INICIAR SESIÓNCompartir
ตอนที่ 13
Fecha de publicación:
2026-11-02 19:54:58ห้องทำงานใหญ่ ชั้นสองของคฤหาสน์
กระเป๋าเดินทางสีดำขนาดใหญ่สามใบถูกวางเรียงอยู่กลางห้องทำงาน เมื่อเจย์เปิดซิปออก ธนบัตรปึกหนาก็ปรากฏอยู่ภายในจนแน่นกระเป๋า ศิลากวาดตามองเพียงแวบเดียว ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "พ่อเลี้ยงตะวัน..." เจย์สะดุ้งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดคำที่ไม่เข้าหูนายตนออกไป จึงรีบตบปากตัวเองก่อนจะพูดใหม่ "เอ่อ คุณตะวัน ส่งมาครับพ่อเลี้ยง บอกว่าเอาไว้หมุนธุรกิจช่วงนี้" "เก็บกลับไป" เจย์ชะงัก "แต่พ่อเลี้ยงครับ..." "กูบอกว่าเก็บกลับไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเฉียบจนคนฟังไม่กล้าเถียง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมทอดมองกระเป๋าเงินเหล่านั้นราวกับเป็นสิ่งน่ารังเกียจ "ต่อให้กูล้มละลาย กูก็ไม่รับความช่วยเหลือจากอา" เจย์รีบรูดซิปปิดกระเป๋าแล้วลากออกไปด้านข้างทันที ทุกคนต่างรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างศิลาและผู้เป็นอาไม่เคยดีมาตั้งแต่วันนั้น...และเงินพวกนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการส่งมาดูถูกว่าพ่อเลี้ยงศิลากำลังจนตรอก ไม่กี่นาทีต่อมา วารินเด็กเลี้ยงไดมอนด์คนโปรด ที่ได้รับหน้าที่ดูแลบัญชีการเงิน เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ สีหน้าของหญิงสาวดูไม่ต่างจากคนกำลังแบกข่าวร้ายเอาไว้เต็มอก "เดือนนี้กราฟรายได้ดิ่งลงมากค่ะพ่อเลี้ยง" แฟ้มถูกวางลงบนโต๊ะ ศิลาพลิกดูตัวเลขภายในอย่างเงียบงัน แต่ยิ่งเปิดดูทีละหน้า กรามแข็งก็ยิ่งขบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นายทุนหน้าใหม่ที่ไม่เปิดเผยตัวตนกำลังกว้านดีลธุรกิจตัดหน้าเครือศิลาไปแทบทั้งหมด ลูกค้ารายใหญ่หลายรายหันไปทำสัญญากับอีกฝ่าย คู่ค้าที่เคยร่วมงานกันมานานก็เริ่มตีตัวออกห่าง ราวกับมีใครบางคนกำลังจงใจดึงทุกอย่างออกจากมือของเขาทีละชิ้น "แล้วฝิ่นล็อตล่าสุดล่ะ" ศิลาถามโดยไม่เงยหน้า "ช่วงนี้ฝนตกหนักต่อเนื่องค่ะพ่อเลี้ยง แปลงทางเหนือหลายส่วนเกิดเชื้อรา รากเน่าเสียหายไปเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์" เธอเปิดเอกสารอีกหน้า "ส่วนสินค้าที่เหลือ ลูกค้าหลักสามรายก็ยกเลิกออเดอร์พร้อมกันค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้อง "แล้วกัญชา" "โกดังฝั่งตะวันตกมีปัญหาความชื้น สินค้าบางส่วนคุณภาพตกจนส่งออกไม่ได้ค่ะ" เธอสูดลมหายใจลึกก่อนพูดต่อ "ที่หนักกว่านั้นคือสินค้าส่งออกสองล็อตยังติดตรวจสอบอยู่ที่ด่านปลายทาง ทำให้ส่งมอบไม่ทันกำหนดค่ะ" มือใหญ่ที่ถือแฟ้มอยู่หยุดนิ่ง ศิลาหลับตาลง พยายามหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อสะกดอารมณ์ แต่ดูเหมือนความอดทนที่สะสมมาทั้งหมดจะขาดสะบั้นลงในวินาทีถัดมา