EP6 : ฉวยโอกาส

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…’

อลิซนั่งตัวลีบอยู่บนเบาะหนังนุ่ม เธอหันไปมองร่างสูงโปร่งข้างกาย มาร์ตินโน้มตัวลงซบหน้าหลับคาพวงมาลัยไปเสียดื้อๆ ราวกับถ่านหมดกะทันหัน ทั้งที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขายังเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานมาถึงที่นี่อย่างคล่องแคล่ว

“เมื่อกี้...ยังขับรถมาได้อยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ” เธอพึมพำเสียงอ้อมแอ้ม สายตาลอบมองขนตายาวที่ทอดเงาลงบนแก้มสาก ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอทำให้เขาลดความน่ากลัวลงไปกว่าครึ่ง

ก๊อก ก๊อก!

อลิซสะดุ้งตัวโยนจนเกือบตกเบาะ เธอรีบกดลดกระจกลงช้าๆ ก่อนจะพบชายชุดดำยืนหน้านิ่งอยู่ข้างรถ ท่าทางสุภาพ

“นายเมามาก...ช่วยพานายเข้าไปในบ้านด้วยครับ” พูดจบเขาก็ผงกศีรษะให้หนึ่งครั้งแล้วเดินหายเข้าไปในเงามืดมิด

ปล่อยให้อลิซอ้าปากค้างกวักมือเรียกเก้อ “เดี๋ยวก่อนค่ะ—! อะไรของเขาเนี่ย ไม่ห่วงเจ้านายตัวเองเลยหรือไง!”

อลิซบ่นงึมงำหันกลับมามองตัวปัญหาที่ยังหลับพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราว ‘เขารู้ได้ยังไงว่าคุณเมามาก... แปลกทั้งนาย แปลกทั้งลูกน้องจริงๆ’ เธอถอนหายใจยาวพลางขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด มือบางเอื้อมไปเขย่าแขนเสื้อสูทราคาแพงของเขาเบาๆ

“คุณมาร์ติน... ตื่นหน่อยค่ะ ถึงบ้านแล้วนะคะ”

“........”

ไร้เสียงตอบสนอง ร่างสูงยังคงนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น อลิซเริ่มเพิ่มแรงเขย่ามากขึ้นจนไหล่หนาสั่นคลอน แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม ลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอจนน่าหมั่นไส้

“เฮ้อ...” อลิซถอนหายใจยาวอย่างคนจนปัญญา

เธอเอนหลังกลับไปนั่งที่เดิม สายตาเหลือบมองประตูบ้านสลับกับใบหน้าคมสัน ในความเงียบเชียบของรถคันหรู พลันทำให้เธอคิดได้ว่าไม่ว่าเขาจะตื่นหรือไม่ หน้าที่แบกมาเฟียตัวยักษ์เข้าบ้าน... ก็ตกมาอยู่ที่เธอเรียบร้อยแล้ว!

อลิซรวบรวมความกล้า เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยให้เขาช้าๆ ทว่าจังหวะที่โน้มตัวผ่านอกแกร่งไปนั้น กลิ่นเหล้าเกรดพรีเมียมผสมกลิ่นน้ำหอมจางๆ ก็ทำให้เธอเริ่มเวียนหัวเสียเอง

“ตัวหนักอย่างกับยักษ์...อลิซจะแบกไว้ได้ยังไงกันคะ”

เธอบ่นอุบพยายามจะดันตัวเขาให้พ้นจากพวงมาลัย แต่ทันทีที่มือเล็กแตะเข้าที่แผงอก ลำแขนแกร่งที่เคยนิ่งสนิทกลับตวัดกอดเอวเธอไว้แน่นจนตัวอลิซลอยไปกระแทกกับอกเขาเข้าอย่างจัง!

“คุณมาร์ติน! ปล่อยค่ะ...ปล่อยอลิซก่อน!”

อลิซอุทานด้วยความตกใจ มือบางพยายามแกะลำแขนแกร่งออกจากเอวของเธอแต่ยิ่งเธอดิ้น แขาก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก จนตอนนี้อลิซแทบจะเกยขึ้นไปนั่งบนตักเขาอยู่แล้ว

“อือ...”

เสียงทุ้มพึมพำงึมงำอยู่ในลำคอ แทนที่เขาจะปล่อย มาร์ตินกลับซุกใบหน้าคมสันลงที่ลาดไหล่บางของเธออย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดผิวเนื้ออ่อนตรงซอกคอทำให้อลิซขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“คุณเมาแล้วนะคะ...ลุกขึ้นไปนอนดีๆ ในบ้านสิคะ” อลิซพยายามปลอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือยังคงพยายามดันแผงอกเขาไว้ แต่เรี่ยวแรงของเด็กฝึกงานตัวเล็กๆ มีหรือจะสู้แรงมหาศาลของผู้ชายคนนี้ได้

“...อือ...”

