تسجيل الدخولเพียะ! แรงตบที่ใบหน้าซีกซ้ายทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัส ร่างของเธอถูกเหวี่ยงลงกับพื้นเย็นเชียบเหมือนเศษตุ๊กตาที่ไม่มีค่า "ฮึก! พ่อคะ เอวาเจ็บ เอวาขอโทษ" เสียงเล็กๆ สะอื้นไห้อย่างน่าเวทนา แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นโทสะของชายตรงหน้า เขาหยิบเข็มขัดหนังเส้นหนาออกมา รอยยิ้มเ
เช้าวันใหม่ [เวลา 08:30 น.] ทว่าในความเงียบงัดของห้องสีขาวสะอาดตา ความอัศจรรย์เล็กๆ ที่หมออลันเฝ้ารอก็พลันบังเกิดขึ้น ท่ามกลางเสียงจังหวะการทำงานของเครื่องช่วยหายใจที่ดังสม่ำเสมอ ฟื้ด...ปลายนิ้วเรียวเล็กของเอวาที่เคยขาวซีดและเย็นชืดกลับเริ่มมีความร้อนรุ่มซึมซาบขึ้นมาทีละน้อย อลันที่กำลังจะละมื
แกร๊ก... ไซเปิดประตูนำทาง ก่อนที่อาเธอร์จะก้าวเข้ามา ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทันที มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นของมาเฟียหนุ่มที่เดินตรงไปยังเก้าอี้ประธานหัวโต๊ะ เขาหย่อนตัวลงนั่งด้วยท่าทางสง่างามแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาโดยรอบ "เริ่มได้" อาเธอร์เอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง หัว
[เวลา 08:00 น.] แกร๊ก... ประตูห้องนอนเปิดออก อาเธอร์เดินออกมาในชุดคลุมอาบผ้าไหมสีดำ ผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ความดูดีของเขาลดน้อยลง นัยน์ตาคมกริบดูสดใสเหมือนคนที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ไร้ร่องรอยของความอ่อนเพลียจากการดวดเหล้าหรือว่ายน้ำจนดึกดื่น "มื้อเช้าเรียบร้อยแล้วครับนาย" ไซก้มศีร
สำหรับอาเธอร์ เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้เป็นเพียงแค่ ‘ความบันเทิงที่จบลงเร็วไปหน่อย’ เขาดีดตัวจากขอบสระ วาดแขนเหยียดยาวโจนทะยานไปข้างหน้าด้วยท่วงท่าที่ดุดันราวกับมังกรที่กำลังโกรธเกรี้ยวแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น การว่ายน้ำในเวลาตีสามครึ่งไม่ใช่การพักผ่อนเพื่อคลายเครียด แต่มันคือการออกกำลังเพื่อให้ร
[เวลา 03:00 น.] ชมพูยังนั่งนิ่งอยู่หน้าห้อง ICU พยาบาลหลายคนเดินมาบอกให้เธอกลับไปพักผ่อน เช้าค่อยมาเพราะอยู่ต่อก็ช่วยอะไรไม่ได้แต่ชมพูก็ปฏิเสธทุกคนออกไป ร่างบางลุกออกจากเก้าอี้เดินไปส่องดูเพื่อนผ่านกระจกหน้าห้อง “ฉันจะอยู่กับแกเอง แกต้องหายนะเอวา คนแสนดีอย่างแกไม่ควรต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายพวกนี







