บทที่3

บทที่3

ครึกครื้น...

หลังจากฝ่ามือแกร่งตบลงบนกลไก พื้นห้องตรงที่ทั้งสี่ชีวิตก็เลื่อนออกเปิดเป็นช่องทางลับ ทั้งหมดจึงตกลงไปในหลุมดังกล่าวโดยที่ทั้งสามชีวิตนั้นรู้แจ้งอยู่ก่อนแล้วว่าจะเกิดอันใดขึ้นมีเพียงหนึ่งเท่านั้นที่ไม่ทันรู้ตัวก็ต้องดิ่งลงที่ต่ำก็คือหลัวเฟยเฟิ่งเท่านั้น

ตุ๊บ! อึ้ก!

ทว่าที่ยิ่งกว่าหลัวเฟยเฟิ่งจะมิคาดมากกว่าก็คือตนจะถูกหลีเซี่ยงหลิ่วพลิกเอาร่างของนางเป็นเบาะรองรับเรือนกายแกร่งของบุรุษวัยฉกรรจ์แสนจะบึกบึนเต็มกายที่น้ำหนักไม่น้อยของเขาเข้าเสียได้!

"ไป!"

"ยิง!"

เฟี้ยว เฟี้ยว เฟี้ยว

หลีเซี่ยงหลิ่วตะโกนขึ้นมาเกือบจะพร้อมกันกับหลีซือหลางร้องสั่งการทหารให้ยิ่งลูกธนูออกไปซึ่งพุ่งเฉียดใบหน้าของหลัวเฟยเฟิ่งเพียงเส้นผมกั้นขวางแต่นางไม่มีเวลาเสียขวัญเพราะมัวแต่แตกตื่นต่อให้นางทั้งจุกทั้งเจ็บและยังไม่ทันต่อว่าอีกฝ่ายที่ใช้ตนเองเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกก็พลันถูกกระชากลากถูให้ตามติดเพื่อหลบหนีทหารของฝ่ายองค์ชายใหญ่และบิดาของนางที่พุ่งลงมาชนิดกระชั้นชิดแบบกายใจจ่อท้ายทอยกันเลยทีเดียว

ตึก! ตึก! ตึก!

เหนื่อยแทบขาดใจเป็นเช่นไรหลัวเฟยเฟิ่งเพิ่งประจักษ์กระจ่างใจตนเอง แต่จะเหน็ดเหนื่อยเพียงในนางก็หยุดวิ่งไม่ได้ นางมีแต่ต้องวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลังตามแรงฉุดดึงของหลีเซี่ยงหลิ่วเท่านั้น โดยที่ด้านหลังของนางกับหลีเซี่ยงหลิ่วมีจูอิงและฉงหลินคอยคุ้มกันปกป้องให้

ไม่นานหลีเซี่ยงหลิ่วก็พานางวิ่งลัดเลาะไปตามซอกหลืบซึ่งถูกขุดเอาไว้จนทหารของอีกฝ่ายห่างออกไปทุกขณะ ไม่นานทหารเหล่านั้นก็หายไปจนหมด แต่หลีเซี่ยงหลิ่วนั้นกลับยังไม่หยุดฝีเท้าลง ยังคงวิ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆ จูอิงและฉงหลินนั้นก็ติดตามมาไม่ห่าง ใจแทบจะขาดแต่ไม่กล้าหยุดเพราะกลัวคนขององค์ชายใหญ่จะตามมาทัน

แต่สุดท้ายหลีเซี่ยงหลิ่วก็ชะลอฝีเท้าลงและหยุดลงในที่สุด หลัวเฟยเฟิ่งเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งแปะอยู่กับพื้นอย่างไม่สนใจอีกแล้วว่าตนเองจะแปดเปื้อนหรือไม่ นางรู้เพียงตนเองหมดแรงแล้วจริงๆ เกิดมาจนถึงวันนี้สิบแปดหนาวครั้งนี้นางจึงค่อยซาบซึ้งว่าหนีไม่คิดชีวิตเป็นเช่นนี้นี่เอง

