บทที่ 5

พาฝันรอจนปิติกินข้าวเสร็จ เขาก็พาเธอขึ้นรถญี่ปุ่นคันเล็กของตน และขับรถมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลทันที หญิงสาวลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเพื่อนชายด้วยประกายตาขอบคุณ เขาเป็นเหมือนเทวดาลงมาช่วยเธอจริงๆ

            เมื่อจัดการเรื่องของแม่เสร็จเรียบร้อย หมอให้พาฝันเซ็นต์ยินยอมการผ่าตัดแล้ว ปิติจึงขอตัวกลับทันที หญิงสาวมองใบเสร็จรับเงินที่ทางโรงพยาบาลออกให้ในมือ สามแสนสองหมื่นบาท กับเศษอีกนิดหน่อย ทำไมมันถึงได้มากมายขนาดนี้นะ แต่ทั้งหมดนี้ก็รวมกับระยะเวลาที่แม่ได้เข้ามานอนรักษาตัวในโรงพยาบาลด้วย ซึ่งก็กินเวลามาเป็นเดือนแล้ว

            พาฝันคงต้องรีบทำงานหาเงินมาคืนปิติให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ หญิงสาวคิดก่อนจะเดินเข้าไปดูมารดาอีกครั้ง

            “แม่คะ แม่จะได้ผ่าตัดแล้วนะคะ แม่จะหายแล้วนะ” พาฝันกระซิบบอกนางพร้อมมิตรที่ข้างหูเบาๆ แต่นางพร้อมมิตรก็ไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาขึ้นมา แต่นิ้วมือของแม่ที่อยู่ในอุ้งมือบางของเธอนั้นกระดิก เป็นสัญญาณบอกหญิงสาวว่าแม่รับรู้แล้ว

            พาฝันยิ้มบางๆ ให้แม่ ก่อนจะยกมือนุ่มของแม่ขึ้นมากดจูบลงไป

                                     

            เช้าวันต่อมา พาฝันก็เดินทางมาที่คอนโดของอิมรานตามปกติ และคราวนี้พาฝันก็ไม่เสียเวลาเคาะประตูอีก หญิงสาวเข้าไปใกล้อินเตอร์คอมตัวจิ๋ว ก่อนจะกดที่ปุ่มสีเขียว

            “พาฝันมาแล้วค่ะ” หญิงสาวกรอกเสียงลงไป

            ไม่นานประตูบานนั้นก็เปิดออกด้วยร่างสูงสง่าของอิมราน ชายหนุ่มกดยิ้มมุมปากลึกๆ ให้หญิงสาว และหลีกทางให้ร่างบางได้เดินผ่านเข้าไปด้านใน

            “รักษาเวลาได้ดีมาก” เขาชม

            หญิงสาวไม่ตอบ แต่ส่งยิ้มบางๆ ให้เขาแทน

            “ในวันที่ฟ้ามีเพียงแค่สีเทา ความเหงามันกินในใจ... ” เสียงโทรศัพท์มือถือของพาฝันดังขึ้น หญิงสาวเหลือบตามองร่างสูงแวบนึง ก่อนจะยกขึ้นมารับ

            พาฝันพูดโทรศัพท์ได้ครู่เดียว เธอก็วางสาย

            อิมรานมองใบหน้านวล ที่มีรอยยิ้มพราย แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความกังวลของเธอ

            “ใครโทรมา”

            พาฝันมองสบนัยน์ตาสีเทา ก่อนจะตอบ

            “โรงพยาบาลค่ะ”

            คิ้วเข้มของชายหนุ่มรูปงามเลิกขึ้นเล็กน้อย

            “ทำไม”

            “ทางโรงพยาบาลแจ้งมาว่า แม่ของฝันเข้าห้องผ่าตัดแล้ว” พาฝันบอกเบาๆ

            “ผ่าตัด! แม่เธอป่วยถึงขนาดต้องผ่าตัดเลยเหรอ”

            หญิงสาวไม่ตอบ หล่อนได้แต่พยักหน้าตอบรับหงึกหงัก

            “แม่เธอเป็นอะไร” อิมรานยังไม่หายสงสัย

            “เนื้องอกในสมองค่ะ” คำตอบของพาฝัน ทำให้เขาถึงกับอึ้งไปพัก

            “นี่สินะ ที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องมาทำงานแบบนี้”

            หญิงสาวไม่ตอบได้แต่ก้มหน้านิ่ง มองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก

            อิมรานมองสีหน้าเป็นกังวลของพาฝัน เขาเห็นใจหล่อน และอยากถามว่า หญิงสาวมีเงินค่ารักษา พยาบาลให้แม่แล้วหรือ แต่การที่โรงพยาบาลโทรบอกว่า แม่ของเธอเข้าห้องผ่าตัดแล้วนั้น แสดงว่าเธอก็มีเงินรักษาแม่แล้วล่ะสิ

            ชายหนุ่มถอนใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นเดินนำเข้าไปในสตูดิโอ โดยมีร่างบางที่เดินตามไปติดๆ

