เด็กอ่อนหัดNC18+

ตอนที่ 2 เด็กอ่อนหัดNC18+

ภูวิศถึงกับหยุดชะงัก เมื่อเขาเดินไปใกล้ประตูห้องนอน และได้ยินเสียงครวญครางประสานกับเสียงเตียงนอนที่กำลังกระแทกเข้ากับผนังห้อง

{ตั๊บๆๆ ตึงๆๆ}

“อ๊า...อ๊าย...วินขา...แป้งจุก กระแทกแรงๆอีกค่ะ อื๊อ...แบบนั้นแหละค่ะ ซี้ดดด อ๊า...อืม ชอบมากเลยค่ะ”

“อ่าส์...แป้งจะยั่วผมไปถึงไหนครับที่รัก ผมคลั่งแป้งจะตายอยู่แล้ว”

{ตั๊บๆๆ}

“อื๊อ...แป้งก็คลั่งวินจะตายแล้วเหมือนกัน วินทำได้ถึงใจจริงๆ อ๊ะ”

“ซี๊ด...ผมรู้สึกดีจังเลยที่รัก อ่าห์ ผมขอปล่อยในได้ไหม”

“อื๊อ...แล้วแต่วินเลย แป้งรับได้หมด วินเป็นคนแรกเลยนะ อ๊ะ ที่แป้งจะให้ปล่อยใน”

เสียงคนทั้งสองพูดคุยกันขณะที่กำลังทำกิจกรรมสวาทอยู่บนเตียงภายในห้องนอน ภูวิศตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เขากำลังคิดว่าจะเดินออกจากห้องนั้นไป หรือจะรอคุยกับคนด้านในให้รู้เรื่อง

“ซี้ด...แล้วไอ้เด็กวิศวะปีหนึ่งที่ชื่อภูอะไรนั่นล่ะ ผมได้ข่าวว่าแป้งกำลังคลั่งมัน อ่าส์...จริงไหม แล้วมันเคยปล่อยในใส่แป้งหรือเปล่า”

“อื๊อ....มะ...ไม่เคยค่ะ แป้งกับภูก็แค่คนคุย เคยมีอะไรกันไม่กี่ครั้ง อ๊ะ ขะ...เขาใส่ถุงตลอด แป้งไม่ใส่ใจเด็กอ่อนหัดหรอกนะ ก็แค่สอนเด็กให้รู้จักเซ็กส์ อ่อนประสบการณ์แบบนั้น แป้งไม่สนใจอยู่แล้ว แป้งสนใจวินเท่านั้น อ๊า...ที่รักขา อย่าดูดคอสิคะ อื๊อ แป้งเสียว”

“ซี๊ดดด ให้รางวัลที่แป้งตอบได้ถูกใจผมไงครับ อ่าส์ ไม่ไหวแล้ว”

{ตั๊บๆๆๆๆๆ}

“กรี๊ดดด!/อ๊าสสส!”

ภูวิศยืนกำหมัดกัดฟันด้วยอารมณ์เดือดดาล ขณะที่คนในห้องนอนกำลังจูงมือกันขึ้นสวรรค์

“สอนกูให้รู้จักเซ็กส์งั้นเหรอวะ พวกมึงชักจะดูถูกกูมากไปแล้ว!”

{ปั๊งงงง!}

“ว้ายยย!/เชี่ย! อะไรวะ”

ภูวิศถีบประตูเต็มแรง จนประตูห้องเปิดออก คนที่อยู่ในห้องนอนถึงกับตกใจ ทั้งสองรีบคว้าผ้าเช็ดตัวมาปกปิดร่างกายเอาไว้

“ภู!..มะ...มาได้ยังไง มะ...มาทำไม”

แป้งหอมถามออกมาแบบตะกุกตะกัก

“กูก็มาให้เห็นกับตาไงล่ะ ว่ามึงโกหกอะไรกู”

ภูวิศจ้องหน้าแป้งหอมด้วยความเกลียดชังและโกรธแค้น

“แล้วมึงมีสิทธิ์อะไร ใครอนุญาตให้มึงเข้ามาที่ห้องเมียกูวะ ไอ้เด็กเปรต! มาทางไหนก็ไสหัวไปทางนั้นสิวะ!”