"ต้องไปต่อแล้ว หากเจ้าไม่ไปต่อจะรอความตายอยู่ตรงนี้ก็ตามสะดวก"

เสียงของหลีเซี่ยงหลิ่วดังลอยมาจากด้านบนศีรษะ ฟังแล้วหลัวเฟยเฟิ่งจึงถอนหายใจแรงดังพรืด แต่ก็ลุกขึ้นโดยไม่พูดไม่จา จากนั้นก็เดินตามหลังบุรุษนิสัยต่ำทรามไปอย่างจนปัญญาเพราะบัดนี้หากนางไม่ตามเขาไปก็ไม่ทราบว่าตนเองจะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไรจึงจำใจต้องเดินตามเขาไปเท่านั้น

เดินลัดเลาะได้ราวครึ่งชั่วยามทั้งสี่ชีวิตก็มาโผล่ยังตีนเขาที่อยู่นอกกำแพงวังหลวงมาทางทิศตะวันออกสังเกตได้จากดวงดาวบนท้องฟ้า แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ก็ยังยากจะวางใจว่าปลอดแล้วจริงๆ แต่บาดแผลของหลีเซี่ยงหลิ่วต้องได้รับการตรวจรักษาอย่างจริงจังแล้วหลังจากที่หลัวเฟยเฟิ่งใช้วิชาแพทย์ของตนเองห้ามเลือดของเขาไปบ้างระหว่างหลบหนีออกมาเมื่อครูไปบ้างแล้ว

“เหตุใดเจ้ายังเอาซากแมวมาด้วย”

เมื่อพอจะมีแสงจันทร์ให้ความสว่างได้บ้างหลีเซี่ยงหลิ่วจึงเพิ่งเห็นว่าหลัวเฟยเฟิ่งนั้นยังคงอุ้มซากแมวสีขาวตัวนั้นมาด้วยจนถึงบัดนี้ทั้งที่ต่างหนีตายกันมาโดยแท้

“ไป๋ลู่คือแมวที่น้องสาวคนเล็กของข้ารักมันมาก แต่เพราะต่างต้องแยกจากกันไปไกลแล้วทิ้งหม่อมฉันเอาไว้เพียงลำพัง เจ้าเสี่ยวลู่คือสหายเพียงหนึ่งเดียวที่นางทิ้งเอาไว้แทนตนเอง ดังนั้นต่อให้มันตายแล้วแต่หม่อมฉันก็ต้องพามันมาหาที่ฝังให้ดีเพคะจึงไม่รู้สึกผิดต่อน้องสาวและเสี่ยวลู่”

หลีเซี่ยงหลิ่วทำเสียง'หึ!'แต่ไม่กล่าวอันใดออกมาอีก หลัวเฟยเฟิ่งจึงวางซากของไป๋ลู่แล้วห้ามเลือดให้อีกฝ่ายในความมืดอย่างจริงจัง เพราะมิอาจก่อกองไฟให้ทหารของฝ่ายตรงข้ามติดตามมาเอาชีวิตได้

"ขณะนี้คงทำได้เท่านี้ก่อนนะเพคะ หม่อมฉันไม่มีทั้งยาและเครื่องมือ ทุกสิ่งล้วนอยู่ในจวนสกุลหลัวส่วนหนึ่งกับอีกส่วนหม่อมฉันฝากไว้ด้านนอกเพราะมิอาจนำเอายาสมุนไพรเข้าไปในตำหนักบูรพาได้ตั้งแต่แรกเพคะ"

ฟังแล้วหลีเซี่ยงหลิ่วก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"แต่เจ้าเป็นท่านหมอ ท่านหมอทุกคนไม่ใช่ว่าต้องพกเครื่องมือและยาสมุนไพรติดกายอยู่เสมอหรอกหรือ ถึงตำหนักบูรพามีข้อห้าม ทว่าหากเจ้าใช้คำว่า'สินเดิม'ก็สามารถยกเว้นได้แล้ว"

