LOGINชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอต้องคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียว สองมือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเอวคอดกิ่ว ช่วยพยุงและสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปเป็นจังหวะ ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวเสียดสีไปกับหน้าอกแกร่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวานทันที จ๊วบ..อ๊าาาา! "อ๊าาา! คุณอาเธอร์ อย่าดูดตรง
"อะ...คุณอาเธอร์ มะ มันยัง..." เสียงหวานอุทานตะกุกตะกักหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยช้อนมองคนตัวโตอย่างตื่นตระหนก เมื่อความคับแน่นที่แช่ค้างอยู่ภายในกายสาวผงาดขึ้นมาอีกครั้ง และกลับมาขยายขนาดจนขึงตึงปูดโปนด้วยเส้นเลือดร้อนจัดอัดแน่นร่องรักของเธออีกครั้ง ทั้งที่เขาเพิ่งจะปลดปล่
"อ๊ะ...อื้อออ...คุณอาเธอร์!" เสียงหวานครางกระเส่าหลุดรอดจากไรฟันเอวาบิดเร่าเรือนกายจนสะโพกมนส่ายร่อนไปมาอย่างลืมตัว เมื่อความอุ่นร้อนของเรียวลิ้นแกร่งเปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแปลกใหม่ที่รุกรานลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มผละใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาตอบสนองอันไร้เดียงสาของเธ
"อะ อื้อ..คุณอาเธอร์" เสียงหวานครางกระเส่าระคนอื้ออึงยามที่ริมฝีปากร้อนจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาขบเม้มตรงไหปลาร้าระหงอย่างเน้นย้ำ นัวเนียคลอเคลียไม่ยอมห่างราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้โอเอซิสกลางทะเลทรายมาหล่อเลี้ยง "เธอมันตัวแสบ ยั่วให้ฉันอยาก แล้วจะมาสั่งให้พอทีหลังงั้นเหรอ?" อาเธอร์ผละใบหน้าขึ้นมาสบตา
‘น่ารักงั้นเหรอ?เดี๋ยวคืนนี้เธอจะได้รู้เอวา’ อาเธอร์คาดโทษในใจ สายตาคมกริบจับจ้องเรียวปากอิ่มของเธอด้วยความกระหาย พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดต่อไปออก แล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและดับอารมณ์ร้อนรุ่มที่กำลังปะทุอยู่ภายใน 1 ชั่วโมงต่อมา…. “โมจิ นอนตรงนี้ เอวานอนตรงนี้ห้ามขึ้นเ
รถตู้หรูเคลื่อนตัวฝ่าสายฝนยามค่ำคืนมาจนถึงคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่โซนที่จอดรถส่วนตัวสำหรับเจ้าของห้องเพนท์เฮ้าส์ชั้นสูงสุด อาเธอร์รีบไลน์สั่งให้การ์ดคนอื่น ๆ มารอขนของใช้ของเจ้าโมจิลงจากรถแทนไซที่ตอนนี้นั่งจามจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่เพนท์เฮ้าส
ช่วงค่ำของวัน… [19:30 น.] ดวงตาคู่สวยกระพริบตาถี่ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาเอวากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องทำงานเพดานสีทึบ บรรยากาศแสนอึดอัดกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ เธอค่อย ๆ กวาดสายตามองไปยังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่เห็นร่างหนาแสนคุ้นเคยนั่งก้มหน้าตรวจเอกสาร “อ๊ะ!” เสียงร้องเบา ๆ ดังในลำคอในขณะที่เอวาพยายามหยัดก
ไซก้าวเท้านำหมอคิมลงบันไดวนมายังโถงทางเดินชั้นล่างอันเงียบเชียบของคาสิโน บรรยากาศรอบตัวยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียดจากเหตุการณ์ตบตีเมื่อครู่ มือขวาหนุ่มจัดการส่งซองเงินค่ารักษาให้กับหมอ ทว่าแทนที่หมอคิมจะรับเงินแล้วรีบเดินออกไปเหมือนทุกครั้ง ชายวัยกลางคนกลับหยุดฝีเท้าลงหน้าประตูทางออก นัย
“อึก...!” เอวาครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความเจ็บปวด ร่างบอบบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหินอ่อนอีกครั้ง น้ำยา น้ำฟองสบู่กระเด็นโดนแผลจนเธอรู้สึกเจ็บแสบ ริน่าที่ได้ทีตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปเหยียบซ้ำเพื่อระบายความแค้น ทว่ายังไม่ทันที่ฝ่าเท้าของเธอจะเข้าถึงตัวเอวา ประตูหินอ่อนบานยักษ์ของห้องน้ำวีไอพีก็ถูกผลักเปิดเ
“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” เอวาตวาดกลับเสียงเข้ม มือบางสองข้างกำเข้าหากันแน่น “อีขยะ! มึงกล้าผลักกูเหรอ!” ริน่าเซแซดๆ ไปสองสามก้าวเนื่องจากรองเท้าส้นสูงแหลมคมเสียการทรงตัวบนพื้นหินอ่อนที่บัดนี้เจิ่งนองไปด้วยน้ำสกปรกและฟองสบู่กลิ่นฉุนกึก เธอมองสภาพรองเท้าแบรนด์เนมราคาเหยียบแสนของตัวเองที่บัดนี้เปื้อนคร