เพล้ง! มือหนาคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะปาอัดผนังจนแตกกระจาย แฟ้มเอกสารถูกเหวี่ยงกระเด็นเกลื่อนพื้น ขณะที่โทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกปัดตกจากโต๊ะเสียงดังโครม "แม่งเอ๊ย!" เจย์กับวารินสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหน้าลงทันที ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เพราะรู้ดีว่าเวลานี้พ่อเลี้ยงศิลากำลังโกรธถึงขีดสุด "กูไม่เชื่อว่ามันจะบังเอิญ" ศิลากัดฟันแน่น ดวงตาคมฉายแววอำมหิต "ทั้งลูกค้า คู่ค้า ผลผลิต ทั้งการส่งออก แม่งเหมือนมีคนจงใจเล่นงานกู" ศิลาหันไปมองเจย์ "ไปสืบมา ลากคอมันมาให้กู ใหญ่แค่ไหนกูไม่สน!" ชายหนุ่มยิ้มออกมาบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก "มึงคิดผิดแล้ว ที่กล้ามางัดข้อกับคนอย่่างกู" เสียงสายเรียกเข้าดังขึ้นตัดความเงียบ พร้อมหน้าจอมือถือสว่างวาบจากเครื่องที่เพิ่งถูกปาลงพื้นเมื่อครู่ ชื่อ ‘เด็กน้อย’ กะพริบเด่นอยู่ท่ามกลางรอยร้าวที่แตกระแหงบนหน้าจอ ศิลาเหลือบมองเพียงครู่เดียว ก่อนปล่อยให้สายตัดไป แล้วหันไปถามบอดี้การ์ดคนสนิทถึงงานที่สั่งไว้ “เรื่องบ้านล่ะ?” “เหลือต่อเติมหลังบ้านกับโรงจอดรถอีกนิดหน่อยก็เรียบร้อยแล้วครับ” “อืม... ดี” “เอ่อ พ่อเลี้ยงครับ แล้ว...” เจย์ชั่งใจอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจถามออกมา “ต้นพญาเสือโคร่ง... จะให้ตัดทิ้งเลยไหมครับ?” ต้นซากุระเมืองไทยที่กำลังผลิดอกบานสะพรั่งอยู่กลางสวนหลังบ้านนั้น มันช่างขัดตาเขาเหลือเกิน ในเมื่อบ้านหลังนี้ถูกสร้างต่อขึ้นมาอีกครั้งด้วยเหตุผลใหม่ ก็คงไม่จำเป็นต้องเก็บสิ่งที่ผูกโยงกับความทรงจำในอดีตเอาไว้ แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เจย์รีบหุบปากแทบไม่ทัน “อะไรที่กูไม่ได้สั่ง อย่าเสือกทำเกิน” “ครับ!” บอดี้การ์ดหนุ่มก้มหน้าทันที มือขวาคนนี้มีนิสัยชอบทำเกินคำสั่งอยู่เสมอ อย่างครั้งล่าสุดที่ศิลาสั่งให้ไปจัดการพวกเอเจนต์หัวหมอที่ลักลอบจับเด็กมาขายเข้าตึกแดง แค่สั่งสอนให้หลาบจำก็พอ แต่ไอ้เวรนี่ดันตัดนิ้วหัวหน้าแก๊งใส่กล่องส่งมาให้ดูต่างหน้า ...งามไส้เสียจริง! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เจย์ทำเกินหน้าที่ตามเคย รีบเดินไปหยิบมือถือที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมายื่นให้ผู้เป็นนายที่กำลังจ้องเขาตาเขม็ง “ให้ผู้หญิงรอสายนานไม่ดีนะครับพ่อเลี้ยง...” เจย์ยิ้มกริ่ม “ง้อเมียมันเหนื่อยมากนะครับ” “เสือก!” ศิลาสวนกลับทันควัน แม้จะไม่ได้โกรธจริงจังก็ตาม วันนั้นเจย์เป็นคนสะเดาะแม่กุญแจเปิดประตูห้องผ้าให้เขากับมือ ความดีความชอบนั้นยังทำให้เขามองอีกฝ่ายในแง่ดีอยู่บ้าง แต่พอมาพูดคำว่า ‘เมีย’ ต่อหน้ากันตรง ๆ มันก็ชวนให้รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน ชายหนุ่มรับโทรศัพท์มา ก่อนกดรับสาย น้ำเสียงที่แข็งกระด้างเป็นปกติกลับอ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ “อืม... ว่าไง” เจย์ได้แต่ยืนอมยิ้มอยู่เงียบ ๆ กว่าสิบสี่ปีแล้วที่เขาไม่เคยเห็นศิลาสนใจผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ ตอนรู้ว่าเจ้านายแอบไปได้เสียกับใครสักคนในห้องผ้าวันนั้นก็ว่าน่าตกใจแล้ว แต่พอรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็น 'น้ำตาล' เด็กเลี้ยงเกรดโกลด์จากตึกแดง กลับยิ่งน่าตกใจกว่าเดิมเสียอีก แต่ถึงอย่างไร...ต่อให้พ่อเลี้ยงศิลาจะกินเด็กเลี้ยงสักสิบคนหรือยี่สิบคน ก็ไม่ใช่เรื่องที่ลูกน้องอย่างเขาต้องไปก้าวก่าย แค่ได้เห็นเจ้านายเลิกทำหน้าบึ้ง เลิกจมอยู่กับความทุกข์เหมือนที่ผ่านมา สำหรับเจย์ แค่นั้นก็ดีพอแล้ว (พักเที่ยงแล้วไม่เห็นคุณอาลงมาทานข้าวเลยค่ะ หนูเลยเอาแซนด์วิชมาฝาก) “ว่าไงนะ!” ปลายสายหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี (อยู่ห้องพักใช่ไหมคะ เดี๋ยวหนูเอาไปให้) “ไม่เป็นไร ฉันไม่หิว...” แต่ยังไม่ทันพูดจบ น้ำตาลก็ตัดสายไปเสียก่อน “ฮัลโหล... ฮัลโหล!” ศิลามองหน้าจอโทรศัพท์ค้างอยู่สองวินาที ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นแตกตื่นทันที “ฉิบหายแล้ว!” ร่างสูงรีบลุกพรวดจากเก้าอี้ เดินวนไปวนมารอบห้องอย่างคนทำอะไรไม่ถูก “มีอะไรเหรอครับพ่อเลี้ยง” “เธอคิดว่ากูเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ด!” “ครับ?” “แล้วตอนนี้เธอกำลังจะไปห้องพักการ์ด!” คราวนี้เจย์ถึงกับตาโต “พ่อเลี้ยงไม่ได้บอกเธอเหรอครับว่าไม่ใช่?” “ถ้ากูบอกแล้ว กูจะเครียดขนาดนี้ไหมวะ!” “บรรลัยแล้วสิ...” เจย์หลุดอุทานออกมาอย่างลืมตัว “ไอ้เจย์!” “ครับ!” “ถอดเสื้อมา” “หา?” บอดี้การ์ดหนุ่มก้มมองตัวเองทันที “เสื้อผมเหรอครับ? จะเอาไปทำไม?” “เร็วสิวะ! ไม่ต้องถามเยอะ!” แม้จะยังงงอยู่ แต่เจย์ก็รีบถอดเสื้อสูทกับเนกไทส่งให้ตามคำสั่ง ไม่กี่นาทีต่อมา ศิลาในชุดหัวหน้าบอดี้การ์ดก็วิ่งหน้าตั้งออกจากคฤหาสน์ มุ่งตรงไปยังตึกแดง ปลายทางคือห้องพักของเหล่าบอดี้การ์ด ตลอดเวลาที่ผ่านมา ศิลาพยายามหาโอกาสบอกน้ำตาลถึงตัวตนที่แท้จริงของเขามาตลอด แต่ไม่เคยมีจังหวะที่เหมาะสมเลยสักครั้ง ยิ่งนึกถึงคำพูดของหญิงสาวที่เคยบอกด้วยสีหน้าจริงจังว่า เธอเกลียดคนโกหกที่สุด เขาก็ยิ่งไม่กล้าเอ่ยความจริงออกไป ไม่ใช่เพราะไม่อยากบอก แต่เพราะกลัวว่าวันที่เธอรู้ความจริง จะมองเขาเป็นเพียงคนโกหกอีกคน และถ้าน้ำตาลจะต้องรู้ว่าเขาคือพ่อเลี้ยงจริง ๆ ความจริงนั้นก็ต้องออกมาจากปากของเขาเท่านั้น “ทางนี้ครับพ่อเลี้ยง!” เจย์ที่วิ่งตามมาติด ๆ ชี้ไปยังช่องทางลับหลังห้องพักการ์ด ศิลาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นช่องแคบ ๆ ที่ซ่อนอยู่หลังแนวกำแพง ไอ้พวกนี้ถึงกับทำทางลับเอาไว้หนีงานกันเลยเหรอวะ... “เดี๋ยวเรื่องนี้กูจะกลับมาคิดบัญชีทีหลัง!” สิ้นคำ ร่างสูงก็รีบมุดผ่านช่องกำแพงเข้าไปทันที ส่วนเจย์ได้แต่ยืนมองตามตาปริบ ๆ เขาอุตส่าห์เปิดเผยเรื่องลับเฉพาะเพื่อช่วยเจ้านายแท้ ๆ สุดท้ายดันได้งานงอกกลับมาเสียอย่างนั้น เรียกว่าทำบุญแต่ได้บาปก็คงไม่ผิดนัก "น่าจะปล่อยให้เมียงอนให้เข็ด!" ป.ลิง แวะไปดูฉากน่ารักๆของพ่อเลี้ยงได้นะคะ ❤ มีฉากน่ารักและเจ็บจี๊ดหลายฉาก ใครแวะเข้าไปฝากกดติดตามช่องไรต์ด้วยน๊า (อัพเดทฉากนิยายทุกวันงับ 😊😊) h***s://vt.t****k.com/ZS4dsERGP/