หลีเซี่ยงหลิ่วเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยจริงจัง

"กราบทูลไท่จื่อตามจริง หนึ่งหม่อมฉันคิดจากไปตั้งแต่แรก ที่ห้องหอช่วงหัวค่ำที่หม่อมฉันขวาง ไท่จื่อไม่ใช้ต้องการจะเข้าหอแต่หม่อมฉันต้องการเจรจาตกลงกับไท่จื่อเพคะ กับสอง เรื่องสินเดิมนั้นหม่อมฉันไม่ทราบ เฟยเมี่ยวกับนายท่านหลัวบอกแก่หม่อมฉันว่าทางตำหนักบูรพามีข้อห้ามเด็ดขาดเรื่องเครื่องมือกับยาสมุนไพรหากหม่อมฉันไม่ใช่หมอหลวงมิอาจนำสิ่งเหล่านั้นติดกายเข้าวังหลวงได้อย่าว่าแต่ตำหนักบูรพาเลย"

หลีเซี่ยงหลิ่วนั้นไม่อยากจะเชื่อ ทว่าหลายสิ่งก็บอกแก่เขาว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้โกหก เพราะไม่เช่นนั้นนางจะหนีตามเขามาด้วยเหตุอันใดกัน เพราะเมื่อครู่ฝ่ายเขาเช่นไรก็โอกาสตายมากกว่ารอด

"เอาละพวกเราคงพักนานกว่านี้ไม่ได้แล้วหม่อมฉันเตรียมรถม้าเอาไว้หนึ่งคันที่นอกเมืองกับฝากเครื่องมือแพทย์และตัวยาที่จำเป็นบางส่วนฝากเอาไว้ที่โรงเตี๊ยมยังนอกเมืองหลวง ดูจากดวงดาวขณะนี้ก็พอจะเดินมุ่งหน้าไปได้เช่นไรพวกเราไปต่อกันเถอะ"

คราวนี้เป็นหลัวเฟยเฟิ่งบ้างแล้วที่แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนจะเดินนำหน้าบุรุษทั้งสามที่หนึ่งบาดเจ็บอีกหนึ่งช่วยประคองกับอีกหนึ่งคุ้มกันท้ายแถว

"อ๋อ หลังจากนี้หม่อมฉันไม่ใช่หลัวเฟยเฟิ่งแล้วนะเพคะ หม่อมฉันคือท่านหมอจาง'จางเยี่ยนจื่อ'ตามใบผ่านทางที่ทางการออกให้ รบกวนไท่จื่อและอีกสองท่านเข้าใจตรงกันด้วยมิใช่อันใดแต่เพื่อความปลอดภัยของพวกเราทุกคน"

หลีเซี่ยงหลิ่วจึงยิ่งกระจ่างว่าเด็กสาวที่กำลังมุ่งหน้าไปด้านประตูเมืองทิศใต้นั้นคงเตรียมการจะไปจากเขาตั้งแต่แรกจริงไม่ได้กล่าวโกหกให้ตนเองดูเป็นคนที่น่าวางใจเท่านั้น หาไม่นางคงไม่เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่ใหม่เช่นนี้ ชั่วขณะนั้นเขาก็บังเกิดความคิดขึ้นมาหนึ่งสาย

'ฉงหลิน ต่อไปเจ้าคือ'ฉางเฉี่ยน' ส่วนเจ้าจูอิง นับจากนี้คือ'จงเจิ้ง' ส่วนข้าต่อไปมีแซ่ว่า'เซียว'ส่วนนามนั้นคือ...อู๋เกอ ต่อไปพวกเจ้าคือญาติผู้พี่ของข้าใช้แซ่เซียวเช่นกัน"

หลัวเฟยเฟิ่งหรือต่อไปนับจากนี้นางคือ'จางเยี่ยนจื่อ'ตามหนังสือผ่านทางที่นางใช้แผ่นทองถึงสิบแผ่นแลกมาฟังคำของไท่จื่อตกอับพูดคุยกับคนสนิทก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายก็ไม่นับด้อยสติปัญญาเท่าใด แต่คิดไปคิดมาเยี่ยนจื่อก็คิดว่าตนเองเหมือนจะลำบากแล้วเพราะดันไปรับปากว่าจะให้การสนับสนุนอีกฝ่ายเปลี่ยนตัวตนใหม่จะหนังสือผ่านทางอีกตั้งสามคน

คิดแล้วก็ใจหาย แผ่นทองที่สะสมมาคล้ายจะลอยหายไปสามในแปดส่วนแล้วจริงๆ นางต้องไปรักษาคนรวยมาช่วยไท่จื่อตกยากอีกกี่คนจึงจะได้แผ่นทองคืนกระเป๋าได้เท่าเดิมกันเล่ายิ่งคิดก็ยิ่งมองเห็นความยากจนชัดเจนอยู่ในครรลองสายตาขึ้นทุกขณะ ดังนั้นแล้วเมื่อพ้นจากเมืองหลวงนางจะต้องหาทางสลัดทั้งสามคนนี้ทิ้งไปโดยเร็ว!

ฝ่ายขององค์ชายใหญ่หลีซือหลางนั้นเมื่อทราบว่าน้องชายหนีรอดไปได้ก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่เขากลับกล่าวกับหัวหน้าองครักษ์ที่รับใช้ตนเองเพียงแค่ 'ไม่เป็นอันใดเราค่อยๆ สืบหาต่อไป'เพียงเท่านั้น

"แต่ฝ่าบาทเพคะ ปล่อยเสือบาดเจ็บเข้าป่าไปเช่นนี้จะดีหรือ?"

หลัวเฟยเมี่ยวนั้นกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันควันเมื่อทราบว่าหลีเซี่ยงหลิ่วกับพี่สาวของตนเองหนีรอดไปได้ เพราะสนิทสนมกับไท่จื่อมาถึงสี่หนาวนางย่อมรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดานัก

"ทหารของเรามีตั้งเท่าไหร่ อีกสิ่งในเมื่อหลวงนี้ก็แทบไม่มีคนที่เซี่ยงหลิ่วจะไปพึ่งพาได้ มีเพียงมันกลับไปถึงแคว้นจิ้งโจวที่มู่หยางอ๋องซึ่งเป็นท่านลุงของมันปกครองอยู่จึงน่ากังวล แต่เมืองหลวงกับแคว้นจิ้งโจวนั้นห่างกับถึงแปดร้อยลี้เราจึงยิ่งกว่ามั่นใจว่าคนของเรามากพอที่จะกำจัดมันได้ก่อนที่มันจะเดินทางไปถึง ส่วนทหารของหลีเซี่ยงหลิ่วเองนั้นก็อยู่ห่างไกลไปคนละทิศละทางมันแค่เพียงสามคนกับการถูกเจ้าแทงจุดตายไป ป่านนี้ก็ไม่แน่ว่ามันอาจจะตายแล้วก็เป็นไปได้

หรือต่อให้เซี่ยงหลิ่วมีปีกบินได้ก็ยากจะรอดพ้นคนของพวกเราไปได้หรือเจ้าไม่เชื่อใจคนของข้าเล่าเมี่ยวเอ๋อร์?"

หลัวเฟยเมี่ยวฟังแล้วก็คิดตาม จึงพบว่าหลีซือหลางกล่าวมานั้นมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย นางจึงค่อยสบายใจส่วนหลัวเฟยเฟิ่งนางยิ่งไม่กังวล เพราะพี่สาวผู้นั้นก็เพียงคนไม่มีวรยุทธ์ มีแค่วิชาแพทย์พรรคพวกก็ไม่มีอำนาจยิ่งไม่มีคนเช่นนั้นไม่คู่ควรให้นางต้องกังวลแม้แต่น้อย

