EP4 : หนีไม่พ้น

“ฟู่... น่ากลัวชะมัด ทำไมในห้องนั้นมันถึงได้หนาวเยือกเย็นขนาดนี้นะ อลิซไม่อยากจะเฉียดไปใกล้เขาอีกเลยจริงๆ”

อลิซพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาทันทีที่ประตูห้องท่านประธานปิดลง เธอพยายามปลอบใจตัวเองพลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง เสียงบ่นอุบอิบที่หลุดออกมาตลอดทางช่วยพยุงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าที่เข้าทาง

“ถือว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน...ฉันแค่ต้องฝึกงานให้จบ ถ้าครั้งนี้ไม่ผ่าน มีหวังจบไม่พร้อมเพื่อนแน่ๆ อลิซเอ๊ย!”

เท้าเล็กๆ ก้าวไปตามโถงทางเดินหรูหราพลางนึกถึงใบหน้าคมกริบที่เพิ่งเผชิญหน้ามา

“เขาก็... หล่ออยู่นะ แต่ทำตัวแปลกๆ สายตาเมื่อกี้เหมือนจะกลืนฉันลงไปทั้งตัวเลย” เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่นพลางส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

“คิก..คิก..หรือว่าเรา...จะดูน่าหม่ำจริงๆ กันนะ?”

อลิซรีบสะบัดหัวออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาเดินตรงไปตามป้าย ‘แผนกฝึกงาน’ ที่ติดอยู่สุดทางเดิน มือเล็กกำแฟ้มเอกสารในอ้อมกอดแน่นราวกับมันเป็นเกราะป้องกันเพียงชิ้นเดียวที่มี

“อ๊ะ... ถึงแล้ว”

ภายในแผนกดูคึกคักและวุ่นวาย เสียงรัวคีย์บอร์ดและเสียงเก้าอี้เลื่อนดังระงม ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไป สายตาหลายคู่ที่เงยขึ้นมองพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ทำเอาอลิซต้องชะลอฝีเท้าลง ส่งผลให้เธอได้แต่ยืนตัวเกร็ง ส่งรอยยิ้มสุภาพตามมารยาทออกไปทั้งที่ในใจสั่นระรัว

“เฮ้... นักศึกษาฝึกงานใหม่ใช่ไหม?”

พนักงานสาวรุ่นพี่โต๊ะหน้าสุดทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะหวังดี แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความพินิจพิเคราะห์

“เธอเพิ่งออกมาจาก ‘ห้องบอส’ ชั้นบนสุดเหรอ?”

“อ๋อ... ใช่ค่ะ หนูอลิซค่ะ นักศึกษาฝึกงาน... เพิ่งออกมาสดๆ ร้อนๆ เลยค่ะ” อลิซพยักหน้ารับอย่างซื่อๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าโดยไม่ได้คิดฝันเลยว่า คำตอบที่แสนธรรมดานั้นจะสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลให้กับคนทั้งแผนก

‘นิล’ รุ่นพี่สาวคนนั้นนัยน์ตาวูบไหวทันที ก่อนจะรีบเบนหน้าไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมงานโต๊ะข้างๆ เสียงเบา ทว่าในความเงียบที่ทุกคนต่างเงี่ยหูฟัง มันกลับดังพอจะทำให้อลิซใจหายวับ

“เห็นไหมล่ะ... ฉันบอกแล้วว่ายัยนี่โดนเรียกขึ้นไป จริงๆ”

“จริงด้วย เป็นไปได้ยังไงกัน แต่ก็นะ สวยใสใส่ชุดนักศึกษารัดติ้วขนาดนี้ บอสคงไม่ปล่อยให้รอดมือหรอก”

เสียงหัวเราะคิกคักที่ตามมาทำให้อลิซชาวาบไปทั้งตัว รอยยิ้มที่เคยมีค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ความไร้เดียงสาของเธอเริ่มถูกทำลายลงด้วยคำครหาที่ร้ายกาจ นี่เธอเพิ่งหนีจาก ‘เสือ’ มาเจอ ‘ฝูงไฮยีน่า’ อย่างนั้นเหรอ!

“เอ่อ... คือ...”

คำพูดจิกกัดเหล่านั้นฟังดูเหมือนเรื่องซุบซิบของคนอื่น แต่มันกลับพุ่งตรงมาที่เธออย่างชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ เด็กสาวกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสุภาพไว้ให้มากที่สุด

“พวกพี่... หมายถึงอะไรเหรอคะ? ”

“ก็แค่จะบอกว่า...คุณมาร์ตินน่ะ ไม่ใช่บอสทั่วไปที่ใครๆ จะได้เข้าพบง่ายๆ หรอกนะจ๊ะ” หญิงสาวคนเดิมหันกลับมา ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจพลางจีบปากจีบคอพูด “พนักงานที่นี่บางคนทำงานมาสามปี ยังไม่เคยได้เห็นหน้าท่านประธานใกล้ๆ เกินห้าเมตรเลยด้วยซ้ำ”

“อ๋อ... ขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

อลิซตอบรับแผ่วเบาเหมือนถามไปตามมารยาท ทว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายกลับเต้นรัวแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ‘ขนาดนั้นเลยเหรอ?’

