ตอนที่ 12

เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึง

เช้าวันนี้ภายในตึกแดงอลหม่านกว่าวันไหน ๆ โดยเฉพาะชั้นสองบริเวณหน้าห้องผ้า ที่มีเด็กเลี้ยงจำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันอยู่ แม้แต่บอดี้การ์ดหลายคนก็ยังมายืนมุงด้วยสีหน้าสงสัย

"ในห้องนี้เลยค่ะพี่โรเซ่! ส้มล็อกกุญแจขังไว้ตั้งแต่เมื่อคืนค่ะ"

เสียงของ 'ส้ม' ซิลเวอร์ช่างฟ้องดังขึ้น ทำให้โรเซ่ สาวสองร่างใหญ่ผู้รับหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของตึกแดงขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ทุกปีจะต้องมีคู่รักแอบลักลอบเล่นจ้ำจี้กันในห้องผ้าแห่งนี้อยู่เสมอ ทั้งที่เขาสั่งให้เปลี่ยนแม่กุญแจใหม่และกำชับให้ล็อกให้แน่นหนา แต่พวกเด็กเลี้ยงกับบอดี้การ์ดก็ยังหาทางแหกกฎจนได้

"ไม่รู้จักเข็ดกันเลยหรือไงเนี่ย!"

โรเซ่สบถออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินนำฝ่าฝูงคนไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องผ้า ข้างกายมีส้มยืนกอดอก สีหน้าแสร้งทำเป็นตกใจปนรังเกียจ

"เมื่อคืนส้มลงมาหยิบผ้าปูที่นอนค่ะพี่โรเซ่ แต่ได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากในห้อง พอแอบมองก็เห็นโกลด์น้ำตาลอยู่กับบอดี้การ์ด ส้มเลยล็อกแม่กุญแจไว้ กลัวทั้งคู่จะหนีน่ะค่ะ"

คำพูดนั้นทำเอาเด็กเลี้ยงหลายคนอ้าปากค้าง บางคนถึงกับกระซิบกระซาบกันอย่างตื่นเต้น

โรเซ่ยิ่งมีสีหน้าจริงจังกว่าเดิม

"ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูดจริง วันนี้ได้มีคนเดือดร้อนแน่!"

ว่าจบ ร่างใหญ่ก็ส่งสายตาเป็นคำสั่งให้บอดี้การ์ดเข้ามาเปิดประตูทันที ส้มรีบยื่นลูกกุญแจให้อย่างกระตือรือร้น

แกร๊ง!

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ส้มก็รีบเดินตัดหน้าโรเซ่เข้าไปค้นหาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจราวกับเตรียมจะลากคนผิดออกมาประจานให้ทุกคนเห็น

ทว่า...ภายในห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว โรเซ่พลันหันมามองส้มด้วยสายตาคาดโทษทันที

"ยังไงเนี่ยยัยส้ม!"

"ส้มเห็นจริง ๆ นะคะพี่โรเซ่"

"พอ!" โรเซ่ตะคอกเสียงใส่จนอีกฝ่ายสะดุ้ง "หลายครั้งแล้วนะย๊ะ! หล่อนคิดว่าฉันมีเวลามาเล่นสนุกกับหล่อนนักหรือไง!"

"แต่ส้มเห็นจริง ๆ นะคะ! ทำไมไม่มีล่ะ! หายไปไหน!"

เพราะเสียหน้า ส้มจึงเริ่มฉุนเฉียว เดินค้นทุกซอกทุกมุมของห้องผ้าราวกับคนเสียสติ

ขณะที่เด็กเลี้ยงและบอดี้การ์ดเริ่มทยอยแยกย้ายกลับ สายตาของส้มก็เหลือบไปเห็นร่างบอบบางที่ควรจะอยู่ในห้องแห่งนี้ แต่กลับยืนอยู่ด้านนอกด้วยท่าทางงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่น

มันออกไปได้ยังไง! ทั้งที่แม่กุญแจก็ยังล็อกอยู่เหมือนเดิมนี่นา...

"อีตาล! มึงออกมาได้ยังไง!"

น้ำตาลกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนยกมือขึ้นขยี้ตาอย่างคนเพิ่งตื่นนอน

"มีอะไรกันเหรอคะพี่โรเซ่..."

เพียงเท่านั้น ส้มก็พุ่งเข้าไปคว้าแขนของอีกฝ่ายแน่น ก่อนจับพลิกตัวหาอะไรบางอย่างอย่างบ้าคลั่ง ทั้งแหวกคอเสื้อชุดนอน เปิดผมที่ปกคลุมต้นคอ และสำรวจไปทั่วร่าง

"ส้ม...เธอทำอะไร?"

น้ำตาลร้องเสียงหลงพร้อมพยายามดึงเสื้อปิดอกตัวเอง

"อร๊าย! ส้ม ปล่อยนะ!"

