ไปส่ง

มาร์คที่นั้งอยู่ที่โต๊ะของน้องสาวและว่าที่เจ้าสาวของเขา ระหว่างที่นั่งอยู่ เขาก็นั้งดื่มเงียบๆ มีแต่สองสาวที่นั้งดื่มนั้งเมากัน และตอนนี้สองสาวก็พากันยกเอาๆ จนเริ่มเมากันมากแล้ว หากปล่อยให้ดื่มต่อมีหวังสองสาวหลับคาโต๊ะเเน่ๆ

“ มีนาพอแล้ว เริ่มเมาแล้วกลับคอนโดเดี๋ยวพี่ไปส่ง “

มาร์คที่เห็นน้องสาวของตัวเองเมาแล้ว และพรุ่งนี้เด็กทั้งสองก็มีเรียน แต่เขาไม่รู้ว่าสองคนนี้มีเรียนตอนไหน เลยตั้งใจจะพาน้องกลับและพาไปส่งที่คอนโด เพราะเวลาวันที่มีนาเรียนน้องจะนอนคอนโด ถึงได้ออกมาเที่ยวเล่นสนุกเเบบนี้

“ ยัง ม้ายเมา เลย “ น้ำเสียงเริ่มยืดยานของมีนาพูดขึ้น และมือเล็กๆของเธอก็เริ่มปัดป่านไปทั่ว

“ เมาแล้วกลับเดี๋ยวพี่ไปส่ง ถ้าไม่กลับพี่จะโทรบอกแด๊ดมารับกลับ “

เพราะความดื้อของน้องสาว ทำให้มาร์คต้องพูดขู่น้องสาวออกไป ถึงแม้ว่าที่บ้านของเขาจะเลี้ยงลูกแบบให้อิสระแต่ก็ยังคงมีความเข้มงวดอยู่บ้าง และพอมีตาที่ได้ยินคำขู่นี้จากที่ดื้อๆก็เชื่อฟังทันที

“ พี่มาร์คอะ ม้ายน่ารักเลย น้องม่ายรักแล้ว “

มีนาพูดกับพี่ชายของตัวเอง และใบหน้าบึงตึงที่ถูกขัดใจ แต่ทำไงได้เล่นเอาแด๊ดมาขู่เธอ เธอก็คงต้องกลับแล้ว มีนาเธอจึงหันไปพูดกับเฌอลิน

“ เฌอกลับกันเถอะ เราไม่ไหวแล้ว พี่มาร์คขู่ด้วย จะให้เเด๊ดมารับ “

เฌอลินที่ตอนนี้เธอก็เริ่มเมาบ้างแต่พอมีสติอยู่บ้าง เพราะเฌอลินค่อนข้างที่จะคอแข็งมากกว่ามีนา เธอจึงพยักหน้าให้เพื่อนและดื่มเครื่องดื่มในแก้วที่ถืออยู่จนหมดก่อนที่จะวางลง และพากันเดินออกไป โดยมีมาร์คเดินตามหลังสองสาวออกมา เมื่อมาถึงหน้าผับมีนาก็หันไปพูดกับพี่ชายของเธอ

“ พี่มาร์คไม่ต้องไปส่งน้องหรอก แด๊ดให้คนขับรถมารออยู่แล้ว “

เพราะทุกครั้งที่เธอออกมาเที่ยว แด๊ดจะให้คนขับรถมารอรับ เพื่อความปลอดภัยของเธอ ทุกครั้งที่เธอมาเที่ยวเธอจึงดื่มหนักได้

“ โอเคครับ “

มาร์คที่เห็นรถหรูสีดำจอดอยู่ และมีลูกน้องของผู้เป็นพ่อยืนอยู่หลานคน เขาจึงหายห่วงและปล่อยให้มีนากลับเอง แต่มีนาเธอก็พูดขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะกลับ

“ แต่ว่ามีนาฝากพี่มาร์คไปส่งเฌอที่คอนโดทีได้มั้ยคะ “

เพราะวันนี้เธอไปรับเฌอลินที่คอนโดของเพื่อน ตอนแรกเฌอลินจะไม่ออกเที่ยววันนี้ แต่เธอไปขยั้นขยอจนเฌอลินต้องยอมมาด้วยนะสิ และเฌอลินก็มากับเธอไม่ได้ขับรถมาเองด้วย

“ ไม่เป็นไร มีนาฉันกลับเองได้ “

เฌอลินเธอรีบปฏิเสธเพื่อนรักทันที แค่คุยกันดีๆยังไม่เคยมีสักครั้ง นี้เพื่อนเธอจะให้เขาไปส่ง มีหวังไม่ถึงคอนโดเธอพอดี ได้ตีกันตายในรถเเน่ๆ

“ ได้ครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งเพื่อนเราเอง “

มาร์ครับปากน้องสาวจบเขาก็ดึงข้อมือเล็กของเฌอลินให้เดินออกมาจากมีนาและเดินไปที่รถยนต์คันหรูของเขาทันที เพื่อไม่ให้เธอปฏิเสธได้อีก

“ ปล่อย ปล่อยมือหนูนะ “

เฌอลินที่โดนพี่ชายเพื่อนดึงข้อมือเล็กของเธอ เพื่อให้เธอเดินตามเขามา เธอก็ใช้มือเล็กอีกข้างพยายามแกะมือหนาของมาร์คออก เพราะตอนที่เขากำรอบข้อมือเธอแล้วดึงเธอเดินมานั่นมันเจ็บมาก แต่ด้วยความที่แรงของเธอมีไม่มากจึงไม่สามารถแกะมือเขาออกได้ เฌอลินจึงใช้คำพูดนี้

“ บอกให้ปล่อยหนูไงพี่มาร์ค มันเจ็บนะ “

เฌอเบลล์ย้ำคำพูดอีกครั้งและพูดเสียงดังด้วยความโมโหและครั้งนี้ก็ได้ผล เพราะเราทั้งคู่เดินถึงรถแล้ว พี่มาร์คจึงปล่อยข้อมือของเธอ

“ ขึ้นรถ “

“ ไม่ค่ะ หนูกลับเองได้ “

“ พี่บอกให้เธอขึ้นรถ “

และเราสองคนก็ยืนเถียงกันอีกครั้ง จนมาร์คต้องกดเสียงต่ำเพื่อให้เธอขึ้นรถ และเขาไม่ได้ใจเย็นพอ เพราะเขาเป็นคนที่คอนข้างอารมณ์ร้อนพอสมควร เฌอลินที่ตอนแรกดื้อดึงจะกลับเอง แต่พอได้ยินน้ำเสียงของมาร์คตอนนี้ เธอก็ต้องจำใจขึ้นไปนั่งบนรถของเขา เพราะเธอนั่นรู้ดีว่า เวลามาร์คโกรธจะเป็นยังไงเพราะมีครั้งหนึ่งเธอวิ่งเล่นตามประสาสองคนกับมีนาที่บ้านของเขา และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มาร์คกำลังทำร้ายลูกน้องตัวเองอยู่เพราะเรื่องอะไรเธอไม่รู้ได้ แต่เธอเคยเห็นอารมณ์และน้ำเสียงของเขา เธอเลยกลัวและยอมทำตามคำสั่งในครั้งนี้ และทั้งสองคนก็ขึ้นรถไปด้วยกัน ส่วนยาที่เขาจะใช้กับเธอคงต้องใช้ตอนที่เราถึงคอนโดคนตัวเล็ก เพราะเขาต้องมีข้ออ้างขอขึ้นห้องเธออยู่แล้ว