EP.25

หลังจากที่ผมป้อนข้าวป้อนยาน้องจนเสร็จ ​ผมก็ให้น้องได้นอนพักผ่อน ส่วนตัวผมก็มานั่งทำงานอยู่ใกล้ๆน้องนี่แหละ​ คอยดูแลคอยเช็ดตัวให้น้องเวลาไข้ขึ้น ตอนนี้ถือว่าน้องดีขึ้นมากแล้วหลังจากได้ทานข้าวทานยาไป

ติ้ง!! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์​ของเหมันต์​ดังขึ้น

[คุณมี 1 ข้อความใหม่]​

[เจมส์ : นายครับ วันนี้มีนัดส่งของตอน 4 ทุ่มนะครับ]​

[เหมันต์​ : อืม]

วันนี้ผมเกือบลืมไปเลยว่ามีนัดส่งสินค้าให้กับคุณคริส ลูกค้าที่ผมได้ดีลมาจากการส่งของรอบที่แล้ว รอบนี้คุณ​คริสสั่งออเดอร์​ล๊อตใหญ่​มาพอสมควร ถือว่าเป็นสัญญาณ​ที่ดี เพราะถ้าได้คุณคริสมาเป็นลูกค้าแบบนี้ ธุรกิจของผมรุ่งแน่นอน

แต่น้องนี่สิไม่สบายอยู่ ผมจะทำยังไง​ดี จะปล่อยให้น้องอยู่คนเดียวผมก็เป็นห่วง หรือผมจะเอาน้องไปด้วยดีว่ะ ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบ 6 โมงเย็นแล้ว ปล่อยให้น้องนอนพักผ่อน​ไปก่อนดีกว่า อีกสักพักน้องก็คงตื่นเอง

เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง

"อื้ออ หิวจัง" ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยอาการแสบท้องอย่างมากเลย ฉันได้มองเวลาที่หัวเตียงตอนนี้เป็นเวลา 19.00 น.แล้ว นี่ฉันนอนไปกี่ชั่วโมง​กันเนี่ย แต่รู้สึกฉันตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วนะ ไม่มีไข้แล้ว หายปวดหัวล่ะด้วย สงสัยได้คนดูแลดี คิก คิก ว่าแต่พี่เหมันต์​ไปไหนกันนะ งั้นฉันเดินออกไปข้างนอกดีกว่าเผื่อพี่เขาอยู่ข้างนอก ฉันจึงค่อยๆพยายามลุกลงจากเตียงช้าๆแต่ก็เหมือนยังรู้สึกเจ็บน้องสาวอยู่เลย แต่ไม่มากเท่าเมื่อบ่าย ฉันจึงพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินให้ได้

"อืมม ซี้ดด เจ็บจัง" ฉันตอนนี้ลุกขึ้นยืนได้แล้วแต่ยังไม่กล้าเดินไปไหนด้วยความเจ็บน้องสาวจี้ดๆ

"เอาว่ะพลอย เจ็บนิดเดียวทนเอา เดี๋ยวก็หาย" ฉันจึงค่อยๆพยายามก้าวขาเดินไปข้างหน้า​อีกครั้ง จนจะเดินไปถึงประตู​อยู่​แล้ว​ พี่เหมันต์​ก็เปิดประตู​มาซะก่อน

แกร้ก!!

"หนูจะไปไหนครับ" ผมเห็น​น้องเดินลงจากเตียงมาจนจะออกจากห้องอยู่แล้ว ไม่รู้​จะไปไหนของเธอ

"หนูหิวค่ะ" ฉันบอกพี่เขาด้วยความน่าสงสารสุดๆ ฉันหิวจนท้องจะกิ่วอยู่แล้วอ่ะ

"หึหึ!! มาครับ พี่สั่งอาหารมาไว้ให้แล้ว ค่อยๆเดินนะครับหนูยังไม่หายดี" ผมจึงเข้าไปพยุงน้องเดินไปที่โต๊ะอาหาร ดีนะเนี่ยที่ผมสั่งอาหารมาไว้รอ ไม่งั้นเด็กคนนี้หิวตายเลย

"มีอะไรกินมั้งค่ะ หนูหิวสุดๆไปเลยค่ะ" ฉันมองอาหารบนโต๊ะด้วยตาลุกวาว ทำไมมันดูน่ากินจัง อึก!! ฉันกลืนน้ำลาย​ลงคอด้วยความหิวโหย​ ฉันจะกินให้หมดโต๊ะนี่เลยคอยดู

"มีพะโล้ พะแนงหมู ข้าวต้มทรงเครื่อง​ ข้าวผัดแล้วก็ผัดกระเพรา​หมูสับครับ" ดีนะที่ผมจำเมนู​อาหารได้ เลยตอบน้องได้สบายเลย

"น่ากินจังเลยค่ะ หนูขอกินเลยแล้วกันนะค่ะ หนูหิวจนไส้จะกิ่วแล้วค่ะ" ฉันที่เดินมานั่งที่โต๊ะได้ก็หยิบช้อนขึ้นมาเตรียมจะตักอาหารทันทีเลย เวลานี้เอาช้างมาฉุดไว้ก็ไม่ไหวแล้ว ฉันหิวค่ะ ฉันจะกิน

"หึหึ!! เชิญ​ครับ" ดูจากอาการน้องแล้วคงหิวโซ​เลยสิท่า ก็อย่างว่านอนไปตั้งหลาย​ชั่วโมง​ อาหารในท้องก็คงย่อยหมด

"พี่เหมันต์​ทานด้วยกันสิค่ะ อาหารตั้งเยอะ" ฉันเห็นพี่เขามองฉันอยู่อย่างนั้นไม่เห็น​ตักอะไรกินเสียที พี่เขาไม่หิวบ้างหรือไง หรือพี่เขากินแล้วอ่ะ

