EP5 : หวานเจี๊ยบ!

เมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัด พี่ต้นกับพี่อ้อที่ครองสติได้ก่อนใครเพื่อนก็รีบละล่ำละลักเอ่ยชวนเพื่อกู้สถานการณ์ทันที

“ฉะ...เชิญบอสร่วมงานกับพวกเราเลยครับ! พวกเราดีใจและยินดีมากจริงๆ ที่บอสให้เกียรติมาร่วมโต๊ะกับแผนกขายแบบนี้” พี่ต้นพูดยิ้มๆ พลางผุดลุกผุดนั่งอย่างประหม่า

“ใช่ค่ะบอส ถือว่าเป็นเกียรติของพวกเรามากเลยค่ะ” พี่อ้อรีบเสริมพร้อมกวาดสายตาบอกให้คนอื่นๆ ขยับที่ทางให้ท่านประธาน

มาร์ตินพยักหน้าตอบรับคำเชิญแผ่วเบา ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่กำลังแดงจัดของอลิซเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขามองท่าทางเลิ่กลั่กนั้นด้วยความพึงใจ ก่อนจะตวัดสายตาเย็นเยียบไปที่ ‘น้ำชา’ ซึ่งนั่งอยู่ข้างอลิซอีกฝั่ง

“ลุก...”

คำสั่งสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากเรียวหยักนั้นเยือกเย็นจนคนฟังใจหาย น้ำชาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกเก้าอี้ เธอรีบกุลีกุจอเขยิบตัวลุกออกจากที่นั่งทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

มาร์ตินทรุดตัวลงนั่งแทนที่ในตำแหน่งข้างกายอลิซอย่างสง่างาม เขาขยับท่านั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่ทรงอำนาจ ก่อนจะพาดแขนแกร่งลงบนพนักพิงเก้าอี้ของอลิซอย่างถือวิสาสะ เป็นท่วงท่าที่เหมือนว่าเขากำลังโอบไหล่เด็กสาวที่กำลังตัวแข็งทื่อไว้ในอ้อมกอด

ความตึงเครียดบนโต๊ะอาหารทวีคูณขึ้นทันที เมื่อ ‘นิล’ พนักงานสาวอีกคนที่เพิ่งตามมาสมทบเดินเข้ามาในวงล้อม แววตาของเธอเป็นประกายวาววับเมื่อเห็นร่างสูงสง่าของมาร์ตินนั่งอยู่ตรงนั้น โอกาสที่จะได้ใกล้ชิดระดับประธานบริหารแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ เธอจึงไม่รีรอที่จะพุ่งเป้าไปที่จุดที่ใกล้ที่สุด นั่นคือที่นั่งของอลิซ

“สวัสดีค่ะบอส... นิลนะคะ พนักงานแผนกขายค่ะ”

นิลเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพลางส่งยิ้มหวานให้มาร์ติน ก่อนที่เธอจะตวัดสายตาลงมองอลิซด้วยท่าทางไว้ตัวและออกคำสั่งแกมบังคับ

“นี่น้อง... ลุกหน่อย พี่จะนั่งตรงนี้พอดีมีเรื่องงานจะปรึกษาบอส”

“อ๋อ..ได้ค่ะ” อลิซที่กำลังอึดอัดจนอยากจะหนีไปจากตรงนั้นอยู่แล้วรีบพยักหน้าตกลงทันที เธอทำท่าจะยันตัวลุกขึ้นตามคำสั่งรุ่นพี่ ทว่า...

หมับ!

ฝ่ามือหนาของมาร์ตินกลับกดลงบนหัวไหล่มนของอลิซไว้อย่างแรงจนตัวเธอกระแทกกลับลงไปนั่งที่เดิม แรงกดนั้นแรงและเด็ดขาดจนคนทั้งโต๊ะชะงักกึกไปตามๆ กัน

มาร์ตินปรายสายตาเย็นเฉียบไปที่พนักงานสาว แววตาคมกริบนั้นไม่มีความเอ็นดูหรือความเป็นมิตรหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

“เธอ...ไปนั่งที่อื่น!”

