บทที่ 3

            ‘พระผู้เป็นเจ้าช่างรู้ใจดีจริงๆ คิดถึงอยู่เมื่อวาน เช้ามาก็ส่งใส่พานมาให้ถึงหน้าห้อง’ อิมรานกระตุกมุมปากน้อยๆ อย่างพอใจ

            “คุณคือคุณอิมราน ซายัต บิน ฟาฮัต ใช่ไหมคะ” เสียงหวานใสเรียกสติของชายหนุ่มให้กลับคืน

            “ใช่” เขาตอบพร้อมกับพยักหน้าให้น้อยๆ

            ร่างสูงของอิมรานเบี่ยงตัวหลบให้หญิงสาวเข้ามาในห้อง พาฝันพาตัวเองเดินผ่านเขาเข้าไป กลิ่นกายหนุ่มลอยมาแตะจมูก เมื่อเธอเดินเฉียดแผ่นอกกว้างเข้าไป

            อิมรานปิดประตูก่อนจะเดินตามหลังหญิงสาวเข้าไปช้าๆ ดวงตาคมแวววาวจ้องมองแผ่นหลังบอบบางอรชรอ้อนแอ้น ด้วยสายตาที่ราวกับจ้องมองเหยื่ออันโอชะ

            พาฝันหมุนตัวกลับไปด้านหลัง เมื่อไม่เห็นเขาเดินนำหน้าหล่อนเข้าไปอย่างที่เจ้าของบ้านควรจะทำ ร่างบางจึงหลุดเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ทันที เพราะชายหนุ่มนั้นเดินตามหล่อนมาติดๆ

            “อุ๊ย” หญิงสาวอุทานเบาๆ อย่างตกใจ ก่อนจะถอยหลังโดยอัตโนมัติ และอิมรานก็ปล่อยหญิงสาวทันทีเช่นกัน

            “ขอโทษ” เขาบอกขึ้นเบาๆ ชายหนุ่มรวบรวมกำลังใจเฮือกใหญ่ กดอารมณ์ดิบที่ผุดขึ้นมาให้กลับลงไป เขาเดินผ่านพาฝันเข้าไปยังโซฟาราคาแพง และผายมือเชื้อเชิญให้พาฝันนั่ง ก่อนจะเดินเลยไปรินน้ำในตู้เย็นใส่แก้ว ส่งให้หญิงสาวดื่ม

            อิมรานทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมมองจับจ้องไปที่ดวงหน้าเรียวสวย พาฝันยิ้มบางๆ ให้เมื่อเห็นว่าเขากำลังจ้องมองมา

            “เธอเป็นนางแบบในโฆษณาเครื่องสำอางไม่ใช่เหรอ” เขาถาม

            “ใช่ค่ะ”

            “นิตยสารฉบับนี้มันเป็นประเภทปลุกใจเสือป่านี่นา คิดยังไงถึงมาทำงานแบบนี้”

            พาฝันก้มหน้าลงเล็กน้อย มือบางประสานกันไว้ที่หน้าตัก เธอกำลังประหม่า

            “ดิฉันมีความจำเป็นค่ะ” ดวงตาคมมองไปยังริมฝีปากอิ่มน่าจูบที่ขยับขึ้นลงเบาๆ

            “แต่ว่า งานถ่ายโฆษณาที่เธอทำอยู่นั่น รายได้ก็ไม่น้อยนะ”

            พาฝันเงยหน้าขึ้นสบตาอิมราน เธอเห็นแววปรารถนาที่อยู่ในดวงตาคู่นั้น แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นทันที

            “แต่มันยังไม่พอที่ดิฉันต้องการ” เธอแย้ง “ดิฉันว่าเราอย่าเสียเวลากันอยู่เลย มาเริ่มทำงานกันเลยดีกว่าค่ะ”

            “เธอมีชื่อเล่นไหม” เขายังถามต่อ

            “ฝันค่ะ”

            “ถ้างั้นเธอก็เรียกแทนตัวเองว่าฝันแล้วกัน ฉันว่าเธอยังดูเด็กเกินกว่าจะเรียกแทนตัวเองว่าดิฉัน”

            พาฝันพยักหน้ารับคำหงึกหงัก เธออยากให้เขาเริ่มวาดภาพเธอเร็วๆ งานจะได้จบๆ ไป เพราะแค่นี้หญิงสาวก็ประหม่าจนเกือบควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว

            “เอาล่ะ เรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่า” ชายหนุ่มบอก “ตามฉันมา”

            อิมรานลุกขึ้นเดินนำพาฝันไปยังห้องๆ หนึ่งที่อยู่ริมขวาสุด เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป หญิงสาวก็พบว่าห้องนี้เป็นสตูดิโอวาดภาพของเขานั่นเอง

            “ถอดเสื้อผ้าซะ” เขาบอก

            “อะ... เอ่อ... ถะ... ถอดเสื้อผ้า ระ... เหรอคะ” พาฝันถามเสียงตะกุกตะกัก แม้จะรู้ตัวมาก่อนว่าเธอจะต้องมานั่งเป็นแบบให้เขาวาดภาพนู๊ด แต่ก็ยังอดตกใจไม่ได้