Último capítulo
ของหวงมาเฟียโคตรอันตราย ตอนที่ 28
เช้าวันถัดมา น้ำตาลถูกปลุกตั้งแต่เช้า เพราะจู่ ๆ ก็มีทั้งช่างแต่งหน้าและช่างทำผมเข้ามาในห้อง"เดี๋ยว... จะพาหนูไปไหนคะ"ไม่มีใครตอบ มีเพียงรอยยิ้ม ก่อนเธอจะถูกจับแต่งหน้า ทำผม และเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสวยราวกับตุ๊กตาตัวหนึ่งเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย น้ำตาลจึงเดินลงมาจากบันไดคฤหาสน์ด้วยความงุนงง แต่พอก้าวออกมาด้านหน้า เธอก็ชะงัก ศิลากำลังยืนพิงลีมูซีนอยู่วันนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสแลคสีเข้ม ลุคเรียบง่ายกลับยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาดูอบอุ่นกว่าปกติเขาเดินเข้ามาหา ก่อนยื่นตั๋วหนังสองใบมาตรงหน้า น้ำตาลกะพริบตาปริบ ๆ อย่างแปลกใจศิลาไม่พูดอะไร เพียงยกนิ้วก้อยขึ้นมา พร้อมทำหน้างอน ๆ เหมือนเด็กที่กำลังง้อคนรัก "เชอะ!"ทว่าหญิงสาวยังเชิดหน้า ทำแก้มป่องใส่เขา ชายหนุ่มจึงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหยิบกล่องกำมะหยี่สีเข้มออกมา เปิดให้เห็นนาฬิกาแบรนด์เนมเรือนสวยที่ผูกโบว์ไว้อย่างประณีต"นาฬิกาสวยๆ ต้องคู่กับคนสวยๆ"น้ำตาลยังคงหันหน้าหนี แต่ริมฝีปากเริ่มเม้ม
ของหวงมาเฟียโคตรอันตราย ตอนที่ 27
น้ำตาลค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงบนขอบฟุตบาทริมถนน สองแขนกอดเข่าแน่นราวกับกำลังประคองหัวใจที่แตกสลายเอาไว้ถนนเส้นนี้เงียบผิดปกติ มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟข้างทางที่ส่องลงมาอย่างเลือนราง รถราแล่นผ่านเป็นครั้งคราว ก่อนจะหายลับไปพร้อมเสียงล้อบดน้ำฝน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและสายฝนที่ยังซัดกระหน่ำไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหญิงสาวยกมือที่เปียกชื้นขึ้นหยิบโทรศัพท์มือถือ หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อความจากเจย์'รออยู่ตรงนั้น เดี๋ยวพี่ไปรับ'ริมฝีปากสั่นไหวเล็กน้อย ขณะที่นิ้วเลื่อนหน้าจอโดยไม่รู้ตัว แจ้งเตือนจากเฟซบุ๊กเด้งขึ้นมาพอดี เธอกดเข้าไป ดูภาพแรกที่ปรากฏคือวารีกำลังยิ้มสดใสอยู่ข้างสนามฟุตบอล ส่วนด้านหลังเป็นศิลาที่นั่งเอนกายอยู่บนอัฒจันทร์ สายตาของเขาจับจ้องการแข่งขันตรงหน้า ทั้งสองอยู่ในเฟรมเดียวกันราวกับเป็นช่วงเวลาที่แสนธรรมดา แต่กลับบาดลึกที่สุดสำหรับคนที่กำลังมองอยู่น้ำตาลนิ่งไป ก่อนรอยยิ้มเศร้า ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่แท้...เขาไม่มาตามนัดของเธอ เพราะเลือกไปตามนัดของวารี รักแรกมันคงฝังแน่นอยู่ในหัวใจของเขาจริง ๆ แต่ในเมื่อเป็นแบบ
