7 ขับรถไม่ไหว

“ ห้องน้ำอยู่ทางนั้นค่ะ ”

เฌอลิน เธอจัดการเปิดไฟให้ทั่วห้องของเธอมีแสงสว่างแล้ว คนตัวเล็กเธอก็ชี้ไปทางที่ประตูห้องน้ำด้านนอกในทันที ก็เขาเป็นคนบอกเองว่าจะมาเข้าห้องน้ำเธอก็ไม่อยากเสียเวลาให้เขาอยู่ในห้องของเธอนานจึงชี้เพื่อบอกพี่ ซึ่งมาร์คเขาโกหกน้องไปแบบนั้นเขาก็ต้องหันมาพูดกับน้องก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องน้ำตามที่น้องบอก

“ อืม ”

สองเท้าของเขาก้าวเดินเข้าไปภายในห้องน้ำแห่งนี้ ห้องของคนตัวเล็กน่าจะแบ่งสัดส่วนเอาไว้เป็นอย่างดีจึงทำให้มีห้องน้ำน่าจะสองห้อง ขนาดของห้องนี้ก็ไม่ได้เล็กมากและก็ไม่ได้ใหญ่มากเหมาะสมกับผู้หญิงแบบเธอพอสมควร มาร์คการทำธุระของตัวเองภายในห้องน้ำจนเสร็จเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ สายตาของเขาหันมองไปยังเจ้าของห้อง ตอนนี้เฌอลิน นั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ภายในห้องของเธอทำให้เขาเดินมายังที่น้องนั่งเล่นอยู่ และเหมือนเธอได้ยินเสียงก้าวเดินของเขาคนตัวเล็กเลยละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ของเธอขึ้นมามองที่ใบหน้าของเขา

“ เสร็จแล้วหรอคะ ” เธอถามพี่แต่ก็ยังไม่รอให้เขาตอบเพราะเธอถามประโยคต่อไปในทันที

“ แล้วพี่มาร์คจะกลับเลยไหมหนูจะได้ลงไปส่ง ”

คอนโดของเธอจะต้องมีคีย์การ์ดของคนอยู่ที่นี่เวลาขึ้นลงลิฟต์จึงทำให้อินเตอร์ที่ก็อยากจะนอนแล้วแต่ก็ต้องรอลงไปส่งเขา และในเมื่อเขาได้เข้าห้องน้ำแล้วคงจะกลับแล้วมั้งเธอเลยพูดกับพี่

“ ขอนั่งพักก่อนได้ไหม ขับรถไม่ไหว ”

แต่คนที่ เจ้าเล่ห์ยังเขากับเลือกที่จะเดินมานั่ง โซฟาตัวเดียวกับเฌอลินแต่ก็ไม่ได้นั่งไกลจากเธอ แต่เขาก็เว้นระยะห่างพอสมควร

“ อะไรอ่ะ ทำไมขับไม่ไหวตอนขับมายังมาได้เลย ”

ประโยคคำพูดของเขา ทำให้เฌอลิน เธอก็ต้องค้านขึ้นมาในทันที เธอจำได้ดีว่าตอนที่เขาจะมาส่งเธอ มาร์คไม่ได้เมาเลยซักนิดแต่ทำไมถึงขับรถกลับไม่ไหว แล้วแบบนี้เธอจะได้นอนตอนไหนถ้าเขายังคงไม่ยอมกลับสักที

“ ตอนมาคือตอนมาตอนนี้คือตอนพี่นั่งพักสักหน่อยเดี๋ยวดีขึ้นพี่ก็กลับเอง ถ้าเราจะนอนก็นอนเลย เอาคีย์การ์ดไว้ให้พี่เดี๋ยวพี่เอามาคืนก็ได้ ”

