Se connecterPartager
บทที่ 6
Date de publication:
2026-11-10 04:19:43“สาวน้อย เธอรู้หรือเปล่า ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา” อิมรานกระซิบถามชิดริมฝีปากนุ่ม มือหนาทั้งสองยกขึ้นทาบแก้มนวลของหญิงสาวเอาไว้
แต่สาวน้อยแสนสวยที่ไร้ประสบการณ์ในเรื่องนี้นั้น ส่ายหน้าเบาๆ ดวงตาคู่งามหรี่ปรือ เต็มไปด้วยเพลิงพิศวาสที่เขาเป็นคนจุดให้ ชายหนุ่มยิ้มให้หล่อนอย่างเอ็นดูกับความไร้เดียงสานั้น
จริงๆ แล้วผู้หญิงหลายคนที่อิมรานเคยผ่านมา มักจะทำท่าทางไร้เดียงสาแบบนี้ แต่เขาก็ดูออก และเชื่อว่าสิ่งที่พาฝันกำลังเป็นอยู่ในขณะนี้ คือความไร้เดียงสาจริงๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์
“พาฝัน เธอช่าง... ” อิมรานพูดไม่ออก เขาก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากอิ่มอย่างหนักหน่วง เร้าร้อน และรุนแรง ตามอารมณ์ดิบที่ประทุออกมาจากจิตใจ
ชายหนุ่มไล้จุมพิตไปยังซอกคอหอมกรุ่นแป้งเด็ก ขบเม้มเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะเลื่อนลงไปครอบครองทรวงอกสีสวยอีกครั้ง เขาดูดกลืนเม็ดยอดรุนแรง ราวกับหิวกระหายมาเนิ่นนาน แล้วได้พบเจอน้ำหวานแสนชื่นใจ
อิมรานละจากทรวงอวบ เลื่อนกายต่ำลงไปยังเนินสาว นิ้วแกร่งเลื่อนแพนตี้ตัวน้อยจนหลุดออกไป แล้วภมรหนุ่มเลือดร้อนอย่างเขา ก็ได้พบเจอกับดอกกุหลาบแสนสวย ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาก้มหน้าลงทักทายกุหลาบดอกงามทันที
“อ๊า... คุณราน” สาวน้อยคร่ำครวญ ร่างงามส่ายไหวโบกสะบัดกุหลาบงามไปมา มันเป็นความรู้สึกเสียวซ่านที่พาฝันเพิ่งเคยได้พบเจอเป็นครั้งแรก
อิมรานแยกขาเรียวงามออก ก่อนจะตวัดปลายลิ้นลงที่กลีบกุหลาบงาม
“อ๊า... อ๊า... ” ร่างบางแอ่นหยัด เมื่อหัวสมองขาวโพลน ปลอดโปร่ง รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
ชายหนุ่มกลืนกินน้ำหวานทุกหยาดหยอดที่หญิงสาวปลดปล่อยออกมา เมื่อทิ้งเขาไปสู่ดินแดนฉิมพลีเพียงคนเดียว
อิมรานเลื่อนกายขึ้น มอบจุมพิตหวานล้ำ ที่ยังมีรสชาติความหวานจากเกสรดอกไม้ของร่างบางติดอยู่ที่ปลายลิ้น
“สาวน้อย เธอยัง... ” อิมรานไม่สามารถพูดบอกพาฝันได้ว่า เธอยังคับแคบเกินกว่าจะรับความใหญ่โตจากเขา ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมารุนแรง และยันตัวขึ้นจากร่างบางทันที
เขาเดินไปคว้าบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ อัดควันที่ทำร้ายร่างกายเข้าปอดอย่างรุนแรง เขาจำเป็นต้องพึ่งมัน เพื่อลดความต้องการในส่วนลึกลง เธอยังเด็กเกินกว่าที่เขาจะทำอะไรตามใจตัวเองได้