ของหวงมาเฟียโคตรอันตราย ตอนที่ 26
“อมให้หน่อยสิ"เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหูขาว แผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยแรงปรารถนา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอนกายลงนอนราบบนเตียง สายตาคมจับจ้องหญิงสาวไม่ยอมละไป แกนร้อนผงาดชูชันตรงหน้ารอรับสัมผัสอุ่นนุ่มจากปลายลิ้นเธอด้วยหัวใจที่เต้นแรงจ้วบ...เสียงดูดแผ่วเบาดังขึ้น พร้อมกับเสียงครางที่หลุดลอดออกมาเป็นจังหวะ มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยนและเอ็นดู ก่อนจะผงกศีรษะขึ้นเล็กน้อยเพื่อทอดสายตามองภาพตรงหน้า ดวงตาคมฉายแววพึงพอใจ "ดูดแรงๆสิ อ๊า!"มือบางเคลื่อนไหวอย่างแช่มช้าและนุ่มนวล มอบสัมผัสอ่อนโยนให้อีกฝ่ายด้วยความเต็มใจ ทุกครั้งที่เห็นเขาแหงนศีรษะ หลับตาพร้อมปล่อยเสียงครางต่ำแผ่วออกมา หัวใจของเธอก็พลันพองโต รอยยิ้มบาง ๆ เผยขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อรับรู้ได้ว่าตนเองสามารถมอบความสุขให้อีกฝ่ายได้“หันมานี่สิ...”ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มพลางประคองร่างบางให้เปลี่ยนท่าตามแรงนำของเขา สายตาคมสบประสานกับดวงตาคู่สวยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้าไปจับร่างบางให้ถ่างขาค่อมใบหน้าเขาไว้ และส่งปลายลิ้นร้อนเข้าร่องนุ่มที่กำลังฉ่ำแฉะไปด้วยความต้องการ
ของหวงมาเฟียโคตรอันตราย ตอนที่ 25
บนโต๊ะอาหารกลางห้องอาหารใหญ่ อาหารนานาชนิดส่งกลิ่นหอมอบอวล หากกลับไม่อาจทำให้น้ำตาลรู้สึกหิวขึ้นมาได้แม้แต่น้อยหญิงสาวนั่งเงียบอยู่ปลายโต๊ะ ราวกับเป็นเพียงส่วนเกินของครอบครัวสุขสันต์ตรงหน้า พ่อ แม่ และลูก ที่ต่างตักอาหารให้กัน พูดคุยกันพร้อมรอยยิ้มอย่างอบอุ่นศิลาชำเลืองมองน้ำตาลนิ่ง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปตักกุ้งทอดกระเทียมตัวใหญ่ที่มีมันกุ้งเต็มหัวมาไว้ในจานของตัวเอง ค่อย ๆ แกะเปลือกออกอย่างตั้งใจภาพนั้นทำให้ผู้หญิงสองคนบนโต๊ะต่างมองเขาด้วยแววตาคาดหวัง ลุ้นว่ากุ้งตัวนั้นจะถูกส่งให้ใคร กระทั่งชายหนุ่มยื่นมันมาตรงหน้าของน้ำตาล"กินสิ ของโปรดไม่ใช่เหรอ"เขาวางกุ้งลงบนจานของเธอ ก่อนถามต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ"วันนี้สอบเป็นยังไงบ้าง"น้ำตาลฉีกยิ้มกว้าง ความหม่นหมองเมื่อครู่คล้ายจะจางหาย เธอกำลังจะอ้าปากตอบ หากวารีกลับรีบตักกุ้งอีกตัวขึ้นมา แกะเปลือกอย่างคล่องแคล่ว แล้ววางลงในจานของศิลาพร้อมรอยยิ้มหวาน"หินก็ชอบกุ้งเหมือนกันนี่ วารีให้แม่บ้านเลือกเฉพาะตัวที่มันกุ้งเยอะ ๆ เลยนะ"บทสนทนาของทั้งสองถูกตัดขาดไปอย่างแ
ของหวงมาเฟียโคตรอันตราย ตอนที่ 24
