เรื่องราวในอดีต

ตอนที่ 1 เรื่องราวในอดีต

มหาวิทยาลัยชื่อดังใจกลางกรุงเทพมหานคร

หญิงสาวร่างระหง ในชุดนักศึกษาดูเรียบร้อยและน่ารักสมวัย เธอกำลังเดินเข้าไปในห้องประชุมของมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นวันปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ และเป็นวันที่ นรินดา รู้สึกตื่นเต้นมากพอสมควร เพราะเธอเพิ่งจะผ่านพ้นจากการเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายมาหมาดๆ

หญิงสาวนั่งฟังอาจารย์บรรยายด้วยความตั้งใจ แต่...เมื่อใครคนหนึ่งเดินเข้ามาอีกฟากฝั่ง กลับทำให้เธอเหมือนตกอยู่ในภวังค์ และเรื่องราวของเขากำลังเข้ามาวนเวียนในสมองของเธออีกครั้ง

“พี่พิมพ์ครับ นี่ไอแพดของพี่”

เสียงจาก ภูวิศ ชายหนุ่มผู้หล่อเหลา หุ่นของเขาราวกับนายแบบ เขาเดินเข้ามาหยุดยืนในห้องประชุม พร้อมกับยื่นไอแพดให้กับอาจารย์สาวสวยท่านหนึ่ง เขาสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีเข้ม และรองเท้าผ้าใบสีดำ

“ขอบใจมาก มาถึงเร็วเหมือนกันนะ พี่คิดว่าภูยังไม่ออกจากบ้านซะอีก”

อาจารย์สาวรับไอแพดจากน้องชายแล้วตอบกลับ

“ระดับผมขับรถ ไม่เร็วได้ไง”

เขาพูดพร้อมกับยักคิ้วอย่างทะเล้น

“จ้า พ่อหนุ่มนักซิ่ง แล้วจะไปเที่ยวไหนต่อล่ะเนี่ย”

“ไปหาเพื่อนครับ นัดกับเพื่อนว่าจะไปเดินห้างน่ะ”

“นัดกับเพื่อนหรือว่านัดกับสาว เอาดีๆ”

อาจารย์ พิมพ์พิศา พูดเย้าแหย่ เพราะเธอรู้จักน้องชายของตัวเองดี

“ไปห้างก็ต้องนัดกับเพื่อนสิครับ ส่วนสาวๆ...ต้องนัดไปที่อื่น”

ภูวิศตอบกลับ เขายังคงแสดงสีหน้าท่าทางทะเล้นหยอกล้อพี่สาว

“ไปได้แล้วไป๊...พ่อหนุ่มเนื้อหอม เห็นไหมสาวๆไม่สนใจฟังอาจารย์เลย เอาแต่มองเราน่ะ รีบไปเลย”

อาจารย์สาวโบกไม้โบกมือไล่น้องชายแกมหยอก ทำไมภูวิศจะไม่รู้ว่าเขากำลังตกเป็นเป้าสายตาของนักศึกษาทั้งหลาย หนุ่มฮอตอย่างเขาน่ะเหรอ สาวๆส่วนใหญ่ต่างพากันหมายปอง แต่เสืออย่างเขา ไม่คิดจะคบผู้หญิงแบบจริงจังอยู่แล้ว

“พี่ภู...นี่พี่จริงๆเหรอเนี่ย”

นรินดาครุ่นคิดในใจ เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอเขาอีก ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มในระยะห่างไม่เกิน 30 เมตร

“เธอ...”

ชายหนุ่มที่กำลังจะก้าวเท้าเดินออกออกห้องประชุมถึงกับชะงัก เมื่อสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่นักศึกษาสาวคนหนึ่ง ทั้งๆที่เขาลืมเรื่องราวในอดีตไปแล้ว แต่เมื่อได้เจอเธอ เขากลับจำได้ทันที และเรื่องราวในอดีตกำลังจะกลับเข้ามาในสมองของภูวิศเช่นกัน

“ภู”

“...”

“ภู!”

พิมพ์พิศา เปล่งเสียงเรียกน้องชาย เมื่อเธอเห็นว่าเขายังไม่ยอมเดินออกไปจากห้องประชุม แถมยังเอาแต่จ้องมองนักศึกษาสาวคนหนึ่ง

“ครับ! พี่พิมพ์”

ภูวิศถึงกับสะดุ้ง และหันกลับมามองหน้าพี่สาว

“นี่กะจะล่าเหยื่อใหม่วันนี้เลยเหรอ ไปได้แล้ว”

{เพี๊ยะ}

อาจารย์สาวเอ็ดน้องชาย พร้อมกับใช้ฝ่ามือตีที่ลำแขนหนาเบาๆ

“เปล่าครับ ผมไปแล้ว”