"แม่ทัพเนี่ยปิดประกาศออกไปให้ทั่วว่าหลีเซี่ยงหลิ่วสังหารองค์ชายรองกับองค์ชายสามไม่พอยังปลงพระชนม์ฝ่าบาทพบเจอที่ใดให้ประหารได้ทันที"

ต่อให้ข้อกล่าวหานี้จะถูกสงสัยเพียงใดแต่ด้วยกำลังของตนเองมากกว่าหลีซือหลางจึงไม่กังวล เมื่อออกคำสั่งไปแล้ว ชายหนุ่มจึงเดินทางเข้าไปภายในวังหลังซึ่งมีเหวินกุ้ยเฟยกับอัครเสนาบดีเหวินรออยู่ก่อนแล้ว ซึ่งตรงลานกว้างของอุทยานหลวงนั้นมีเหล่าพระสนมกับเหล่าองค์หญิงและองค์ชายที่ยังอยู่ในวัยเยาว์กับนางกำนัลและขันทีอาจมากถึงพันกว่าชีวิตถูก'ควบคุม'มารวมกันเอาไว้รอให้เขาตัดสินอยู่อีกด้วย

"ซือหลางคิดการใหญ่ใจต้องเหี้ยม"

อัครมหาเสนาบดีเหวินผู้เป็นท่านตาของเขาเอ่ยขึ้นเมื่อกายแกร่งทรุดลงนั่งบนเก้าอี้เรียบร้อย ชายหนุ่มจึงกดยิ้มอ่อนโยนส่งไปให้กับทุกชีวิตที่กำลังกรีดร้องวิงวอนขอความเมตตาอยู่ยังลานกว้างหนึ่งสาย ก่อนจะโบกข้อมือส่งสัญญาณให้กับทหารองครักษ์ที่ควบคุมกลุ่มคนกลุ่มใหญ่

พวกเขาเหล่านั้นจึงต้องก้มหน้าทำตาคำสั่ง ทั้งที่มันแสนจะโหดร้ายเพราะที่พวกเขาต้องลงมือสังหารนั้นเป็นเด็กและสตรีเสียเป็นส่วนใหญ่เรียกว่ามีบุรุษซึ่งเป็นขันทีเพียงสองในสิบส่วนเพียงเท่านั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังกึกก้อง เสียงคมดาบตัดเอาเลือดเนื้อ กลิ่นคาวโลหิตฟุ้งกระจาย

เพราะโลหิตนั้นพุ่งออกจากลำคอที่ถูกตัดแยกออกจากศีรษะซากศพเพิ่มขึ้นจนกองเป็นภูเขาขนาดย่อม ซากศพมากมายยังไม่สะเทือนใจได้เท่าน้ำในบึงบัวขนาดใหญ่เนื้อที่ดินอาจมากกว่าสองร้อยหมู่นั้นขณะนี้กลายเป็นสีแดงเลือดนกจากโลหิตของคนกว่าสามพันกว่าชีวิตที่ต้องตายสังเวยความกระหายอำนาจของบุรุษที่ดูภายนอกเป็นคนสุขุมใจดีมีเมตตาเช่นหลีซือหลางเพียงเท่านั้น

"ตรวจดูให้ละเอียดอีกครั้งแม้แต่เด็กแรกคลอดก็ห้ามละเว้น!"

ก่อนจะกลับไปยังตำหนักส่วนหน้า หลีซือหลางยังกำชับหัวหน้าองครักษ์อีกครั้ง แล้วเขาจึงก้าวนำหน้าท่านตาและมารดาตรงไปยังตำหนักหลงจิ่งที่เป็นตำหนักส่วนตัวผู้เป็นฮ่องเต้ด้วยใบหน้าซึ่งยังคงแต้มด้วยรอยยิ้มแสนจะอ่อนโยนเอาไว้ไม่วางทั้งที่เพิ่งจะดูชมและเป็นผู้ออกคำสั่งปลิดชีพคนหลายพันกว่าชีวิตมาโดยแท้