เช้าวันใหม่ ศิลาตั้งใจไปส่งน้ำตาลที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองหลังจากบอดี้การ์ดเปิดประตูรถลีมูซีนให้น้ำตาลขึ้นไปนั่งด้านหลังเรียบร้อย ศิลาก็หันมามองคนตัวเล็กที่ยังมีรอยช้ำตามแขน ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ"ยังไม่หายดีเลย ทำไมไม่หยุดพักอีกสักวัน"น้ำตาลยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า"เดี๋ยวหนูเรียนไม่ทันค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว แค่รอยช้ำนิดหน่อยเองค่ะ"ศิลาหรี่ตามอง ก่อนจะใช้นิ้วแตะเบา ๆ ตรงรอยช้ำสีม่วงคล้ำบนต้นแขนของเธอ"นี่เรียกว่านิดหน่อยเหรอ"หญิงสาวแย้มยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ แหวกคอเสื้อออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยช้ำจาง ๆ บริเวณไหปลาร้า ซึ่งเป็นร่องรอยที่เขาทิ้งไว้เมื่อคืน"ตรงนี้ก็เริ่มม่วงเหมือนกันนะคะ"ศิลาหลุดหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมฉายแววเอ็นดู ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ"นั่นมันเครื่องหมายการค้าของฉัน...ข้างล่างก็มีนะ! หลายที่เลย"ใบหน้าของน้ำตาลแดงระเรื่อทันที เธอเผลอหันไปสบตาเขา ทั้งคู่ได้แต่มองหน้ากันก่อนจะอมยิ้มอย่างรู้กันไม่นาน รถลีมูซีนก็เคลื่อนตัวออกจากตัวคฤหา
ของหวงมาเฟียโคตรอันตราย ตอนที่ 23
ในขณะที่ความหวังอันริบหรี่กำลังจะมอดดับ เสียงโวยวายจากด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ"เปิดประตูสิวะ! เร็ว! กูบอกให้เปิด!"เสียงกระแทกประตูดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงกุญแจไขอย่างลนลานแกร็ก!ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออกอย่างแรงคนแรกที่พุ่งเข้ามาคือเจย์ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นสภาพน้ำตาลที่นอนฟุบอยู่บนพื้น เลือดซึมที่มุมปาก เสื้อผ้าเปียกโชก และร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดวงตาของเจย์แดงก่ำด้วยความเดือดดาล"พวกมึงทำเหี้ยอะไรกันวะ!"เขารีบทรุดตัวลงประคองร่างหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน ก่อนตะโกนลั่นจนเสียงสะท้อนไปทั่วทางเดิน"นี่เมียพ่อเลี้ยง!"สิ้นเสียงนั้น ภาพทุกอย่างในสายตาของน้ำตาลก็ค่อย ๆ เลือนรางก่อนความมืดจะเข้าครอบงำอีกครั้ง ภายในรถลิมูซีน ศิลากำลังคุยโทรศัพท์กับแพทย์ประจำคฤหาสน์ สีหน้าที่ตึงเครียดค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อได้ฟังรายงาน"ว่าไงบ้างไอ้หมอ ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม""...""ดี"เขาหลับตาลงพลางถอนหายใจ"ดูแล
También te puede gustar
เด็กฝึกงานของแม็กเครย์
รีล์ม17.6K vistasมาเฟีย บ้ารัก (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม44.2K vistasกรง | กาม
ลำเจียก9.3K vistasเตียงพิศวาส
ณิการ์19.5K vistasFriend Zone | ข้ามเขตเพื่อน
อิษสรา | ISSARA1.3K vistasTHEODORE | ของเล่นธีโอดอร์
Naya Solene3.8K vistasROMRANคนเลว
อิแย้ม626 vistasหย่ารักสามีมาเฟีย | หึง หวง โหด
พาริตาParita569 vistas