อิมรานอัดบุหรี่จนหมดมวน ก็ขยี้บุหรี่ลงกับที่เขี่ย และหันมามองพาฝัน หญิงสาวยังคงนอนระทดระทวยอยู่ที่เดิม เพราะไม่มีแรงจะทรงตัวลุกขึ้นได้ ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปหา คว้าผ้าชีฟองมาคลุมร่างงาม และจัดท่าทางเธอให้เหมือนที่เคยทำ
พาฝันหน้าแดงตัวแดงไปหมด หญิงสาวไม่กล้าสบตากับเขา เพราะเขินอายเกินกว่าจะมองหน้าเขาได้ นี่เธอคงเป็นผู้หญิงไร้ยางอายมาก ที่ยอมทอดร่างให้ชายหนุ่มที่เพิ่งจะได้รู้จักกันเมื่อวานนี้เท่านั้น และเขายังเป็นฝ่ายถอนตัวจากความหฤหรรษ์ของมนตร์สวาทเองอีก
เมื่ออิมรานจัดท่าทางให้พาฝันเรียบร้อยแล้ว เขาก็ส่งรอยยิ้มกระชากใจสาวให้หล่อน
“สวยมาก สาวน้อย อยู่นิ่งๆ นะ” เขาบอก และเดินไปที่กระดานวาดภาพที่ตั้งไว้
อิมรานรีบสเก็ตภาพต่อจนเสร็จ จากนั้นเขาก็ลงสี ชายหนุ่มมุ่งสมาธิให้กับงานทั้งหมด แม้จะวอกแวกไปบ้าง แต่เขาก็อดทน วันนี้ถ้าเขารีบวาดภาพพาฝันจนเสร็จแบบไม่ต้องพักเลย เขาก็จะได้รูปนางฟ้า ที่ปากแดง แก้มแดง ตัวแดง ถ้าผู้ชายอื่นได้ดู ก็คงต้องรู้ว่าเพราะอะไร
เมื่อคิดว่าจะมีใครมารับรู้เรื่องระหว่างเขากับพาฝัน อิมรานก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที เขาหวงเธอ ไม่อยากให้ใครได้เห็นภาพเรือนร่างงดงามน่าปรารถนาของเธอ ชายหนุ่มก็ทิ้งพู่กันในมือลง
“ฉันวาดไม่ได้”
พาฝันรู้สึกงงงวย เมื่อจู่ๆ อิมรานก็ปฏิเสธจะวาดภาพหญิงสาวเสียงเข้ม
“เอ่อ...”
“พาฝัน ฉันวาดภาพเธอไม่ได้” เขาบอกอย่างตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า จะไม่วาดภาพพาฝันเพื่อให้ใครได้ดู “ฉันขอโทษ กับ... ทุกอย่าง ที่ฉันทำไป”
พาฝันเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง หญิงสาวทรงตัวขึ้น ดวงตาคู่สวยมองไปที่เขาอย่างไม่เข้าใจ แต่เธอจะไม่โทษเขาหรอกที่เขาเกือบจะร่วมรักกับเธอ แต่ที่เขาปฏิเสธไม่วาดภาพเธอนี่สิ ถ้าเขาไม่วาดภาพให้เธอ แล้วพาฝันจะหาเงินมาใช้หนี้ให้ปิติได้ยังไงกัน
“ทำไมคะ” ในที่สุดพาฝันก็ต้องถามออกไป อย่างใคร่รู้
อิมรานไม่ตอบ เขาได้แต่ส่ายหน้าไปมาอยู่อย่างนั้น
“คุณไม่อยากวาดภาพให้ฝัน คุณก็น่าจะบอกตั้งแต่แรก หรือไม่คุณก็ปฏิเสธพี่ก้อยไปก็ได้นี่คะ” หล่อนบอกอย่างตัดพ้อ
“ตอนแรกฉันไม่คิดว่าเป็นเธอ”
“ทำไมคะ เป็นฝันแล้วมันทำไม”
“ก็ถ้ารู้ว่าเป็นเธอ ฉันก็อาจจะปฏิเสธไปแล้ว”
คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาที่กลางใจดวงน้อย นี่เขารังเกียจเธองั้นเหรอ แล้วทำไมเขาถึงได้ทำกับเธอแบบนั้น เขาทำราวกับเขาพอใจเธอ เขาต้องการเธอ ไม่เคยแสดงทีท่าว่ารังเกียจหญิงสาวเลยซักนิด
“ก็ได้ค่ะ ฝันจะไปบอกพี่ก้อยว่าคุณปฏิเสธงานนี้ พี่ก้อยจะได้หาคนอื่นแทน” หญิงสาวบอกเบาๆ น้ำตาใสๆ คลออยู่เต็มเบ้าตา แต่หญิงสาวจะไม่ยอมให้มันไหลออกมาเด็ดขาด พาฝันจะไม่ยอมให้เขาว่าเธอได้ว่าใจง่ายและขี้แยเด็ดขาด
หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าที่เขาเป็นผู้ถอดมาสวมอย่างรวดเร็ว