ซึ่งพอไปถึงตำหนักหลงจิ่งก็มีขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊มารอเข้าเฝ้าอีกร่วมสามร้อยกว่าชีวิตซึ่งแน่นอนคนพวกนี้ส่วนหนึ่งคือคนของฝ่ายเขาส่วนอีกส่วนคือพวกที่พร้อมจะเปลี่ยนฝั่งขอเพียงตนเองได้ประโยชน์ ส่วนขุนนางที่สนับสนุนอดีตฮ่องเต้และไท่จื่อหลีเซี่ยงหลิ่วเกือบแปดร้อยชีวิตล้วนตายลงไปหมดแล้วภายในตำหนักบูรพา

ที่อัครมหาเสนาบดีเหวินนั้นกล่าวแนะนำหลานชายของตนเมื่อครู่ว่า'คิดการใหญ่ใจต้องเหี้ยม'นั้นอีกฝ่ายถูกมารดาสั่งสอนมาตั้งแต่จำความได้ และผู้ที่อยู่เบื้องหลังการใส่ร้ายป้ายสีซ่งฮองเฮานั้นย่อมเป็นเหวินกุ้ยเฟยกับอัครมหาเสนาบดีเหวินผู้เป็นบิดาของนางอยู่แล้วเรียกว่ามารดาสวมหน้ากากเก่งเท่าใดบุตรชายเช่นองค์ชายใหญ่กลับเก่งกาจยิ่งกว่าหลายพันเท่านัก!

"ขุนนางที่รัก วันนี้เรารู้สึกอ่อนล้าอย่างยิ่งพรุ่งนี้จึงค่อยมาประชุมที่ท้องพระโรงใหญ่พร้อมหน้าพร้อมตาเถิด"

เรือนกายแกร่งหันมาเผชิญหน้ากับขุนนางทั้งหลายแล้วยิ้มอ่อนส่งให้ก่อนจะกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนขุนนางทั้งหลายอดจะเคลิบเคลิ้มกับกิริยาขององค์ชายใหญ่หลีซือหลางไปถ้วนหน้า ซึ่งภาพมารยาเหล่านี้องค์ชายใหญ่นั้นสวมมันมาจนวันนี้ก็แยกไม่ออกแล้วว่าอันใดคือตัวตนแท้จริงหรืออันใดคือเขาปั้นแต่งมันขึ้นมา

เมื่อเหลือเพียงคนกันเองแล้วหลีซือหลางจึงเดินไปนั่งบนเก้าอี้มังกรของบิดาที่เขาสังหารเองกับมือแล้วยกมุมปากพึงใจ

"ขอทรงอายุยืนหมื่นปี หมื่นๆ ปี"

ทุกคนไม่เว้นแม้แต่เหวินกุ้ยเฟยต่างก็คุกเข่าลงแล้วกล่าวออกมาอย่างพร้อมเพรียงใบหน้าอบอุ่นจึงยิ่งยิ้มอ่อนโยนเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

"ทุกคนลุกขึ้นเถิด เสด็จแม่ลุกขึ้นๆ"

ความอ่อนโยนนี้ไม่มียกเว้นผู้ใดหลีซือหลางลุกขึ้นจากเก้าอี้มังกรภายในตำหนักตรงไปประคองมารดาที่ยังงดงามราวกับเป็นพี่สาวมากกว่าจะเป็นมารดาของบุรุษหนุ่มวัยยี่สิบห้าหนาวเช่นนี้ให้นางลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้สำหรับฮองเฮาที่ตลอดชีวิตของเหวินอี๋เซียงใฝ่ฝันต้องการจะนั่งมาตลอดแต่กลับไม่เคยได้สัมผัส

แต่วันนี้นางไม่ใช่เพียงฮองเฮาแล้วแต่กำลังจะได้เป็นไท่เฮา เป็นใหญ่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องก้มศีรษะให้กับนางนับว่าที่อดทนมาร่วมสามสิบหนาวนั้นไม่เสียแรงเปล่าแล้วจริงๆ