หลายนาทีผ่านไป...

“หนักขนาดนี้...ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเมาได้ขนาดนี้นะคุณมาร์ติน” อลิซบ่นอุบอิบพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายประคองร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มออกจากรถ เธอต้องสอดแขนเข้าพยุงเอวสอบไว้แน่น น้ำหนักมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนร่างบางเซถลา

มาร์ตินเอนซบลงมาอย่างคนไร้สติ แขนยาวพาดไหล่เธอไว้แน่นจนตัวแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ร่างสูงไถลตามแรงพยุงเหมือนของเหลว จนอลิซต้องกัดฟันยืนให้มั่น

“เดี๋ยวล้ม... เดี๋ยวล้มแล้วนะคะ!”

เธอพาเขาก้าวเดินไปทีละนิดอย่างระมัดระวัง จนมาถึงประตูบ้านแต่แปลกที่มันเปิดอ้ารอเหมือนรู้เวลาการมาของเธอ

“แล้วนี่...ไม่มีแม่บ้านหรือใครอยู่เลยหรือไงคะ” ปากอิ่มบ่นพึมพำพลางมองสาดส่องสายตาไปทั่ว

หญิงสาวพาร่างกำยำเดินฝ่าโถงทางเดินยาวเหยียด ใบหน้าของเขาซุกลงที่ข้างแก้มเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลงที่ซอกคอตลอดเวลา และในที่สุด ความพยายามของเธอก็พามาหยุดอยู่ตรงหน้าโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น

“ถึงแล้วนะคะ...” อลิซหอบหายใจเบาๆ เหงื่อซึมตามไรผม เธอค่อยๆ หย่อนร่างสูงใหญ่ลงบนโซฟาอย่างระมัดระวัง ไหล่เล็กเตรียมจะคลายแรงออกทันทีที่น้ำหนักหลุดจากแขน

โล่งสักที...

“ว้าย—!”

ทว่าความโล่งใจกลับอยู่ได้ไม่ถึงวินาที! เพราะแขนแกร่งที่คล้องคอเธออยู่ไม่ได้คลายออก แต่มันกลับกระชากร่างบางให้ล้มลงไปทับบนอกแกร่งของเขาอย่างแรง

อลิซเสียหลักล้มหน้าคะมำลงไปซุกกับแผงอกอุ่นๆ เธอพยายามยันตัวขึ้นแต่กลับพบว่าวงแขนหนาของมาร์ตินรัดเอวเธอไว้แน่น ตำแหน่งที่เธอนอนทับอยู่บนตัวเขามันช่างล่อแหลมจนหัวใจเต้นโครมคราม

“อือ... องศาเป๊ะเหมือนในละครเลย !”

หญิงสาวนึกค้อนตัวเองพลางพยายามจะแกะมือหนาออก

ในจังหวะนั้นเอง มาร์ตินที่เคยหลับพริ้มกลับค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แต่มันกลับฉายประกายวาวโรจน์และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานของอลิซจนเธอลืมลมหายใจ

นิ้วแกร่งที่หยาบกร้านขยับขึ้นมาลูบไล้ไปตามกรอบหน้าสวยอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้ผิวหน้าของอลิซร้อนผ่าว ปากหยักได้รูปยกยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ต่ทรงเสน่ห์จนน่ากลัว ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า

“สวย...”

คำชมที่หลุดออกมา ทำให้อลิซใจสั่นสะท้าน รู้สึกเขินอายจนกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม

“ขะ...ขอบคุณนะคะที่ชมอลิซสวย แต่...แต่ช่วยปล่อยอลิซก่อนนะคะ คุณมาร์ติน”

“ไม่ปล่อย...” เขาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเผด็จการไม่มีเปลี่ยน

“ต้องปล่อยค่ะ! อือ... อย่ารัดอลิซแน่นสิคะ มันหายใจไม่ออก” เธอเริ่มดิ้นรนเมื่อรู้สึกว่าอ้อมกอดนั้นเริ่มรัดเธอแน่นขึ้น

“ถ้าไม่ปล่อย...แล้วเธอจะทำไม?” มาร์ตินเลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นที่เอวคอดกิ่วเบาๆ จนอลิซสะดุ้งโหยง

“ทำไมถึงพูดแบบ—อื้อออ!”