            พาฝันที่เดินก้มหน้าเข้าไป ชนร่างสูงเข้าอย่างจัง เมื่ออิมรานหยุดเดิน แล้วหมุนตัวกลับมาทางพาฝัน อ้อมแขนแข็งแรงรวบร่างบางเข้าไว้ทันที หญิงสาวแหงนหน้ามองชายหนุ่มคอตั้งบ่า หล่อนว่าตัวเองก็ไม่ใช่คนเตี้ยแล้วนะ แต่ถ้าเทียบกับอิมราน หญิงสาวก็ตัวเล็กกระจ้อยร่อยเลยทีเดียว

            เมื่อรับรู้ทุกอณูของเรือนร่างเพรียวบางนุ่มนิ่ม และอวบอิ่มในส่วนที่ควรมี อิมรานถึงกับลมหายใจสะดุด เธอช่างยั่วยวนใจและกายเขาได้ดีเหลือเกิน อิมรานกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความยากเย็น ก่อนจะบดริมฝีปากหยักของตนกับริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว

            เขาหลอกล่อด้วยการไล้ปลายลิ้นอุ่นไปบนริมฝีปากอิ่ม จนพาฝันต้องเผยอริมฝีปากขึ้น และยินยอมให้เรียวลิ้นของอิมราน ได้ซุกซอนเข้าไปควานหาความหวานได้เต็มที่

            “อืม... ” อินรานครางออกมาด้วยความพอใจ ในการตอบสนองที่รวดเร็วของหญิงสาว

            อิมรานเลื่อนมือหนาเข้ากอบกุมทรวงอกอวบใหญ่ของหญิงสาว เขาบีบเคล้นเบาๆ ทั้งสองข้าง ชายหนุ่มหมุนร่างบางเข้าหาผนัง เขาเบียดร่างแกร่งชิดร่างบาง จนแทบจะหลอมละลายรวมเป็นร่างเดียว ต้นขาแข็งแรง เข้าแทรกระหว่างกลางต้นขาเรียวงาม

            ปลายนิ้วเรียวสวยของอิมราน ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่พาฝันสวมออกจนหมดแถว เขาค่อยๆ ดึงเสื้อที่ค้างอยู่ออกพ้นร่างบาง ชายหนุ่มถอนจูบออก ก่อนจะก้มลงมองทรวงอกอวบใหญ่ที่บราเซียตัวจิ๋วไม่สามารถห่อหุ้มได้มิด

            “สวยจัง” เขาบอกเสียงแหบพร่า “เธอกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า รู้ตัวรึเปล่า”

            พาฝันมองสบตาสีเทา ลมหายใจหล่อนกำลังติดขัด ราวกับหายใจไม่ออก

            อิมราน เอื้อมมือไปปลดตะขอเสื้อด้านหลัง ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกี่ยวออก ทรวงอกอวบเด้งออกมาทันทีเมื่อได้รับอิสระ

ชายหนุ่มกอบกุมทรวงคู่งามเอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วสะกิดที่ยอดทรวงไปมาเบาๆ

            “อา...” พาฝันครวญครางด้วยความเสียวซ่านรัญจวน

            อิมรานยิ้มใส่ดวงตาที่หรี่ปรือของหญิงสาว ก่อนจะก้มหน้าลงไปทักทายเม็ดยอดสีสวยด้วยปากแทนมือ เขาดูดดื่มยอดทรวงเข้าปากอย่างหิวโหย

            ร่างบางหอบกระเส่า ไร้เรี่ยวแรงจะทรงตัว หญิงสาวใช้มือบางยึดเกาะผนังห้องเอาไว้มั่น ปล่อยให้ชายหนุ่ม ดูดดื่มยอดทรวงอย่างเด็กทารกดูดนมแม่จนพอใจ อิมรานทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นห้อง ก่อนที่มือหนาจะปลดตะขอกางเกงยีนส์สีซีดที่เธอสวมออก ร่างระหงงดงามเกือบเปลือยก็ปรากฏแก่สายตาเขา

            ชายหนุ่มกดริมฝีปากไปบนเนินสงวนที่ยังมีแพนตี้ตัวน้อยปกปิดอยู่ แต่เนื้อผ้าที่บางเบานั้น ก็ทำให้เขาได้เห็นความงามที่ซ่อนอยู่ภายใน

            อิมรานลากปลายลิ้นขึ้นลงผ่านเนื้อผ้าบาง แต่นั่นก็สร้างความเสียวซ่านให้แก่หญิงสาว มากเกินกว่าที่เธอจะทรงตัวต่อไปได้ ร่างบางรูดลงมากับผนัง และอ้อมแขนแข็งแรงก็ตวัดร่างบางขึ้นอุ้มทันที

            ร่างบางถูกผ่อนลงบนโซฟาสีแดงช้าๆ นุ่มนวล ลมหายใจของอิมรานดังฟืดฟาด เมื่อดวงตาคมสีเทากวาดมองไปทั่วเรือนร่างงดงาม ผิวขาวผ่องเป็นยองใย และไม่มีไฝฝ้าราคีมาบดบังความงามนั้นเลย