“เธอจะไปให้ใครวาดภาพเธอไม่ได้ทั้งนั้นนะพาฝัน” จู่ๆ เขาบอกออกมา เมื่อพาฝันใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
พาฝันหันไปมองหน้าอิมรานนิ่ง เขาเป็นอะไรของเขานะ พาฝันไม่เข้าใจเลยจริงๆ
“ฝันจำเป็นต้องให้คนอื่นวาดภาพให้ค่ะ ไม่อย่างนั้นงานของฝันก็จะไม่เสร็จ”
“ไม่ได้” อิมรานลืมตัวตวาดกลับไปทันที
พาฝันมองหน้าเขาเลิกลัก หญิงสาวตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ เขาก็ตวาดใส่หล่อน
“ทำไมฝันต้องเชื่อคุณด้วย ฝันต้องทำงานนะคะ ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนคุณ จะได้นั่งกินนอนกินได้สบายๆ” พาฝันเริ่มโมโห
Dernier chapitre
ของหวงของอิมราน บทที่ 6
“สาวน้อย เธอรู้หรือเปล่า ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา” อิมรานกระซิบถามชิดริมฝีปากนุ่ม มือหนาทั้งสองยกขึ้นทาบแก้มนวลของหญิงสาวเอาไว้ แต่สาวน้อยแสนสวยที่ไร้ประสบการณ์ในเรื่องนี้นั้น ส่ายหน้าเบาๆ ดวงตาคู่งามหรี่ปรือ เต็มไปด้วยเพลิงพิศวาสที่เขาเป็นคนจุดให้ ชายหนุ่มยิ้มให้หล่อนอย่างเอ็นดูกับความไร้เดียงสานั้น จริงๆ แล้วผู้หญิงหลายคนที่อิมรานเคยผ่านมา มักจะทำท่าทางไร้เดียงสาแบบนี้ แต่เขาก็ดูออก และเชื่อว่าสิ่งที่พาฝันกำลังเป็นอยู่ในขณะนี้ คือความไร้เดียงสาจริงๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์ “พาฝัน เธอช่าง... ” อิมรานพูดไม่ออก เขาก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากอิ่มอย่างหนักหน่วง เร้าร้อน และรุนแรง ตามอารมณ์ดิบที่ประทุออกมาจากจิตใจ&nbs
ของหวงของอิมราน บทที่ 5
พาฝันรอจนปิติกินข้าวเสร็จ เขาก็พาเธอขึ้นรถญี่ปุ่นคันเล็กของตน และขับรถมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลทันที หญิงสาวลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเพื่อนชายด้วยประกายตาขอบคุณ เขาเป็นเหมือนเทวดาลงมาช่วยเธอจริงๆ เมื่อจัดการเรื่องของแม่เสร็จเรียบร้อย หมอให้พาฝันเซ็นต์ยินยอมการผ่าตัดแล้ว ปิติจึงขอตัวกลับทันที หญิงสาวมองใบเสร็จรับเงินที่ทางโรงพยาบาลออกให้ในมือ สามแสนสองหมื่นบาท กับเศษอีกนิดหน่อย ทำไมมันถึงได้มากมายขนาดนี้นะ แต่ทั้งหมดนี้ก็รวมกับระยะเวลาที่แม่ได้เข้ามานอนรักษาตัวในโรงพยาบาลด้วย ซึ่งก็กินเวลามาเป็นเดือนแล้ว พาฝันคงต้องรีบทำงานหาเงินมาคืนปิติให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ หญิงสาวคิดก่อนจะเดินเข้าไปดูมารดาอีกครั้ง “แม่คะ แม่จะได้ผ่าตัดแล้วนะคะ แม่จะหายแล้วนะ” พาฝันกระซิบบอกนางพร้อมมิตรที่ข้างหูเบาๆ แต่นางพร้อมมิตรก็ไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาขึ้นมา แต่นิ้วมือของแม่ที่อย