ภูวิศเดินจากไปทันที ขณะที่นรินดามองตามหลังเขาจนลับสายตา

หญิงสาวไม่มีสมาธิที่จะฟังอาจารย์บรรยายอีกต่อไป เพราะเธอกำลังคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาปีกว่าๆ เช่นเดียวกันกับภูวิศ ที่กำลังขับรถหรูไปตามท้องถนน และนึกถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นกับเขา

เรื่องราวในอดีต

{ตื๊ด...ตื๊ด}

หนุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 1 กำลังต่อสายหาใครสักคน ขณะที่เขานั่งอยู่ในร้านปิ้งย่างสไตล์เกาหลีในห้างดังกับกลุ่มเพื่อนสนิท ไม่ว่าเขาจะพยายามโทรไปกี่สาย แต่กลับไม่มีการตอบรับ และจบที่ปลายสายปิดเครื่องหนีไปแบบไม่มีสาเหตุ

“มึงโทรหาใครวะไอ้ภู”

ภีม เพื่อนสนิทในกลุ่ม ถามด้วยความอยากรู้

“โทรหาแป้งหอม”

ภูวิศตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วน

{ติ๊ง}

เสียงข้อความจากแอพพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้น ภูวิศเปิดเข้าไปอ่านทันที

Panghom : แป้งขึ้นเครื่องกลับเชียงใหม่ เครื่องกำลังจะออก ถึงแล้วจะโทรหานะคะ แป้งคิดถึงภูนะ จุ๊บๆ

เขาเก็บโทรศัพท์มือลงในกระเป๋ากางเกงทันทีที่อ่านข้อความจบ

“นี่มึงหลงรุ่นพี่คนนี้มากเลยเหรอวะ ถึงได้โทรจิกเขาขนาดนั้น”

กอล์ฟ เพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“เปล่า ก็แค่โทรถามดูไง ปกติแป้งหอมจะโทรหากูตลอด แต่วันนี้ยังไม่โทร กูก็เลยสงสัย”

พอพูดจบ ภูวิศก็ใช้ตะเกียบคีบอาหารที่อยู่ในจานเข้าปากทันที

“อาการแบบนี้เขาเรียกว่าหลงผู้หญิง เสียซิงให้เขาแล้วก็แบบนี้แหละวะ ฮ่าๆๆ”

ออกัส เพื่อนอีกคนพูดเย้าแหย่อย่างขบขัน จนภูวิศรู้สึกหมั่นไส้เพื่อนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็นั่งแดกเงียบๆไป ไม่ต้องมาเสือกเรื่องกู”

เพื่อนๆทั้งสามนั่งขำเบาๆ ที่เห็นท่าทางหงุดหงิดของภูวิศ และมันเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาได้เห็นทุกวัน

“กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ พวกมึงแดกรอไปก่อน”

เขาพูดประชดเพื่อนๆ พร้อมกับลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปทันที

“ขึ้นเครื่องแบบไหน ทำไมถึงออนเฟสวะ”

ภูวิศพูดพร้อมขมวดคิ้ว ดวงตาคู่คมกำลังจ้องที่หน้าจอมือถือ ขณะที่เขากำลังยืนอยู่ในมุมหนึ่งของห้าง เขาตัดสินใจต่อสายหาหญิงสาวรุ่นพี่ปี 3 อีกครั้งด้วยความสงสัย

{ตื๊ด...ตื๊ด...}

{ตื๊ดๆๆๆ}

“ขึ้นเครื่องกลับเชียงใหม่เหรอวะ! โทรติดแต่ตัดสายทิ้ง หึ...เดี๋ยวก็รู้”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้านอาหารด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เวลามันผ่านไปเร็วมากเลยนะ เหมือนพวกเราเพิ่งจะเข้าเรียนปีหนึ่งเมื่อไม่นานนี้เอง แป๊บเดียวปิดเทอมแล้วว่ะ”

กอล์ฟพูดขึ้น

“อืม พอเปิดเทอมก็เป็นรุ่นพี่ปีสองแล้ว คอยดูนะ น้องใหม่คนไหนนมใหญ่ๆสวยๆ กูจะฟาดให้เรียบ”

ออกัส พูดประโยคทะลึ่งทะเล้นจนเพื่อนๆถึงกับส่ายหน้า

“อย่ามัวแต่พูดมาก อีกครึ่งชั่วโมงร้านจะปิดแล้วนะเว้ย”

ภูวิศก้มมองนาฬิกาข้อมือหลังจากที่ภีมพูดจบ

“กูเห็นมึงมองนาฬิกาหลายรอบแล้วนะ มึงนัดกับใคร บอกกูมาไอ้ภู”

ภีมถามอย่างจับผิด

“เปล่า กูก็แค่มองดูเวลา”

“แต่ท่าทางของมึงมันไม่ปกติว่ะ”

“ไอ้เชี่ยภีม มึงจะจับผิดกูอะไรนักหนาวะ”

ภูวิศตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“กูรู้นะ มึงกำลังคิดถึงรุ่นพี่แป้งหอม มึงกำลังหลงเขา กูจะบอกมึงไว้นะไอ้ภู สาวฮอตอย่างแป้งหอม ผู้ชายตอมอย่างกับแมลงวัน เขาไม่ได้มีแค่มึงคนเดียวหรอก”

ออกัสพูดแทรกขึ้นมา

“ไอ้กัส มึงก็พูดอย่างกับเขาเป็นขี้เลยนะ ฮ่าๆๆ”

กอล์ฟพูดอย่างขบขัน ภูวิศถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

“ก็กูพูดเรื่องจริงไง ยัยรุ่นพี่แป้งหอมฮอตจะตาย ก่อนที่พวกเราจะมาเรียนที่นี่ กูก็พอจะได้ยินชื่อเสียงเรื่องความฮอตพอสมควร กูไม่ได้คิดจะพูดให้มึงคิดมากนะไอ้ภู ฉายาคาสโนวี่ตัวแม่เลยนะมึง เผื่อใจไว้บ้างก็ดีนะเว้ย”

ออกัสเตือนภูวิศด้วยความหวังดี

“แล้วกูบอกพวกมึงตอนไหน ว่ากูหลงเขาน่ะ กูก็ไม่ได้คุยกับแป้งหอมแค่คนเดียวนะ”

“กูเชื่อว่ามึงไม่ได้คุยกับยัยแป้งหอมแค่คนเดียว แต่มึงเพิ่งจะเคยเสียซิงให้ยัยแป้งหอมไง พวกกูจะเป็นห่วงมึงมันก็ไม่แปลก เผื่อใจไว้เหมือนที่ไอ้กัสมันบอกก็ดีเหมือน”

กอล์ฟพูดเตือนสติภูวิศ

“อืม กูก็ไม่ได้คิดจะจริงจังอะไรอยู่แล้ว กูก็แค่หาประสบการณ์ พวกมึงแดกอิ่มหรือยังวะ กูอยากกลับบ้านแล้ว”

ทั้งสี่หนุ่มต่างแยกย้ายกันเดินออกจากห้าง ภูวิศไม่ได้เดินทางกลับบ้าน เขานั่งรถแท็กซี่ไปยังคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง เพราะเขากำลังสงสัยอะไรบางอย่าง

“จอดตรงนี้ก็ได้ครับ”

ภูวิศบอกคนขับรถแท็กซี่ พร้อมกับยื่นเงินค่าโดยสารให้คนขับ ก่อนจะก้าวขาลงจากรถแล้วเดินไปที่หน้าประตูลิฟท์

{ครืดดดด}

{พรึ่บ~ตุ๊บ}

“ว้าย! ขอโทษค่ะ”

ขณะที่ประตูลิฟท์กำลังจะปิด มีหญิงสาวหน้าใสคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในลิฟท์ด้วยความรวดเร็ว เธอสวมชุดนักเรียนระดับชั้นมัธยมตอนปลาย ผมยาวมัดรวบหางม้าและผูกโบว์สีขาว ร่างของเธอชนเข้ากับภูวิศ เธอเห็นว่าเขาสวมเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมู ใบหน้าของเขาดูหงุดหงิดพอสมควร จนหญิงสาวไม่กล้าที่จะมองหน้าเขาแบบเต็มตา เธอก็แค่เอ่ยคำขอโทษออกไป

{ครืดดดด}

ทั้งสองเดินออกจากลิฟท์ชั้นเดียวกัน เธอสังเกตเห็นว่าเขากำลังใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไปยังห้องที่อยู่ติดกันกับห้องของเธอ

“ชิ คนอะไร หล่อแต่โคตรหยิ่งเลย”

หญิงสาวทำปากขมุบขมิบ พร้อมกับผลักประตูเดินเข้าไปในห้องของเธอ

{พรึ่บ}

ร่างแกร่งนั่งลงที่โซฟาภายในห้องที่เขาเคยมาไม่กี่ครั้ง นัยน์ตาคมกวาดไปรอบๆห้องนั่งเล่น

“ไม่ได้อยู่ห้อง แล้วทำไมต้องเปิดไฟทิ้งไว้”

เขาพูดพึมพำด้วยความสงสัย

{ตึ๊กๆๆ}

“! เสียงอะไรวะ”

ภูวิศขมวดคิ้ว เมื่อเขาได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรกระแทกเข้ากับผนังห้อง และเสียงนั้นเริ่มจะดังขึ้นเรื่อยๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วค่อยๆก้าวเท้าเดินไปยังต้นเสียงนั้น

{เพี๊ยะ~เพี๊ยะ}

“อ๊า”

“!”

ฝากกดไลค์คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้แซ่บสนุก ดราม่าพอประมาณค่ะ