“ค่ะ!” น้ำเสียงเรียบแต่น่าขนลุกทำให้นิลหน้าซีดเผือดลงทันที ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เธอรีบก้มหน้าเปลี่ยนทิศทาง ยอมไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างห่างออกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองมาอย่างสมเพช

พี่อ้อกับพี่ต้นที่เห็นท่าไม่ดีรีบพยายามทำลายความอึดอัดที่เริ่มก่อตัวจนหายใจลำบาก

“เอ่อ... ชนแก้วกันหน่อยครับบอส! ถือว่าเป็นการต้อนรับที่บอสให้เกียรติมาดื่มกับพวกเรา” พี่ต้นรีบยกแก้วขึ้นนำ

มาร์ตินรับแก้วเครื่องดื่มที่มีน้ำสีอำพันตรงหน้าขึ้นมาถือไว้ เขาชนแก้วกับทุกคนพอเป็นพิธี ก่อนจะยกขึ้นจิบช้าๆ ทว่าทันทีที่รสชาติของของเหลวสัมผัสลิ้น คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันทันที เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังปึก

“เหล้าเกรดต่ำ…”

พรวด—!

อลิซพ่นน้ำผลไม้ที่เพิ่งจิบเข้าไปออกมาทันทีจนตัวโยน เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและอับอายสุดขีด

‘ตายแล้วอลิซ...! โอ๊ย...พูดแรงไปแล้ว พูดออกมาได้ยังไงว่าเหล้าเกรดต่ำต่อหน้าคนทั้งโต๊ะแบบนี้!’

“ขะ...ขอโทษค่ะ พอดีอลิซสำลักนิดหน่อย” เธอกุลีกุจอหยิบกระดาษทิชชู่มาซับคราบน้ำที่มุมปากวุ่นวาย

มาร์ตินเหลือบตามองอาการเลิ่กลั่กของคนข้างกายเพียงนิด แล้วหันไปสั่งพนักงานเสิร์ฟที่ยืน อยู่ไม่ไกลด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“ไปเอาเหล้าเกรดที่ดีที่สุดในร้านนี้มา... คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง!”

“โหหห บอส! ใจป๋ามากครับ!”

“สุดยอดเลยครับบอส! รักบอสที่สุดเลยยย!”

เสียงเฮดังลั่นขึ้นพร้อมกันจนกลบความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่ไปจนมิด พนักงานทุกคนเปลี่ยนท่าทีจากความกลัวเป็นความเลื่อมใสในพริบตา ทันทีที่เครื่องดื่มขวดหรูราคาแพงลิบลิ่วถูกนำมาเสิร์ฟ บรรยากาศรอบโต๊ะก็กลับมาคึกคักชนิดฉุดไม่อยู่

อลิซลอบมองชายหนุ่มตัวโตข้างกายที่กำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสง่าผ่าเผย ท่ามกลางเสียงชนแก้วที่ดังระงม เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเผลอปากเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจออกมา

“คุณมาร์ติน... มาทำอะไรที่นี่คะ?”

มาร์ตินไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าคมคายเข้ามาจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดแก้มนวลของเธอ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจแต่มีเสน่ห์อย่างประหลาด

“ผ่านมาเฉยๆ...”

อลิซขมวดคิ้วมุ่นพลางชักสีหน้าใส่เขาอย่างลืมตัว ‘ผ่านมาเฉยๆ อะไรกัน คลับนี้อยู่คนละทางกับบ้านเขาหรือบริษัทเลยนะ!’

มาร์ตินหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นท่าทีไม่เชื่อถือของยัยเด็กหน้าหวาน ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูจริงจังขึ้น

“แต่อีกเหตุผล... คือวันนี้เธอไม่ได้เอาเอกสารที่สรุปมาคืนฉัน ‘ด้วยตัวเอง’ ตามที่ฉันสั่งไว้”

“คือ... อลิซคิดว่าสรุปเสร็จก็ส่งเอกสารเข้าตามระบบบริษัทตามปกติก็น่าจะพอนี่คะ” เธอพยายามแย้งเสียงอ้อมแอ้ม หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อเขาส่งสายตาคาดคั้นมาให้