วินยืนเท้าเอวจ้องหน้าและตวาดใส่ภูวิศ

“เมียมึงเหรอไอ้เวร! ถ้าอีนี่เป็นเมียมึง ทำไมมันถึงมายุ่งกับกูวะ!”

“พูดจาให้มันดีๆหน่อยนะภู นี่มันห้องของฉัน นายไสหัวออกไปได้แล้ว ฉันกำลังคบกับวิน ถ้าไม่ออกไปดีๆ ฉันจะโทรให้ตำรวจมาลากคอนายออกไป แล้วก็ไม่ต้องมาพูดจาหยาบคายให้ฉันได้ยินอีก”

แป้งหอมชี้นิ้วไปที่ประตู เพื่อไล่ภูวิศให้ออกไปจากห้องของเธอ ชายหนุ่มจ้องหน้าแป้งหอมด้วยแววตาที่แสนจะรังเกียจ

“ไอ้เชี่ย! มึงหูหนวกหรือปัญญาอ่อนวะ เมียกูไล่มึงแล้ว แต่มึงยังเสือกหน้าด้านยืนอยู่อีก หรือว่ามึงอยากแดกตีนกู ไอ้เด็กนรก!”

คำด่าทอที่ออกจากปากของวิน สร้างอารมณ์โกรธให้ภูวิศเพิ่มขึ้น และคนอย่างเขาก็ไม่เคยยอมใครเสียด้วย

“ก่อนที่กูจะได้แดกตีนมึง มึงคงต้องแดกตีนกูก่อนแล้วว่ะ”

{พลั่ก~ตุ๊บ}

“ไอ้เชี่ย! นี่มึงกล้าถีบกูเหรอวะ!”

ภูวิศยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่หน้าท้องของวิน จนร่างแกร่งเซไปชนกับผนังห้อง

“ภู หยุดนะ!”

{ผั๊วะ!}

วินชกเข้าที่ใบหน้าของภูวิศอย่างจัง ยิ่งสร้างอารมณ์โกรธให้เขามากขึ้นกว่าเดิม

{ผั๊วะๆๆ}

ภูวิศรัวหมัดเข้าที่ใบหน้าของวินหลายครั้ง จนทำให้อีกฝ่ายไม่มีโอกาสที่จะสวนกลับได้เลย

“หยุดนะ ไอ้ภู! กูบอกให้มึงหยุด!”

แป้งหอมส่งเสียงดังลั่นห้อง เมื่อเห็นว่าชายคนรักกำลังทรุดตัวลงนั่งที่พื้น เพราะโดนหมัดของภูวิศไปหลายครั้ง หญิงสาวกระโจนเข้าไปจับร่างของภูวิศ และพยายามดึงเขาออกมา

“ไอ้ภู! กูบอกให้หยุด แล้วไสหัวออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้!”

แป้งตะโกนไล่ภูวิศด้วยคำหยาบ

“ปล่อยกู เอามือสกปรกของมึงออกจากตัวกู”

ภูวิศออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก และจ้องหน้าแป้งราวกับว่าเธอคือสิ่งที่น่าขยะแขยง

“กูบอกให้มึงเอามือสกปรกออกจากตัวกู เพราะถ้ากูทนไม่ไหว กูอาจจะบีบคอมึงให้ตายคามือกูก็ได้ คนอย่างกู ถ้าได้โมโหขึ้นมา กูไม่สนหรอกว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ปล่อย!”

{พรึ่บ}

“ว้าย!”

{โคร้ม!}

“!”

ภูวิศใช้มือหนึ่งข้าง ผลักแป้งหอมเต็มแรง จนร่างของเธอไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้ง ส่งผลให้คนที่อยู่ห้องข้างๆถึงกับสะดุ้งตกใจ

{ผั๊วะ!}

“มึงกล้าทำร้ายเมียกูเหรอวะ ไอ้เด็กนรก!”

วินลุกขึ้นมาชกเข้าที่ใบหน้าของภูวิศด้วยความโกรธ ทั้งสองรัวหมัดใส่กันแบบไม่มีใครยอมใคร”

{ผั๊วะ~ผั๊วะ}

“หยุดนะไอ้ภู กูบอกให้หยุด!”

แป้งหอมเอะอะโวยวายเสียงดัง เมื่อเห็นว่าวินเริ่มจะหมดแรงสู้

“มึงไม่หยุดใช่ไหม”

{พลั่ก~เพล้ง}

“อ๊ากกก!”