            “ใช่สิ ถ้าไม่ถอดให้วาด แล้วจะเรียกว่าภาพนู๊ดได้ยังไง” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม อิมรานหันมองพาฝัน ก่อนจะหยิบผ้าชีฟองสีขาวมาส่งให้ “เอ้า ถอดเสื้อผ้าออก แล้วใช้ผ้านี่ห่อตัวเอาไว้”

            พาฝันรับมาถือไว้อย่างงงๆ เล็กน้อย

            “คุณออกไปก่อนได้ไหมคะ” เสียงหวานที่สั่นๆ นั้นบอกออกมาเบาๆ บอกให้เขารู้ว่าเธออาย

            อิมรานไม่ตอบ เขาหันหลังให้หล่อน จับนู่นหยิบนี่อยู่ไปเรื่อยๆ หญิงสาวถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งผ้าชีฟองลงกับพื้น แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าของตนออกอย่างรวดเร็ว

            เมื่ออิมรานหันกลับมาอีกครั้ง เขาก็ต้องกลั้นใจ ร่างบางอรชรนั้นเปลือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าชีฟองผืนบาง ความบางของผ้าทำให้เขาเห็นเรือนร่างงดงามทุกส่วนสัดของหญิงสาว สายตาของเขาไล่ลงมาตามทรวงอกกลมกลึงอวบใหญ่ประดับด้วยเม็ดยอดสีชมพูสวย เอวบางอ้อนแอ้น สะโพกผาย ใจกลางสาวที่มีเส้นขนปิดบังอยู่เพียงเบาบาง ต้นขาเรียวเสลานวลเนียนน่าลูบไล้

            พาฝันมองเห็นดวงตาคมของเขากวาดไปทั่วร่างบางของเธอ หญิงสาวก็หลับตาปี๋ก้าวขาไม่ออกต้องยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้านวลตลอดจนลำคอระหงนั้นแดงก่ำด้วยความเขินอาย ตั้งแต่เกิดมาเธอก็เพิ่งจะเคยมายืนแก้ผ้าอวดโฉมให้ชายหนุ่มได้เห็นก็ครั้งนี้เป็นครั้งแรก

            อิมรานก้าวเข้าไปหยุดยืนด้านหลังหญิงสาว เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ความแข็งแกร่งของเขามันปวดหนึบเพราะต้องการจะได้รับการปลดปล่อย มือหนากระตุกหนังสติ๊กที่หญิงสาวใช้รวบผมเป็นหางม้าเอาไว้ให้หลุดออก ผมยาวสลวยของพาฝันก็กระจายเต็มแผ่นหลังทันที

            พาฝันเริ่มตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ มือบางจำต้องกำแน่นไว้ข้างลำตัว เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นที่หน้าผากโหนกนูนสวย

            “ไม่ต้องเกร็ง ปล่อยตัวตามสบาย” เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ ข้างใบหูหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดใบหูและแก้มนวล

            อิมรานจับมือบางที่กำแน่นอยู่นั้น เขาลูบไล้เบาๆ ที่หลังมือ จนมือบางค่อยๆ คลายออกจากกัน

            พาฝันลืมตาขึ้นมองร่างสูง เขาจูงมือเธอมาที่โซฟานุ่มสีแดงที่มีอยู่เพียงตัวเดียวในห้อง ก่อนจะกดร่างบางให้เอนตัวลง นอนตะแคงวางศีรษะบนที่เท้าแขน และจับขาเรียวให้เหยียดยาวไปตามความยาวของโซฟา งอขาที่อยู่ด้านบนวางพาดมาด้านหน้าปิดส่วนสงวนเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่

            ชายหนุ่มจับมือบางข้างที่อยู่ล่างให้ซ้อนศีรษะเอาไว้ เขาดึงมุมผ้าชีฟองให้หล่อนกัดเอาไว้เบาๆ ปัดผ้าให้คลุมร่างบาง ให้แขนข้างที่อยู่ด้านบนวางทับริมผ้า ทิ้งชายผ้าลงไปตามความยาวของสรีระงดงาม

            เขาถอยห่างออกมานิดเพื่อมองดูหญิงสาว แต่ยิ่งมองก็ยิ่งต้องการ อิมรานพยายามปัดความคิดฟุ้งซ่านให้ออกไปจากจิตใจ เขาต้องทำงานก่อน เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง ชายหนุ่มบอกกับตัวเอง

            อิมรานจัดให้เส้นผมยาวนุ่มสลวยเลื่อนมาด้านหน้าเป็นบางส่วน ปลายผมยาวเลื้อยลงมาคลุมทรวงอกอวบประปราย เมื่อจัดแจงร่างงามจนได้ที่ เขาก็ถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วง แล้วเดินไปที่กระดานวาดรูป