มาร์คเลยพูดแบบนี้กับคนตัวเล็กเพราะจะได้เอาคีย์การ์ดจากเธอไว้เป็นข้ออ้างด้วยก็ไม่รู้หรอกว่า คนตัวเล็กเธอจะยอมให้คีย์การ์ดของเธอกับเขาแต่เขามั่นใจว่า คนขี้รำคาญอย่างเฌอลิน คงไม่รอส่งเขาแน่นอนและคอนโดระดับนี้ก็ไม่มีคีย์การ์ดแค่อันเดียวด้วย ยังไงน้องก็ต้องมีคีย์การ์ดสองอันนอกซะจากอีกอันนึงเธอให้ใครไปแล้ว

“ ฮะ ”

ไอ้นั่งพักของเขาสักหน่อยแล้วจะกลับเองเธอน่ะเข้าใจแต่ตอนไหนล่ะแล้วมาบอกให้เธอนอนเลยแถมยังเอาคีย์การ์ดห้องของเธอให้เขาอีก ไอ้พี่มาร์คมันกำลังคิดอะไรของมันอยู่เนี่ย นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่กันสองต่อสองเธอคงด่าเขาไฟแลบไปแล้ว แต่ตอนนี้ไม่สามารถทำได้เพราะรู้ตัวว่าอยู่กันแค่สองคน ภัยอันตรายอาจมาถึงตัวเธอก็ได้ถ้าเธอปากดีกับเขา

“ ทำหน้างงอะไรก็ไหนง่วงนอน เราก็เข้าไปนอนในห้องนอนเราสิแล้วก็เอาคีย์การ์ดไว้ให้พี่ เดี๋ยวพี่กลับเองแหละ ”

ใบหน้าของเฌอลิน มันค่อนข้างตลกมากจนเขาพยายามที่จะไม่แสดงรอยยิ้มออกมาทั้งที่อยากจะขำใบหน้าเหรอหราของเธอ

“ คีย์การ์ดของหนูมีอันเดียว ” เรื่องอะไรเธอจะต้องคีย์การ์ดของห้องเธอกับเขาด้วยแม่เขาพูดว่าเดี๋ยวเอามาคืนแต่เธอกับเขา ไม่น่าจะมีสิทธิ์ถึงขนาดมีคีย์การ์ดของกันและกัน แม้จะเป็นเพียงระยะเวลาแค่สั้นๆ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาอยู่ดี เฌอลิน เลยเลือกที่จะโกหกเขาว่าคีย์การ์ดของเธอมีอยู่แค่อันเดียว

“ จะมีอยู่อันเดียวได้ยังไงมันต้องมีคีย์การ์ดสำรองสิ เอาคีย์การ์ดสำรองให้พี่ก็ได้ ”

ประโยคที่โกหกเขาโตกว่าเธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่า ยัยเด็กคนนี้กำลังหาเรื่องหลบหลีกที่จะไม่ยอมให้คีย์การ์ดกับเขา

“ มีอยู่อันเดียวจริงๆค่ะ เพราะอีกอันอยู่ที่มีนาถ้าไม่เชื่อก็โทรไปถามมีนาได้ แต่มีนาคงไม่รับเพราะนาง คงจะนอนแล้ว ”

ที่เธออ้างไปถึงเพื่อนของเธอเพราะรู้อยู่แล้วว่าเวลานี้มีนาน้องสาวของเขาต้องนอนแล้วแน่ๆ เมากว่าเธอขนาดนั้น คงไม่สามารถรับโทรศัพท์ของเขาได้เธอถึงกล้าท้าให้เขาโทรหามีนา

“ หึ งั้นไม่เป็นไรพี่ขอนั่งต่ออีกแป๊บ เราค่อยลงไปส่งพี่เพราะถ้าปล่อยให้พี่ขับรถกลับตอนนี้หากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะจะทำยังไง ”

ยังไงเขาก็ยังหาเรื่องที่จะอยู่ห้องของเธอจนในที่สุดเขาได้ยินเสียงถอนหายใจของเฌอลิน และหลังจากนั้นก็เห็นใบหน้าสวยของเธอบึ้งอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ทำตัวมึนไม่สนใจและก็ยังคงนั่งอยู่ที่โซฟาต่อ