ของหวงของอิมราน บทที่ 4
“อยู่นิ่งๆ ห้ามกระดุกกระดิก” เขาสั่ง ดวงตาคมมองไปที่นางแบบอีกครั้งก่อนจะเริ่มสเก็ตภาพ เขามุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายดินสอ อิมรานขีดๆ เขียนๆ อยู่นาน ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พาฝันเริ่มเมื่อย และอยากพัก เพราะตอนนี้ท้องเริ่มประท้วงบอกว่าหิวข้าวแล้ว เวลานี้มันก็น่าจะล่วงเลยเที่ยงวันเข้าไปแล้วด้วย “พักก่อนได้ไหมคะ” ในที่สุดพาฝันก็จำใจต้องถามออกไป อิมรานเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคู่สวยของพาฝัน เมื่อได้ยินคำประท้วง เขาไม่ตอบแต่กลับก้มลงทำงานของตนต่อ “ฉะ... ฝันหิวข้าว” ทีนี้ชายหนุ่มวางดินสอลงทันที เขาเดินเข้ามาใกล้พาฝัน มองใบหน้านวลที่ยังคงแดงก่ำอย่างน่าปรารถนา เขาใกล้จะสเก็ตภาพเสร็จแล้ว แต่เธอกลับดึงสมาธิของเขาทิ้งไปเสียนี่ “ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน” เขาบอกเบาๆ หญิงสาวจึงทรงกายลุกขึ้น แต่กลับถูกมือหนากดลงที่ไหล่บอบบาง ใบหน้าคมเข้มฉกวูบลงไปประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว ก่อนจะกดริมฝีปากให้หนักหน่วงขึ้น อิมรานตวัดปลายลิ้นเลียริมฝีปากอิ่ม หญิงสาวที่ยังไม่เคยได้รับรู้รสจูบ ก็ต้องพ่ายแพ้แก่ความต้อ
ของหวงของอิมราน บทที่ 3
‘พระผู้เป็นเจ้าช่างรู้ใจดีจริงๆ คิดถึงอยู่เมื่อวาน เช้ามาก็ส่งใส่พานมาให้ถึงหน้าห้อง’ อิมรานกระตุกมุมปากน้อยๆ อย่างพอใจ “คุณคือคุณอิมราน ซายัต บิน ฟาฮัต ใช่ไหมคะ” เสียงหวานใสเรียกสติของชายหนุ่มให้กลับคืน “ใช่” เขาตอบพร้อมกับพยักหน้าให้น้อยๆ ร่างสูงของอิมรานเบี่ยงตัวหลบให้หญิงสาวเข้ามาในห้อง พาฝันพาตัวเองเดินผ่านเขาเข้าไป กลิ่นกายหนุ่มลอยมาแตะจมูก เมื่อเธอเดินเฉียดแผ่นอกกว้างเข้าไป อิมรานปิดประตูก่อนจะเดินตามหลังหญิงสาวเข้าไปช้าๆ ดวงตาคมแวววาวจ้องมองแผ่นหลังบอบบางอรชรอ้อนแอ้น ด้วยสายตาที่ราวกับจ้องมองเหยื่ออันโอชะ พาฝันหมุนตัวกลับไปด้านหลัง เมื่อไม่เห็นเขาเดินนำหน้าหล่อนเข้าไปอย่างที่เจ้าของบ้านควรจะทำ ร่างบางจึงหลุดเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ทันที เพราะชายหนุ่มนั้นเดินตามหล่อนมาติดๆ “อุ๊ย” หญิงสาวอุทานเบาๆ อย่างตกใจ ก่อนจะถอยหลังโดยอัตโนมัติ และอิมรานก็ปล่อยหญิงสาวทันทีเช่นกัน “ขอโทษ” เขาบอกขึ้นเบาๆ ชายหนุ่มรวบรวมกำลังใจเฮือกใหญ่ กดอารมณ์ดิบที่ผุดขึ้นมาให้กลับลงไป เขาเดินผ่านพาฝันเข้าไปยังโซฟ
ของหวงของอิมราน บทที่ 2
