เข้าสู่ระบบชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอต้องคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียว สองมือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเอวคอดกิ่ว ช่วยพยุงและสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปเป็นจังหวะ ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวเสียดสีไปกับหน้าอกแกร่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวานทันที จ๊วบ..อ๊าาาา! "อ๊าาา! คุณอาเธอร์ อย่าดูดตรง
"อะ...คุณอาเธอร์ มะ มันยัง..." เสียงหวานอุทานตะกุกตะกักหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยช้อนมองคนตัวโตอย่างตื่นตระหนก เมื่อความคับแน่นที่แช่ค้างอยู่ภายในกายสาวผงาดขึ้นมาอีกครั้ง และกลับมาขยายขนาดจนขึงตึงปูดโปนด้วยเส้นเลือดร้อนจัดอัดแน่นร่องรักของเธออีกครั้ง ทั้งที่เขาเพิ่งจะปลดปล่
"อ๊ะ...อื้อออ...คุณอาเธอร์!" เสียงหวานครางกระเส่าหลุดรอดจากไรฟันเอวาบิดเร่าเรือนกายจนสะโพกมนส่ายร่อนไปมาอย่างลืมตัว เมื่อความอุ่นร้อนของเรียวลิ้นแกร่งเปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแปลกใหม่ที่รุกรานลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มผละใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาตอบสนองอันไร้เดียงสาของเธ
"อะ อื้อ..คุณอาเธอร์" เสียงหวานครางกระเส่าระคนอื้ออึงยามที่ริมฝีปากร้อนจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาขบเม้มตรงไหปลาร้าระหงอย่างเน้นย้ำ นัวเนียคลอเคลียไม่ยอมห่างราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้โอเอซิสกลางทะเลทรายมาหล่อเลี้ยง "เธอมันตัวแสบ ยั่วให้ฉันอยาก แล้วจะมาสั่งให้พอทีหลังงั้นเหรอ?" อาเธอร์ผละใบหน้าขึ้นมาสบตา
‘น่ารักงั้นเหรอ?เดี๋ยวคืนนี้เธอจะได้รู้เอวา’ อาเธอร์คาดโทษในใจ สายตาคมกริบจับจ้องเรียวปากอิ่มของเธอด้วยความกระหาย พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดต่อไปออก แล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและดับอารมณ์ร้อนรุ่มที่กำลังปะทุอยู่ภายใน 1 ชั่วโมงต่อมา…. “โมจิ นอนตรงนี้ เอวานอนตรงนี้ห้ามขึ้นเ
รถตู้หรูเคลื่อนตัวฝ่าสายฝนยามค่ำคืนมาจนถึงคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่โซนที่จอดรถส่วนตัวสำหรับเจ้าของห้องเพนท์เฮ้าส์ชั้นสูงสุด อาเธอร์รีบไลน์สั่งให้การ์ดคนอื่น ๆ มารอขนของใช้ของเจ้าโมจิลงจากรถแทนไซที่ตอนนี้นั่งจามจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่เพนท์เฮ้าส
เช้าวันใหม่ [เวลา 08:30 น.] ทว่าในความเงียบงัดของห้องสีขาวสะอาดตา ความอัศจรรย์เล็กๆ ที่หมออลันเฝ้ารอก็พลันบังเกิดขึ้น ท่ามกลางเสียงจังหวะการทำงานของเครื่องช่วยหายใจที่ดังสม่ำเสมอ ฟื้ด...ปลายนิ้วเรียวเล็กของเอวาที่เคยขาวซีดและเย็นชืดกลับเริ่มมีความร้อนรุ่มซึมซาบขึ้นมาทีละน้อย อลันที่กำลังจะละมื
[เวลา 08:00 น.] แกร๊ก... ประตูห้องนอนเปิดออก อาเธอร์เดินออกมาในชุดคลุมอาบผ้าไหมสีดำ ผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ความดูดีของเขาลดน้อยลง นัยน์ตาคมกริบดูสดใสเหมือนคนที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ไร้ร่องรอยของความอ่อนเพลียจากการดวดเหล้าหรือว่ายน้ำจนดึกดื่น "มื้อเช้าเรียบร้อยแล้วครับนาย" ไซก้มศีร
เสียงมอนิเตอร์วัดสัญญาณชีพดังขึ้นเป็นจังหวะเชื่องช้า สอดประสานกับเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ทำงานฉีดอากาศเข้าปอดดัง...ฟื้ด...ปล่อย...ร่างของเอวาขยับไหวเล็กน้อยตามแรงดันอากาศของเครื่องกล แต่นอกเหนือจากนั้นเธอนิ่งสนิทราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ พยาบาลวิกฤตสองคนกำลังง่วนอยู่กับการปรับระดับยาในเครื่องกดน้ำเกล
“คนไข้หัวใจหยุดเต้น! เตรียมชาร์จไฟ! 200 จูล!” เสียงตะโกนก้องของหมอเวรฉุกเฉินสอดประสานกับเสียงสัญญาณเตือนภัยจากมอนิเตอร์ที่ลากยาวเป็นเส้นตรง สภาพภายในห้องวิกฤตเต็มไปด้วยความโกลาหลที่ถูกจัดระเบียบ พยาบาลสองคนกระโดดขึ้นคร่อมบนเตียงเพื่อทำ CPR สลับกันอย่างต่อเนื่อง แรงกระแทกจากการปั๊มหัวใจทำให้ร่างบาง