แต่เมื่อครู่เธอกลับพบเขาได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน แถมยังได้เข้าใกล้...ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายที่ชวนให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“อย่าพยายามอ่านใจบอส... เพราะเด็กอย่างเธอไม่มีวันเข้าใจเขาหรอก” รุ่นพี่คนนั้นทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ก่อนจะหันกลับไปสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ทำเหมือนบทสนทนาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

อลิซเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเงียบที่เข้ามาแทนที่กลับน่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าควรจะตีความประโยคเหล่านั้นไปในทิศทางไหน แต่สิ่งที่ยากจะปฏิเสธคือ ทุกสายตาที่ลอบมองมาในตอนนี้ ล้วนเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย และบางคู่ก็ฉายแววอิจฉาริษยาอย่างเปิดเผย

@ร้านอาหารกึ่งคลับ เวลา 20.30 น.

แสงไฟโทนอุ่นสลัวเคล้าไปกับเสียงดนตรีจังหวะกลางๆ ชวนให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย บนโต๊ะยาวกลางร้านเต็มไปด้วยแก้วเครื่องดื่มหลากหลายสีสันและจานอาหารที่ถูกพนักงานรุมล้อมด้วยเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ตามฤทธิ์แอลกอฮอล์

“เอ้าาา! ชน! ต้อนรับเด็กฝึกงานรุ่นใหม่ของแผนกขายเราหน่อยโว้ย!” พี่ต้นหัวหน้าทีมยกแก้วขึ้นสูง เรียกเสียงเฮดังสนั่นรับกันทั้งโต๊ะ

อลิซนั่งอยู่กึ่งกลางระหว่างน้ำชาและเหมยลี่ มือเล็กยังคงประคองแก้วน้ำผลไม้ไว้แน่น ใบหน้าสวยประดับด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะสำหรับเธอ...ที่นี่มันช่างต่างจากบรรยากาศอันหนาวเหน็บและกดดันบนชั้นสูงสุดของบริษัทราวกับอยู่คนละโลก

“ผ่อนคลายหน่อยนะพวกน้องๆ วันนี้ไม่ต้องคิดเรื่องงาน ถือว่าพวกพี่เลี้ยงรับขวัญ” พี่อ้อพูดยิ้มๆ

“ใช่ๆ เดี๋ยวของจริงมันจะเริ่มตอนโดนใช้งานหนักๆ นู่น” พี่ต้นเสริมพลางขำ

เหมยลี่หัวเราะเสียงใสพลางยกแก้วค็อกเทลสีสดขึ้นจิบอย่างมั่นใจ “ถ้างานหนักจริง หนูขอค่าตอบแทนเป็นร้านแบบนี้ทุกอาทิตย์เลยนะพี่ต้น”

“โอ้โห คนนี้สายเปรี้ยวของจริงว่ะ” พี่อ้อแซว

“เปรี้ยวแต่ขยันนะคะพี่ ไม่เหมือนบางคน...” เหมยลี่แสร้งยิ้มหวาน ทว่าสายตากลับตวัดไปมองอลิซที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดการของกินตรงหน้าอย่างไม่สนใจใคร

“นี่อลิซ กินอย่างเดียวเลยเหรอเรา” น้ำชากระซิบถามขำๆ

“ก็... มันอร่อยนี่นา” อลิซเงยหน้าขึ้นตอบขณะที่แก้มทั้งสองข้างยังตุ่ยเพราะเคี้ยวอาหารอยู่ เรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากคนทั้งโต๊ะ

บทสนทนาเริ่มไหลไปเรื่อยๆ ตั้งแต่เรื่องสัพเพเหระไปจนถึงเรื่องซุบซิบภายในออฟฟิศ จนกระทั่งพี่ต้นโพล่งถามขึ้นมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

“แล้วอลิซ... วันนี้เห็นว่าโดนเรียกขึ้นไปชั้นบนสุดมาแล้วใช่ไหม?”

