INICIAR SESIÓNชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอต้องคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียว สองมือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเอวคอดกิ่ว ช่วยพยุงและสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปเป็นจังหวะ ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวเสียดสีไปกับหน้าอกแกร่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวานทันที จ๊วบ..อ๊าาาา! "อ๊าาา! คุณอาเธอร์ อย่าดูดตรง
"อะ...คุณอาเธอร์ มะ มันยัง..." เสียงหวานอุทานตะกุกตะกักหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยช้อนมองคนตัวโตอย่างตื่นตระหนก เมื่อความคับแน่นที่แช่ค้างอยู่ภายในกายสาวผงาดขึ้นมาอีกครั้ง และกลับมาขยายขนาดจนขึงตึงปูดโปนด้วยเส้นเลือดร้อนจัดอัดแน่นร่องรักของเธออีกครั้ง ทั้งที่เขาเพิ่งจะปลดปล่
"อ๊ะ...อื้อออ...คุณอาเธอร์!" เสียงหวานครางกระเส่าหลุดรอดจากไรฟันเอวาบิดเร่าเรือนกายจนสะโพกมนส่ายร่อนไปมาอย่างลืมตัว เมื่อความอุ่นร้อนของเรียวลิ้นแกร่งเปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแปลกใหม่ที่รุกรานลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มผละใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาตอบสนองอันไร้เดียงสาของเธ
"อะ อื้อ..คุณอาเธอร์" เสียงหวานครางกระเส่าระคนอื้ออึงยามที่ริมฝีปากร้อนจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาขบเม้มตรงไหปลาร้าระหงอย่างเน้นย้ำ นัวเนียคลอเคลียไม่ยอมห่างราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้โอเอซิสกลางทะเลทรายมาหล่อเลี้ยง "เธอมันตัวแสบ ยั่วให้ฉันอยาก แล้วจะมาสั่งให้พอทีหลังงั้นเหรอ?" อาเธอร์ผละใบหน้าขึ้นมาสบตา
‘น่ารักงั้นเหรอ?เดี๋ยวคืนนี้เธอจะได้รู้เอวา’ อาเธอร์คาดโทษในใจ สายตาคมกริบจับจ้องเรียวปากอิ่มของเธอด้วยความกระหาย พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดต่อไปออก แล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและดับอารมณ์ร้อนรุ่มที่กำลังปะทุอยู่ภายใน 1 ชั่วโมงต่อมา…. “โมจิ นอนตรงนี้ เอวานอนตรงนี้ห้ามขึ้นเ
รถตู้หรูเคลื่อนตัวฝ่าสายฝนยามค่ำคืนมาจนถึงคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่โซนที่จอดรถส่วนตัวสำหรับเจ้าของห้องเพนท์เฮ้าส์ชั้นสูงสุด อาเธอร์รีบไลน์สั่งให้การ์ดคนอื่น ๆ มารอขนของใช้ของเจ้าโมจิลงจากรถแทนไซที่ตอนนี้นั่งจามจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่เพนท์เฮ้าส
"อุ๊ย!" เอวาสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องมองในจุดไหน เธอรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาไขว้ปิดหน้าอกหน้าใจของตัวเองไว้แน่น ใบหน้าที่เคยซีดเซียวกลับแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความอับอาย "คุณมองอะไรคะ!" "มองความ 'พยายาม' ของเธอยังไงล่ะ" อาเธอร์ไม่เพียงไม่หลบสายตา แต่เขากลับขยับเข้าไปใกล้จนปลายรองเท้าหนังขั
“ฮึก…หนูไม่อยากได้มันแล้วค่ะป้า หนูไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีกแล้ว พ่อไม่เคยรักหนูเลย พ่อรักแต่ตัวเอง พ่อทำทุกอย่างได้เพื่อตัวเอง เขาคงไม่เห็นหนูเป็นลูกแล้วใช่ไหมคะ” เอวาร้องไห้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอเอ่ยถามป้าแม่บ้านเสียงสะอื้นจนคนฟัง นั่งน้ำตาคลอเบ้าตาม "โธ่..อย่าพูดแบบนั้นสิลูก" ป้าแม่บ้านสะอื้
"กตัญญูเหรอคะ?" เอวาเค้นเสียงหัวเราะปนสะอื้น "หนูทำงานหาเงินให้พ่อจนแทบไม่มีกิน แต่พ่อกลับเอามันมาเล่นการพนันจนหมด วันนี้พ่อยังจะเอาหนูมาขายให้กับคนพวกนี้ พ่อเคยเห็นใจหนู สงสารหนูบ้างไหมคะ ฮึก! พ่อเคยเห็นหนูเป็นลูก เคยรักหนูจริงๆ สักครั้งบ้างไหมคะ“ เอวาน้ำตาไหลพรากการโดนพ่อทุบตีมันยังไม่เจ็บเท่าท
รถตู้สีดำเคลื่อนตัวออกไปจากย่านชุมชนแออัด เข้าสู่ถนนเส้นหลักที่มุ่งหน้าเข้าไปในตัวเมือง เอวานั่งกอดตัวเองไว้แน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของผู้เป็นพ่อ “พ่อคะ คนพวกนี้เป็นใคร แล้วแผลของพ่อ...” เอวาพยายามถามอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นภาษา