“ผมไม่รับวาดภาพพร่ำเพรื่อ” “แต่ว่า ดิฉันเคยเห็นภาพที่คุณวาดจากคุณธาวิน และชื่นชอบในผลงานของคุณมาก บอกตรงๆ เลยนะคะ ว่าต้องการให้คุณเป็นคนวาดให้เท่านั้น” “ผมไม่ใช่จิตรกรเอก เพียงแต่ชอบวาดภาพมากเท่านั้นเอง” อิมรานตอบเสียงเย็นๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่โทรทัศน์จอยักษ์เรื่อยๆ อย่างไม่ใส่ใจเท่าใดนัก “ดิฉันทราบค่ะ แต่อยากให้คุณอิมรานได้พิจารณาอีกที งานนี้ดิฉันจะให้นางแบบหน้าใหม่ขึ้นปกค่ะ คุณรู้จักพาฝัน สุทธิมงคลไหมคะ นางแบบโฆษณาเครื่องสำอางยี่ห้อดังน่ะค่ะ เธอยังไม่มีชื่อเสียงเท่าใดนัก เพราะเพิ่งถ่ายโฆษณาไปเรื่องแรก ดิฉันจึงต้องขอใช้ฝีมือในการวาดภาพของคุณช่วยส่งให้เธอโด่งดังขึ้นมาไงคะ” ก้อยใจพูดไป โดยไม่รู้ว่าขณะนี้ดวงตาคมกริบกำลังจ้องมองดูโฆษณาเครื่องสำอางที่หล่อนกำลังพูดถึงอยู่พอดี หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยเฉี่ยว บาดตาบาดใจ รูปร่างอรชรดั่งนาฬิกาทราย ผิวขาวนวลเนียนน่าสัมผัส แววตาหวานและริมฝีปากที่เผยอขึ้น คล้ายจะเชิญชวนอยู่ตลอดเวลา เรียกเลือดหนุ่มให้ร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเทาของอิมรานเปล่งประกายวาววับออกมาอย่างถูกตาต้องใ
ของหวงของอิมราน บทที่ 1
ร่างสูงพลิกตัวลงนอนหงาย หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน สาวงามยังคงตามมากอดก่ายร่างสูงเอาไว้ อิมรานผลักร่างอวบอิ่มออก เขาจะรู้สึกรำคาญทุกครั้งที่เมื่อเสร็จกามกิจ แล้วยังมีร่างสาวตามมากกกอดอีก ชายหนุ่มลุกขึ้นอย่างขัดใจ เขาหยิบเงินจากกระเป๋าออกมาปึกหนึ่ง โยนให้หญิงสาวที่ยังนอนระทดระทวยอยู่บนเตียง “นี่เงินของเธอ กลับไปได้แล้ว” เขาบอก “แต่ว่า... รานคะ” หญิงสาวพยายามต่อรองเพื่อจะได้อยู่ต่อ เธอรักรูปร่างหน้าตา รักความรุนแรงที่เขามอบให้ และรักเงินของเขาด้วย “เสร็จธุระระหว่างเราแล้ว กลับไปได้” อิมรานไล่อีกครั้ง “แล้วเมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีกล่ะคะ” สาวงามถามอย่างคาดหวังว่าจะได้มีสัมพันธ์สวาทกับชายหนุ่มรูปงามอีก “ฉันเป็นคนเบื่อง่ายเสียด้วย ยิ่งพวกเกาะติดยิ่งน่าเบื่อ” อิมรานบอกอย่างไม่ยี่หระ บ่ากว้างถูกยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเบื่อหน่ายจริงๆ ไม่ได้มีความสุขสมอย่างที่ควรจะเป็นเลย “รานคะ” สาวงามหน้าเสีย แต่ยังเรียกชายหนุ่มเสียงหวานและออดอ้อน อิมรานไม่ฟังเสียง เขายกมือขึ้นข้างหนึ่งโบกลาน้อยๆ ก่อนจะเดินโทงๆ เข้
Vous vous intéresseriez aussi à
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K Vuesเจ้าหนี้เถื่อน
กัญจารีย์90.2K Vuesหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย381.3K VuesHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.8K Vuesเพื่อนลูกสาว
Sadistic_X170 Vuesขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน71 Vuesทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์257 Vuesครามคนเลว
ทิพยเวช102 Vues