ท่าทีตื่นตกใจของหญิงสาวกลับยิ่งทำให้ส้มเดือดจัด

"อย่ามาตอแหลอีตาล! กูเห็นกับตา มึงเข้าไปสมสู่กับบอดี้การ์ดหน้าโง่ของมึง!"

เสียงกรีดร้องของส้มดังไปทั่วทางเดิน และจังหวะนั้นเอง...

"หยุดนะ!"

เสียงหวานที่แฝงไปด้วยอำนาจดังขึ้นพร้อมกับร่างของวารินที่เดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี

วาริน รีบสาวเท้าเข้าไปกระชากผมของคนที่กำลังรังแกน้องสาวแสนน่ารักของเธออย่างแรง จนส้มร้องลั่น

"กรี๊ด!"

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือเล็กฟาดเข้ากลางใบหน้าของคนที่กำลังขาดสติอย่างเต็มแรง ทั้งโรเซ่ เด็กเลี้ยง รวมไปถึงบอดี้การ์ดต่างพากันนิ่งเงียบ 

ไม่มีใครกล้างัดข้อกับวาริน เด็กเลี้ยงคนโปรดของพ่อเลี้ยงศิลา ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้ย้ายออกจากตึกแดง ไปอยู่เรือนรับรองในรั้วเดียวกับคฤหาสน์หรู

"ต่ำทรามที่สุด!"

วารินพูดเสียงเย็น ดวงตาที่มักอ่อนโยนในยามปกติกลับแข็งกร้าวจนคนมองไม่กล้าสบตา

"เธอก็เห็นนี่ ว่าน้ำตาลเพิ่งลงมาจากห้อง" 

หญิงสาวดึงน้ำตาลเข้ามากอดปกป้องไว้ข้างกาย ก่อนมองส้มด้วยแววตาเหยียดหยาม

"แล้วอีกอย่าง...ถ้าเธอขังน้ำตาลไว้ในห้องนั้นจริง"

วารินปรายตามองแม่กุญแจที่อยู่ในมือโรเซ่ ก่อนหันกลับมาสบตาส้มช้า ๆ

"ก็ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ...ว่าน้ำตาลออกมาได้ยังไง ทั้งที่กุญแจยังล็อกอยู่จนถึงเมื่อกี้"

คำถามนั้นทำเอาส้มหน้าซีด ส่วนคนที่ยืนมุงอยู่เมื่อครู่ต่างหันมามองหน้ากัน ก่อนเริ่มมีเสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ

"อิจฉาไม่เข้าเรื่อง! ฝากพี่โรเซ่ตักเตือนหน่อยนะคะ" 

ว่าจบก็ประคองร่างบางของสาวรุ่นน้องเดินกลับขึ้นไปบนชั้นห้าของตึก

 

ชั้น 5 ไดมอนด์เกรด

"เขาคือใคร?"

หลังวารินพาน้ำตาลขึ้นมานั่งเล่นในห้องของเพลินตา เธอก็เอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจออกมาตรง ๆ เพราะแอบเห็นทั้งคู่ไปเจอกันอยู่บ่อยครั้งที่สะพานไม้กลางไร่กุหลาบ หากแต่ที่ผ่านมาเธอเลือกจะหลับตาข้างหนึ่งมาโดยตลอด ในตึกแดงแห่งนี้ ใครจะรักกับใครเธอไม่คิดเข้าไปก้าวก่ายทั้งนั้น เพราะทุกคนที่เข้ามาต่างรับรู้กฎต้องห้ามดีอยู่แล้ว

"หัวหน้าบอดี้การ์ดค่ะ ชื่อหิน"

น้ำตาลบอกไปตามตรง แต่คำตอบซื่อ ๆ ของสาวรุ่นน้องกลับทำให้วารินขมวดคิ้ว

หัวหน้าบอดี้การ์ดที่นี่เธอรู้จักดีกว่าใคร แต่เขาไม่ได้ชื่อนี้

"ชื่อหินเหรอ..."

วารินถามย้ำอีกครั้ง ผู้ชายทุกคนในตึกนี้เธอรู้จักชื่อหมด ไม่มีใครชื่อหิน แต่ถ้าจะให้นึกดี ๆ ก็มีอยู่คนหนึ่ง ทว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะรายนั้นไม่เคยย่างกายเข้าตึกแดง

"รู้ใช่ไหมว่าคนอย่างพวกเราจะมีความรักไม่ได้"

เธอพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"เพราะคนล่าสุดที่ถูกจับได้ หายสาบสูญไปแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกจับไปขายชายแดนหรือเปล่า"

น้ำตาลก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"แต่เขาบอกหนูว่าจะรับผิดชอบหนูนะคะ"

"แล้วก็เชื่อเหรอ? หัวอ่อนจริง ๆ"

คราวนี้เป็นเพลินตาที่เขม่นสายตามาทางเธออย่างระอา ถ้าจะมีใครที่หลอกง่าย ก็คงจะเป็นยัยน้ำตาลจอมนุ่มนิ่มคนนี้แหละ น้ำตาลเพียงเม้มริมฝีปากแน่น ไม่กล้าเถียงอะไรออกไป