“มั่นใจเหรอ... ว่าคิดแบบนั้นจริงๆ?” มาร์ตินหรี่ตาลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ราวกับจะจับผิดว่าเธอกำลังหาทางเลี่ยงพบหน้าเขา

“มะ...มั่นใจค่ะ อลิซแค่ทำตามระเบียบเฉยๆ”

เธอตอบกลับพลางหลบสายตา แต่มือหนาที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้กลับเลื่อนลงมาบีบไหล่เธอเบาๆ เหมือนเตือนว่าเขารู้ทันทุกความคิดของเธอ

“งั้นเหรอ... แต่ระบบของฉัน คือถ้าฉันสั่งให้มาคืนด้วยตัวเอง เธอก็ต้องมา...ไม่อย่างนั้นบทลงโทษมันจะไม่จบแค่ที่โต๊ะอาหารแน่ อลิซ”

“แล้ว...แล้วมันจะไปจบที่ตรงไหนล่ะคะ?”

อลิซย้อนถามกลับด้วยความประหม่าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้น เธอจ้องสบตาคมกริบคู่นั้นอย่างไม่ยอมลดละ ทว่ามาร์ตินกลับไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์มากกว่าเดิม ก่อนจะละสายตาจากเธอไปมองพี่อ้อกับพี่ต้นที่นั่งตัวเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“คุณทั้งสองคน... เทเหล้าให้เธอทีสิ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่งการอย่างผู้ทรงอำนาจ ทำเอาอลิซสะดุ้งรีบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน “มะ...ไม่ต้องค่ะพี่อ้อ อลิซดื่มน้ำผลไม้ดีกว่า!”

แต่มีหรือที่พนักงานชั้นผู้น้อยจะกล้าขัดคำสั่งประธานบริหาร พี่ต้นกับพี่อ้อหันมองหน้ากันอย่างรู้ชะตากรรม ก่อนจะรีบคว้าขวดเหล้าเกรดพรีเมียมที่มาร์ตินเพิ่งสั่งมา รินลงแก้วให้อลิซอย่างรวดเร็วพลางส่งยิ้มแห้งๆ ให้รุ่นน้อง

“ดื่มสักหน่อยนะอลิซ... บอสอุส่าห์เลี้ยงทั้งที เราต้องให้เกียรติบอสเขานะ” พี่อ้อรีบกล่อมด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

“ใช่ๆ แก้วเดียวเองอลิซ ไม่เป็นไรหรอกนะ” พี่ต้นรีบเสริมพลางยื่นแก้วที่มีน้ำสีทองอำพันมาตรงหน้าเธอ

อลิซมองแก้วในมือด้วยความลังเล หัวใจเต้นรัวอย่างกังวล ทว่าเสียงเชียร์ของพี่ต้นยังคงดังไม่หยุด “ลองดูสิอลิซ พี่รับรองว่าตัวนี้รสชาติดีมาก...หวานเจี๊ยบ!”

“ก็ได้ค่ะ!” เมื่อถูกกดดันจากรอบข้าง อลิซจึงตวัดสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งเท้าคางจ้องเธออยู่ด้วยแววตาของผู้ชนะ ความรู้สึกอยากประชดพุ่งขึ้นมาจุกอก เธอตัดสินใจยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยงท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งโต๊ะ!

“อืออ..” ฤทธิ์แอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วลำคอ รสชาติมันนุ่มนวลกว่าที่คิดแต่ก็ร้อนแรงไม่แพ้กัน อลิซวางแก้วลงบนโต๊ะดังปึกพลางเชิดหน้าขึ้นมองมาร์ตินอย่างท้าทาย

“...หวานเจี๊ยบค่ะ!”

เธอเน้นคำสุดท้ายประชดประชันใส่หน้าเขา ทว่าแทนที่มาร์ตินจะโกรธ เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมจ้องมองริมฝีปากบางที่ชุ่มไปด้วยหยดเหล้าด้วยประกายตาที่วาวโรจน์กว่าเดิม

“หึ... หวานจริงเหรอ?” เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลม

“งั้นถ้ามีโอกาส ขอฉันชิมดูหน่อยสิ...ว่ามันจะหวานเหมือนที่เธอพูดจริงหรือเปล่า”