จับกระแทกให้จบๆ

ตอนที่ 13 จับกระแทกให้จบๆ

เขาหายออกไปจากห้องนอนราวๆ 20 นาที แล้วกลับเข้ามาพร้อมถ้วยข้าวต้มร้อนๆ

“ปลายฟ้า ปลายฟ้า”

“...”

ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนที่เขาเรียก ภูวิศวางถ้วยข้าวต้มลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วเดินมานั่งลงที่ขอบเตียงนอน

“ปลายฟ้า”

เขาเรียกเธอพร้อมกับยื่นมือไปเขย่าลำแขนเล็กเบาๆ

“อื๊อ อย่ากวนสิคะ หนูปวดหัว หนูจะนอน”

เสียงเธอพูดอู้อี้ในลำคอ แต่ก็พอที่ภูวิศจะได้ยินประโยคที่นรินดาพูด เจ้าของห้องถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่สายตาของเขาดันไปสะดุดที่หน้าอกของเธอ กระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอหลุดหายไป 1 เม็ด เผยให้เห็นหน้าอกอวบใหญ่ ที่มีเพียงเสื้อในสีหวานห่อหุ้มเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ภูวิศมองดูหน้าอกใหญ่พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“เชี่ย นมโคตรใหญ่เลยว่ะ”

เขาเผลอพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามองลงไปที่ต้นขาเรียวขาวของคนที่หลับอยู่ อารมณ์วัยรุ่นกำลังพลุกพล่าน เขากำลังจินตนาการไปในทิศทางหื่นกระหาย เมื่อเรียกสติของตัวเองกลับมาได้ เขาจึงรีบเดินออกจากห้องไป

“ไอ้เชี่ย! มึงโรคจิตหรือไงวะ เห็นแค่นั้นทำเป็นหื่น ไอ้เวร คิดบ้าอะไรวะเนี่ย”

ภูวิศกร่นด่าตัวเอง ขณะที่กำลังอาบน้ำ ปกติเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาที่ห้องของเขา จะกินผู้หญิงแต่ละทีก็ต้องพาไปกินที่อื่น และเป็นความสัมพันธ์กันแบบฉาบฉวย ไม่ต้องมาอดทนยืนมองเรือนร่างสาวอยู่แบบนี้

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ภูวิศเลือกที่นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น และตัดสินใจว่าจะนอนบนโซฟาหน้าทีวี โดยที่เขาจะไม่เข้าไปรบกวนนรินดาที่กำลังหลับอยู่

“พี่ภู”

เขาหันไปมองคนที่ยืนเรียกเขาอยู่หน้าประตูห้องนอน

“ว่า?”

“หนูอยากกลับห้องแล้ว หนูอยากอาบน้ำ ไปส่งหนูหน่อย”

หญิงสาวยืนหน้าซีดเชียวเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง

“ไม่ต้องกลับหรอก นอนที่ห้องฉันนี่แหละ จะอาบน้ำก็ไปอาบได้เลย”

“แต่หนูไม่มีเสื้อผ้าใส่นี่คะ แล้วหนูก็ต้องกลับห้องให้ได้”

เธอพูดและแสดงท่าทางเหมือนกับเด็กที่กำลังงอแง

“ทำไม”

“ก็หนูไม่เคยนอนห้องผู้ชาย จะให้หนูนอนในห้องพี่ได้ยังไง ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ห้องด้วยกันสองต่อสอง มันไม่เหมาะสม”

คำพูดของเธอมันดูตลกสำหรับเขามาก เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่พูดจาแบบนี้เลยสักครั้ง

“เธอลืมไปแล้วเหรอ ฉันเคยนอนห้องเดียวกันกับเธอมาแล้ว ไม่ใช่นอนอย่างเดียวด้วย ฉันกับเธอเคยนอนกอดกันทั้งคืน เธอลืมไปแล้วหรือไง”

เขาพูดพร้อมกับทำท่าทางเหมือนจะขำออกมาให้ได้

“คนบ้า พูดอะไรของพี่”

นรินดานึกว่าเขาลืมเรื่องนั้นไปแล้ว เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดขึ้นมาในวันนี้ เธอรู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

“เธออย่ามาว่าฉันบ้านะ ฉันพูดความจริง เธออย่าทำเป็นแกล้งลืมสิ ไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้กินข้าวกินยา เสื้อผ้าของฉันอยู่ในตู้ เลือกเอาเลย ”

นรินดาไม่ได้ตอบกลับอะไร เธอเดินกลับเข้าห้องไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า แล้วนำผ้าขนหนูและเสื้อของเขาเดินเข้าห้องน้ำ

“มีอะไรให้หนูกินบ้าง”

เธอกลับออกมาถามเขา หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ ภูวิศหันไปมองหญิงสาวร่างสูงราวๆ 170 เซนติเมตร เขามองดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า จนหญิงสาวรู้สึกว้าวุ่นกับสายตาที่มองมา เธอสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาวตัวโคร่งเพียงตัวเดียว ความยาวของชายเสื้อ อยู่เหนือหัวเข่าประมาณ 10 เซนติเมตร

“ข้าวต้มอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ฉันตักใส่ถ้วยวางไว้ให้เธอตั้งนานแล้ว ไปกินสิ ยาพาราก็วางอยู่ตรงนั้น แล้วก็ไม่ต้องออกจากห้องนะ นอนไปเลย พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปส่ง”

“ค่ะ”