"ครับๆพี่จะกินพร้อมหนูนี่แหละ​ครับ หนูกินเถอะ กินเยอะๆจะได้มีแรงนะครับ" ผมจึงลูบหัวน้องด้วยความเอ็นดู

"งั้นพี่กินข้าวผัดกับหนูไหมค่ะ อร่อยนะ พี่ลองชิมดูค่ะ" ฉันจึงตักข้าวผัดมาป้อนพี่เขาซะเลยจะได้รู้รสชาติ​ว่าอร่อยจริง

"ครับ" ผมจึงกินข้าวผัดที่น้องป้อนให้นั่นแหละ​ น่ารักจริงๆ ตัวเองป่วยอยู่แท้ๆยังหันมาเอาใจผมอีก

"อร่อยไหมค่ะ"

"อร่อยมากครับ หนูกินเยอะๆนะ"

"จัดไปค่ะ หนูจะกินให้หมดนี่เลย พี่เหมันต์​กินให้ทันหนูนะ คิก คิก" ฉันยิ้มให้พี่สดใสสุดๆ

"ตามสบายเลยครับ ถ้าหมดจริงๆเดี๋ยวพี่สั่งมาให้ใหม่ ถ้าไม่อิ่ม" ตัวแค่นี้จะกินอะไรขนาดนั้น กินเก่งขนาดนั้นเชียวยัยตัวเล็ก​

"หนูกินเก่งมากนะค่ะ บอกไว้ก่อน" ขอขิงพี่เขาหน่อยล่ะกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"คร้าาบ เต็มที่เลย กินเยอะกว่านี้พี่ก็เลี้ยงไหวครับ หนูทานเถอะ จะได้กินยาต่อ"

"ก็ได้ค่ะ" ฉันจึงหันไปตักอาหารเข้าปากเหมือนเดิมด้วยความหิว

"4 ทุ่มพี่ต้องไปทำงานนะครับ หนูจะไปกลับพี่ไหม" ไหนๆน้องก็ดีขึ้นแล้ว ผมขอถามเธอหน่อยล่ะกันว่าอยากจะไปกับผมไหม ถ้าน้องไม่อยากไปผมก็จะไม่บังคับเธอ

"อืมม งานอะไรอีกค่ะเวลานั้น" 4 ทุ่มมันเริ่มดึกมากแล้วนะพี่เขายังต้องไปทำงานอีกหรอ จะเอาเวลาที่ไหนพักผ่อนกัน

"พี่ค้าอาวุธ​สงคราม​ครับ พวกปืน ระเบิด อะไรประมาณ​นี้ หนูกลัวพี่ไหมครับ" ผมตัดสินใจบอกเธอตรงๆแบบไม่ปิดบัง ผมไม่อยากให้น้องมารู้ทีหลังแล้วจะรับไม่ได้กับอาชีพของผม

"ไม่กลัวค่ะ มันเป็นธุรกิจหนูเข้าใจ แต่มันอันตราย​มาก​เลยนะค่ะ พี่ต้องระวังตัวนะ ไหนจะตำรวจอีก ถ้าพี่ถูกจับขึ้นมา หนูแย่เลยนะ" พี่เขาทำอะไรฉันรับได้หมดนั่นแหละ​ ขอแค่พี่เขาไม่เป็น​อะไรก็พอ

"หึหึ!! ไม่ต้องห่วงครับ พี่ไม่ยอมถูกจับง่ายๆหรอก เส้นสายพี่ก็พอมีอยู่นิดหน่อย​ ถึงมีปัญหา​ก็พอช่วยได้ครับ" ถ้าคนมันช่วยเขาไม่ได้จริงๆ ก็แค่เพิ่มเงินให้มันเข้าไปก็สิ้นเรื่อง​ ผมไม่ยอมติดคุกง่ายๆหรอก

"โอเครค่ะ งั้นหนูไปด้วย หนูอยากไปให้เห็นกับตาว่ามันเป็นยังไง อันตราย​มาก​ไหม" ถ้าพี่เขาจะไปฉันก็จะไปเหมือนกัน​ ถ้าให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวแล้วต้องมาคอยนั่งเป็นห่วงพี่เขา ฉันทำไม่ได้หรอก

"อยากไปก็ไปครับ แต่ตอนนี้หนูกินข้าวก่อนนะ"

"ค่ะ" ผมรู้สึกทึ่ง​กับผู้หญิง​คนนี้มากเลย เธอไม่กลัวอะไรเลย เธอเลือกที่จะอยู่ข้างผมแม้กระทั่ง​รู้แล้วว่าผมทำธุรกิจ​อะไรบ้าง เธอก็ไม่ได้คิดที่จะรังเกียจ​หรืออคติ​กับอาชีพผมเลย บางคนคงกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ผมไปแล้ว แต่ก็คงมีบางคนที่จะเข้าหาผมเพื่อเงิน

"พี่ก็กินด้วยสิค่ะ เราจะได้อิ่มพร้อมกัน อาบน้ำพร้อมกัน เตรียมตัว​พร้อมกันค่ะ"

"งั้นอาบด้วยกันไหมครับ หึหึ!!"

"บ้า!! ใครจะอาบกับพี่กันค่ะ" หน้าฉันแดงขึ้นมาด้วยความเขิน ยิ่งคิดไปถึงตอนที่ฉันกับเขามีอะไรกัน ฉันยิ่งทำตัวไม่ถูก หน้าฉันก็เริ่มแดงขึ้นมา งื้อออ

"หึหึ!!"