"เอาเถอะ ๆ แต่อย่าเกินเลยนะ เพราะถ้าเป็นเรื่องนั้น พี่คงช่วยเธอไม่ได้อีก เข้าใจนะน้ำตาล"

วารินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังปนเป็นห่วง

"ค่ะ"

เด็กสาวรับคำแต่โดยดี พลางพยักหน้าช้า ๆ ขณะที่มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อแน่น ถึงจะถูกเตือนแบบนั้น แต่ในใจของเธอก็ยังเชื่อคำพูดของผู้ชายคนนั้นอยู่ดี

คนที่สัญญาว่าจะรับผิดชอบเธอ...

"อ๊ะ! ตรงนั้นไม่ได้นะคะคุณอา" หน้าสวยแดงซ่านเมื่อมือสากเลื่อนจากทรวงอกอิ่มล้วงเข้าไปใต้แพนตี้ตัวบาง

"เธอไม่ไว้ใจฉันเหรอ..." คนตัวสูงก้มกระซิบข้างหู จงใจทำเสียงแหบพร่ายั่วยวนชวนให้บรรยากาศมันวาบหวามขึ้น

ลึกเข้าไปในห้องเป็นโซนผ้านวมที่วางเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ร่างบางถูกช้อนอุ้มให้นั่งบนโต๊ะยาวข้างผนัง ขณะที่ศิลายืนประชิดอยู่ตรงหน้า แขนแกร่งโอบประคองเธอเอาไว้หลวมๆ

ชายหนุ่มโน้มตัวลงจูบเธออีกครั้ง ทว่าความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในกลับทำให้จูบนั้นเต็มไปด้วยความโหยหา มือใหญ่ประคองใบหน้าหวานไว้มั่น เขาสอดแทรกลิ้นเรียวเข้าไปชิมรสหวานในโพรงปาก  อีกมือก็ลูบไล้ไปทั่วเรือนกายสาว ปลุกเร้าอารมณ์กระสันอยากของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

"เราไม่ควรทำแบบนี้กันนะคะ"

น้ำเสียงสั่นไหวของหญิงสาวทำให้ศิลาชะงักไป ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นลูบแก้มนุ่มแผ่วเบา

"ควรหรือไม่ควร ฉันจะเป็นฝ่ายตัดสินใจเอง" 

ว่าจบก็ซุกใบหน้าคมเข้าซอกคอขาว ไล่กวาดลิ้นเลียไปทั่วผิวเนียนละเอียด ชุดนอนสีชมพูอ่อนถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว ไม่เว้นแม้แต่บราตัวจิ๋ว

ร่างบางเกร็งกระตุกร้องเสียงสั่น เมื่อปลายยอดอกถูกดูดดึงจนเกิดเสียง

จ๊วบ!

"อ๊ะ!"

น้ำตาลยังไม่ทันได้ตั้งตัวดี มือใหญ่ของศิลาจับประคองขาเรียวยกขึ้นพาดบ่าทั้งสองข้าง เปิดทางให้ดุ้นร้อนได้แหวกสำรวจช่องรักอุ่นแฉะ

"ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ เราจะไม่เดือดร้อนใช่ไหมคะ" 

มือน้อยดันอกแกร่งที่ชุ่มเหงื่อออกเบา ๆ แต่ยังไม่ทันได้ผละหนี ข้อมือเรียวทั้งสองข้างก็ถูกรวบเอาไว้แน่น ก่อนจะยกขึ้นเหนือศีรษะ และกดไว้กับผนัง

"เธอจะไม่มีทางเดือดร้อนแน่ ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง" ว่าจบร่างกำยำก็เริ่มออกแรงดันเอวเข้าช้าๆ

"อื้อ เจ็บ" 

ศิลาขยับเอวเข้าออกอยู่สามสี่ครั้งก่อนออกแรงกดแช่ลำเอ็นเข้าจนสุด

"อื้อออออ คุณอา หนูเจ็บ อือ..." 

"ซี๊ดดด ฉันชื่อหิน เรียกชื่อฉันสิ อ๊าา"

เอวสอบเริ่มขยับเร่งจังหวะขึ้น มืออีกข้างไม่ปล่อยให้ว่าง เขาบีบคลึงเต้าอวบหัวชมพูไปด้วย บางครั้งก็สลับมาขยี้ยอดบัวที่กำลังชูชันจนหญิงสาวต้องแอ่นอกรับให้กับความซ่านเสียว

"อื้มมมม เบาๆค่ะ พี่หิน อ๊ะ ๆ ๆ ๆ"

เสียงเนื้อกระทบกันเป็นจังหวะก่อนที่เสียงครางจะเงียบลง 

"ก่อนวันตรวจร่างกายจะมาถึง ฉันจะพาเธอออกจากที่นี่ เก็บของรอนะ

ราคาโปร 69 เท่