บรรยากาศรอบโต๊ะชะงักไปเสี้ยววินาที น้ำชาและเหมยลี่หันขวับมามองอลิซเป็นตาเดียว

“ค่ะ... วันแรกอลิซก็โดนส่งขึ้นไปเลย”

“ฮ่าๆ สงสัยบอสจะเอ็นดูนะ” พี่อ้อหัวเราะร่วน

“เอ็นดูอะไรกันคะพี่อ้อ ทำไมเหมยลี่กับน้ำชาไม่เห็นจะได้ขึ้นไปบ้างล่ะคะ?” เหมยลี่เลิกคิ้วถามพลางจ้องอลิซด้วยสายตาจับผิด

“ก็...” พี่อ้ออึกอัก หยุดคำพูดไว้กลางอากาศก่อนจะเลี่ยงไปยกแก้วขึ้นดื่มแทน

อลิซขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปากถามต่อเพราะความสงสัย ทว่า...

“จัดงานเลี้ยงอะไรกัน...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจดังแทรกขึ้นจากทางด้านหลัง มันเยือกเย็นและทรงพลังจนกลบเสียงดนตรีและเสียงรอบข้างให้หายไปในพริบตา

สายตาคมกริบปัดผ่านพนักงานทุกคนก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างบางของเด็กสาวที่นั่งตัวลีบ

“...ไม่เห็นชวนผมเลยนะ”

บรรยากาศที่เคยครื้นเครงชะงักกึก เสียงหัวเราะที่เคยดังสนั่นสลายหายไปในอากาศ แทนที่ด้วยความกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ไม่ได้สวมเนกไท เผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไรใต้สาบเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด...ลุคที่ดูผ่อนคลายแต่กลับอันตรายยิ่งกว่าตอนอยู่บริษัทหลายเท่า

“ขะ...คุณมาร์ติน!” พี่ต้นอุทานออกมาเสียงหลงรีบวางแก้วแล้วลุกขึ้นยืนตัวตรงโดยอัตโนมัติ พนักงานคนอื่นๆ ที่เหลือก็รีบตะลีตะลานลุกตามจนเก้าอี้ครูดพื้นดังระงม

อลิซที่กำลังเคี้ยวอาหารจนแก้มตุ่ยถึงกับสำลัก เธอรีบกลืนลงคอพลางเบิกตากว้างมอง แขกไม่ได้รับเชิญด้วยหัวใจที่เต้นรัวระริก

“บอส... มาทำอะไรที่นี่คะ?” พี่อ้อถามเสียงสั่น พยายามปั้นยิ้มสู้เสือ

มาร์ตินไม่ตอบ เขาไม่ได้ชายตามองพนักงานคนไหนเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ล่าเหยื่อจับจ้องตรงไปที่ร่างบางของอลิซที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ระหว่างน้ำชาและเหมยลี่

“จัดงานเลี้ยงรับขวัญเด็กใหม่... แต่ไม่ยักมีใครส่งบัตรเชิญไปที่ห้องประธาน” เขากระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบจนคนมองขนลุกซู่ “ใจคอจะให้ฉันนั่งทำงานงกๆ อยู่คนเดียว ในขณะที่ คนของฉัน มานั่งหาความสุขอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?”

คำว่า ‘คนของฉัน’ หลุดออกมาจากปากมาร์ตินชัดถ้อยชัดคำ ทำเอาเหมยลี่ที่นั่งข้างอลิซถึงกับหน้าเสีย ส่วนพนักงานคนอื่นๆ ต่างลอบสบตากันอย่างมีความหมาย

“คือ...พวกเราเห็นว่าวันนี้เป็นเพียงแค่งานเล็กๆค่ะ ไม่เหมาะสมกับบอส เลยไม่กล้ารบกวนค่ะ” พี่อ้อพยายามช่วยแก้สถานการณ์

“งั้นเหรอ...” มาร์ตินลากเสียงยาวพลางก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังอลิซ มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ของเธออย่างถือวิสาสะ จนอลิซสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากปลายนิ้วที่เฉียดผ่านต้นคอไปเพียงนิดเดียว

“แต่ตอนนี้ฉันว่างแล้ว... และฉันก็ ‘หิว’ มากซะด้วยสิ”

เขาก้มลงกระซิบข้างหูอลิซด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน แต่ท่าทางที่ดูสนิทสนมเกินเบอร์นั้นกลับฟ้องสายตาคนทั้งโต๊ะ

“คืนนี้...ฉันขอกินเธอได้ไหม?”

ตึก..ตัก..ตึก..ตัก..

หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก อลิซทำตัวไม่ถูกได้แต่กะพริบตาปริบๆ เมื่อผู้ชายตรงหน้ากำลังพูดมองเหมือนอย่างที่พูดไว้จริงๆ

ใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงระเรื่อ นิ้วแกร่งของเขากำลังเคาะลงที่หัวไหล่ของเธอเบาๆ เหมือนรอคำตอบ เด็กสาวจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น

“คะ..คือ..กินอลิซไม่ได้นะคะ..”