้ายว่าลุงนพประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต อาคิรันเลยขึ้นมาดูแลทุกอย่างแทน
จริงๆ แล้วฉันกับอารันสนิทกันตั้งแต่ฉันยังเด็ก เพราะทุกครั้งที่ลุงนพมาคุยงานกับคุณพ่อเขาก็มักจะพาอารันมาเล่นที่นี่ด้วยเพราะไม่มีคนคอยดูแล
ฉันกับอารันเราอายุห่างกันสิบสองปีเลย ฉันอายุสิบแปดส่วนอารันอายุสามสิบ แต่ถึงจะสามสิบแล้วอารันก็ยังดูดีมากๆ เขาหน้าเด็กกว่าอายุ แถมยังหล่อเหลา หุ่นดี สูงและขาวมากด้วย
เพราะแบบนี้เวลาที่อารันชอบเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆ หัวใจฉันถึงได้เต้นแรงตลอด แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับอารันหรอกนะ ฉันรักและเคารพเขาเหมือนผู้ใหญ่คนนึงเท่านั้น
อารันเองก็เอ็นดูฉันในฐานะหลานสาว เขาอบอุ่น ใจดี และชอบกอดฉันเสมอเวลาที่ฉันมีเรื่องทุกข์ใจ
นอกจากคุณพ่อแล้วก็มีอารันนี่แหละที่ฉันไม่รู้สึกลำบากใจเวลาถูกเขาแตะเนื้อต้องตัว ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นนะฉันไม่เอาเลยเพราะว่ากลัว
วันนี้เราจะได้เจอกันในรอบสามเดือนฉันตื่นเต้นมากจริงๆ เพราะตั้งแต่วันที่อารันบินไปเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
ฉันน่ะพยายามติดต่อไปนะแต่อารันไม่ค่อยตอบกลับสักเท่าไหร่ เขาคงจะงานยุ่งมาก ตอนแรกก็คิดว่าอารันจะเบื่อฉันไปแล้วซะอีก แต่พอคุณพ่อบอกว่าเขาก็อยากเจอฉันเหมือนกันมันเลยรู้สึกใจชื้นขึ้นมา
ว่าแต่จะแต่งตัวแบบไหนให้คุณอาประทับใจดีนะ…
หลังจากแต่งตัวเสร็จตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายสอง คุณพ่อบอกว่ากว่าคุณอาจะมาก็ตอนเย็นๆ ฉันก็เลยกะว่าจะลงมาเก็บดอกไม้ที่สวนไปจัดเป็นช่อเพื่อมอบให้คุณอา
ส่วนที่ฉันปลูกเองทั้งหมดนั้นส่วนใหญ่เป็นของฉันเองแหละ
คราวจะเก็บดอกอะไรไปให้คุณอาดี…
ห.ร.!
“อ๊ะ!” เพื่อให้เดินดูดอกไม้ในสวน จู่ๆ ก็มีมือใครไม่รู้มากอดรัดเอวฉันจากทางด้านหลังทำเอาตกใจสะดุ้งจนระวังร้องออกมา
“คะ…ใครคะ…ปะ…ปล่อยค่ะ…”
“ อย่าดิ้นสิ ” เพดานที่ระลึกที่ใบใกล้หูระบบควบคุมที่ดีดดิ้นเรื่องนี้มัน… “ อารันเอง ”
ตึกตัก! ตึกตัก!
ฟังดวงน้อยของฉันในจังหวะเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อรู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของอารันเชื่อก็เพราะว่าจำเสียงของเขาได้
ทะ… และแน่นอนว่าดียะ…ยังไม่ทันตั้งตัวเลยเอ…อารันจะประทับใจฉันอีกครั้ง
“อย่าสนใจ” ฉันจะกลับไปที่หน้าอีกครั้งถูกอารันเบรกตัวเอง
“ทะ… ทำไมล่ะคะ”
“อาอยากกอดแป้งจากด้านข้าง” อารันไม่พูดเปล่าแต่ยังใช้มือติดตั้งสายการบินไปทัดใบหูให้แล้วยื่นออกมาที่นี่ “มันอุ่นมาก…แป้งว่าไหม ?”
“อื้อ…” ฉันส่งเสียงร้องจีห่อตัวเพราะรู้สึกจั๊กจี้จากลมหายใจร้อนผ่าวของเป่าในส่วนของรูหู
“อาพูดใกล้หูไปคืนนี้” และผละจากใบหูทว่ากลับเลื่อนอีกครั้งสำหรับซอกคอของฉันแทน “แล้วอาพูดตรงนี้นะ”
คุณรู้ว่าฉันคิดไปเองแต่ว่าส่วนใหญ่อาจจะดมเล็กน้อยจากปลายจมูกของอารัน
อยู่ๆ รู้สึกรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวของชีวิตถูกลมหายใจของอารันเป่ารดต้นคอระบบควบคุมการเกิดความรู้สึกเหมือนกับร่างกายจะควบคุมตัวเองไม่ได้
สติพร่าเขียนจนได้แต่ยืนนิ่งราวเคลิ้บไปกับเรื่องนี้อารันชอบที่จะอยู่เรื่อย ๆ ทีไรฉันเกือบจะลืมหายใจทุกที
รู้สึกได้ถึงความรู้สึกชอบทุกสัมผัสของเขาอบอุ่นและรู้สึกเติมเต็มความรู้สึกบางอย่างให้กับฉัน
“กลิ่นตัวแป้งหอมจัง” ส่วนปลายจมูกของอารันแตะเล็กน้อยที่ซอกคอฉันรู้สึกสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ
“อื้อ…อาคะ~” ในที่สุดฉันจะดันตัวอารันออกกลับเอียงซอกคอให้อารันสูดดมซาบซ่าน HD จะต้องคอยติดตามไร้สติ
ตรงไม่ต้องเริ่มมีความรู้สึกว่ามันจะต้องคันโยกยุบยิบและเหมือนจะเกร็งประตูอัตโนมัติไม้ของฉันเพื่อเพิ่มความนุ่มนวลไปเหยียบพื้นของอารันทางด้านหลัง
“รู้ไหมว่าตัวแป้งหอมมาก”
“ปะ…แป้งไม่รู้~”
“อยากให้อาบอกไหม” น้ำเสียงของอารันทั้งแหบพร่าและสั่นกระเส่า
“บะ…บอกมาคะ~” อีกครั้งเพื่อรอฟังคำตอบหัวใจดวงน้อยของการเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ แป้งหอมมาก มากอาอยาก... ”
“ตารันมาถึงแล้ว” ติดตามของคุณดังขึ้นจากไกลๆ พ่อของฉันและอารันรีบผละตัวออกจากกัน
“คุณลุงสวัสดีครับ” อารันยกมือไหว้ผู้ใหญ่แล้วเดินก็สวมกอดท่าน
มะ…เมื่อกี้ฉันทำอะไรลงไปนะว่าทำไมมันควบคุมตัวเองว่าแย่จริงๆ
แบบนี้จะกล้าสู้หน้าคุณได้ยังไง…
“ไปพูดคุยกันในบ้านดีกว่านะ แป้งรีบตามเข้ามานะลูก” หลายๆคนจบก็พาคุณอาเดินเข้าบ้านไปโดยที่คุณอาไม่ได้กลับมาสนใจหรือมองฉันอีกเลย
เขาทำแบบนั้นเมื่อกี้ไม่ได้เกิดขึ้น...
เข้าสู่ระบบ
วันที่เผยแพร่:
2026-03-12 03:38:55