แป้งหอมคว้าขวดเบียร์ที่วางอยู่ใกล้มือพุ่งเข้าหาภูวิศ แล้วฟาดใส่ขมับของเขาจนขวดแตกกระจาย ภูวิศร้องดังลั่นด้วยความเจ็บปวดกายและเจ็บใจ เลือดสีแดงสดไหลอาบแก้มข้างซ้าย เขาจ้องหน้าแป้งหอมด้วยความโกรธแค้น และเตรียมจะง้างมือเพื่อทำร้ายเธอ

{พรึ่บ}

“เอาสิไอ้ภู ถ้ามึงทำเมียกู กูแทงมึงแน่”

วินคว้ามีดปลายแหลมที่อยู่ในลิ้นชักออกมา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง และยกมีดขึ้นมาจ่อที่หน้าอกของภูวิศ

“ถ้าไม่อยากตาย มึงก็รีบออกไปจากห้องนี้ แล้วอย่ามายุ่งวุ่นวายกับเมียกูอีก มึงก็รู้ว่าเขาไม่ได้รักมึง มึงจะมาอาลัยอาวรณ์อะไรกับเมียกูวะ ไอ้เด็กเปรต!”

ภูวิศแทบจะยืนไม่ไหว เพราะเลือดกำลังไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

“กูก็ไม่ได้อยากจะยุ่งกับผู้หญิงแพศยาคนนี้หรอกนะ กูแค่อยากจะมาดูให้เห็นกับตา ว่ามันกำลังโกหกอะไรกู ผู้หญิงสกปรกแบบนี้ คิดว่ากูจะอยากได้อีกเหรอวะ คนอย่างอีนี่ มันก็เหมาะสมกับมึงแล้วว่ะ ถุย!!”

ภูวิศพ่นน้ำลายใส่หน้าวินพร้อมกับมองอย่างเย้ยหยัน

“ไอ้เชี่ย! มึงกล้าถุยน้ำลายใส่กูเหรอวะ”

{ผลั่ก ตึ้ง!}

วินยกเท้าถีบเข้าที่หน้าอกของภูวิศจนล้มไปกองที่พื้น

“มึงไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นกูแทงมึงจริงๆแน่”

ภูวิศประคองตัวเองลุกขึ้นยืน และค่อยๆก้าวเท้าเดินออกจากห้องของแป้งหอมอย่างทุลักทุเล

“แค่นี้ก่อนนะออย ฉันฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ห้องข้างๆเสียงดังมากเลยอ่ะ ไม่รู้เขาทำอะไรกัน”

นรินดา นักเรียนชั้น ม. 5 กำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนรัก แต่เธอต้องขอวางสายไปก่อน ทั้งๆที่เพิ่งโทรคุยกับเพื่อนได้ไม่กี่นาที เนื่องจากเสียงของห้องข้างๆกำลังรบกวนเธอ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ เสียงนั้นได้เงียบไปแล้ว

“เฮ่อ...อาบน้ำนอนดีกว่า ในที่สุดก็จบมอห้า ปิดเทอมนี้ต้องหาที่เที่ยวซะแล้ว”

หญิงสาวพูดพึมพำพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ

{ซ่า~ซ่า}

เธอเปิดน้ำชโลมร่างกาย และฮัมเพลงไปด้วย

{ตึ้ง!}

“! เสียงอะไรอ่ะ”

นรินดาถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงดังตึง เหมือนกับว่ามีอะไรมากระแทกที่ประตูหน้าห้องของเธอ หญิงสาวรีบอาบน้ำแล้วสวมชุดนอนแบบเสื้อสายเดี่ยวกางเกงขาสั้นลายคิตตี้ จากนั้นจึงเดินไปส่องที่ช่องตาแมว

“ไม่เห็นมีอะไรนี่ หรือว่าเราจะหูแว่ว”

{ตึ้ง}

ขณะที่นรินดากำลังจะหมุนตัวกลับเข้าไปที่ห้องนอน แต่เธอก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงกระแทกเบาๆเข้ากับประตูห้องของเธออีกครั้ง เธอขยับตัวและโน้มหน้าเข้าไปส่องที่ช่องตาแมวอีกครั้ง

“ว้าย!”

หญิงสาวถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นบางสิ่งบางอย่างเต็มตาของเธอ