เธอตอบสั้นๆแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอนทันที

“เฮ่อ...ยัยนี่ทำไมไม่ชอบใส่เสื้อในเวลานอนวะ เดินออกมาหัวนมตั้งโด่ โตขนาดนี้คิดไม่ได้เลยหรือไงวะ อดใจไม่ไหวจะจับกระแทกให้จบๆไปเลย ยัยบ้า ไม่ได้อ่อยฉันใช่ไหมวะ”

เขาบ่นพึมพำก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟาภายในห้องนั่งเล่น

“หืม...ห้องพี่ภูหอมจังเลย”

เธอสูดลมหายใจรับกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด และหลับตาลงด้วยความสะบายใจ

{แอ๊ดดด}

ภูวิศเปิดประตูห้องนอน แล้วเดินเข้าไปในห้องด้วยความรู้สึกง่วง เนื่องจากวันนี้ฝนตกหนัก อากาศเย็นกว่าปกติ และในห้องของเขามีผ้าห่มเพียงผืนเดียว ที่นรินดาใช้คลุมกายของเธออยู่ตอนนี้

{พรึ่บ}

ภูวิศขึ้นไปนอนบนเตียงแบบไม่ได้คิดอะไร เขาดึงผ้าห่มมาคลุมกายแล้วนอนหันหลังให้นรินดา เธอเองก็กำลังหลับในท่าหันหลังให้เขาเช่นกัน

“อือ....”

เสียงทุ้มครางในลำคอ เมื่อรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังทาบทับที่แก่นกลางกายและหน้าอกของเขา ฝ่ามือหนาเริ่มลูบคลำว่ามันคืออะไร จากนั้นจึงค่อยๆลืมตาตื่น

“!”

ภูวิศตกใจพอสมควร เพราะสิ่งที่พาดวางตรงแก่นกายคือขาสาวขาวเรียว แถมยังยื่นลำแขนมากอดลำตัวเขาไว้แน่น และตอนนี้เธอกำลังนอนหลับแบบไม่รู้ตัว

“ซี้ด...เชี่ย...ทำไมกูต้องมาอดทนทรมานอะไรขนาดนี้วะ”

แก่นกลางกายของเขากำลังแข็งขยายและปวดหนึบ อารมณ์ความต้องการกำลังเข้าเล่นงานเขาจนแทบจะคุมอารมณ์ไม่ไหว เขาจ้องใบหน้าสวยที่กำลังหลับแบบไม่รู้ตัว

“อ่อยฉันหรือเปล่าวะ ทำไมไม่ใส่เสื้อในนอน กางเกงในก็คงไม่ใส่สินะ”

เขาพูดพึมพำ พร้อมกับหลุบตาลงมองหน้าอกใหญ่โตเกินตัวของหญิงสาว มือหนาเริ่มลูบไล้ที่ต้นขาเรียวนวลเนียน ผิวพรรณของเธอนุ่มนวลน่าสัมผัสกว่าผู้หญิงคนอื่นๆที่เขาเคยสัมผัสมา

“อื้อ”

นรินดาเริ่มส่งเสียงและจะถีบเขาเบาๆ ราวกับว่าเธอไม่ต้องการให้ใครรบกวนเวลาหลับของเธอ ภูวิศเป่าลมออกจากปากและถอนหายใจ เมื่อเรียกสติของตัวเองกลับมาได้ เขาจึงรีบเดินเข้าไปจัดการตัวเองในห้องอาบน้ำ แล้วกลับมานั่งเล่นเกมอยู่บนโซฟา

“ไอ้พี่ภูบ้า ทำไมต้องมาทำให้หนูรู้สึกแปลกๆด้วยนะ”

เธอหมายถึงตอนที่เขากำลังลูบไล้ต้นขาของเธอ นรินดารู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ตอนนั้น และเธอรู้สึกร้อนวูบวาบอยากจะให้เขาทำอะไรได้มากกว่านั้น แต่เธอก็หักห้ามความรู้สึกได้ทัน เลยต้องแกล้งถีบเขา และแกล้งหลับในเวลานั้น

“หนูยืมชุดของพี่ใส่ก่อนนะ กลับถึงห้องจะรีบซักแล้วเอามาคืน”

เธอเดินเข้ามาหยุดยืนใกล้ๆภูวิศที่กำลังนอนเล่นเกมอยู่บนโซฟา เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอใส่กางเกงวอร์มสีเทาเสื้อกีฬาสีแดง และมันดูใหญ่กว่าตัวเธอเล็กน้อย

“อืม จะกลับแล้วเหรอ อาทิตย์นี้เธอไม่ได้เรียนพิเศษไม่ใช่หรือไง”

เขาถามพร้อมกับลุกขึ้นนั่งหลังตรง

“ไม่ได้เรียนค่ะ เห็นอาจารย์พิมพ์บอกว่าติดธุระ”

“อืม เดี๋ยวไปส่ง บอกทางแล้วกัน”

“ค่ะ”

นรินเข้าไปนั่งในรถสปอร์ตหรู และกวาดสายตาไปรอบๆคอนโดแห่งนั้นด้วยท่าทางสับสนงุนงง

“เธอมองอะไรนักหนา”

เขาถาม ขณะที่กำลังขับรถไปตรงทางออกซึ่งติดกับถนนใหญ่

“เอ่อ...กลับรถได้ไหมคะ”

ภูวิศขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ทำไม เธอลืมอะไร”

“ไม่ได้ลืมหรอกค่ะ หนูพักอยู่คอนโดนี้ค่ะ คอนโดเดียวกันกับพี่”

เธอพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ

“แล้วก็ไม่บอกแต่แรก”

“ก็หนูไม่รู้นี่คะ พี่พาหนูมาที่นี่ตอนหนูเป็นลมไง”

เขาวนรถกลับไปทันทีที่เธอบอกแบบนั้น