LOGINฟาง...
" อาบน้ำให้หน่อย "
" เช็ดตัวก็ได้นะคะ เดี๋ยวฟางเช็ดให้ "
ฉันบอกคนตรงหน้าเสียงอ่อย จะบ้าหรือไงให้ฉันอาบน้ำให้ เขาไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ
" อายหรอ ฉันแก้ผ้าให้เธออาบน้ำให้ ฉันต้องอายเธอมากกว่ามั้ย "
คนตรงหน้ายืนขึ้นก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วค่อยๆดึงชุดคลุมออกจากตัว ฉันต้องเบือนหน้าหนีกล้ามอกล่ำๆและซิกแพคแน่นๆนั่นไหนจะกล้ามแขนขาวๆนั่นอีก ฉันไม่ได้อายนะแต่ฉันไม่อยากเห็น
" ถ้าเธอกลัวว่าฉันจะอาย เธอจะแก้ผ้าด้วยกันก็ได้นะ จะได้หายกัน "
ห๊ะ ฉันหันไปมองเจ้าของประโยคเมื่อกี้ที่ตอนนี้เดินเข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว จะบ้าหรอ ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกว่าเขากวนประสาทฉันจังเลยหรือเมื่อเช้าฉันให้ยาเขาผิดขนาน
" เอ่อ จะสระผมมั้ยคะเดี๋ยวฟางสระให้ "
ฉันถามคนที่ยืนเปลือยต่อหน้าฉันในระยะปะชิดพลางเอาแต่มองใบหน้านิ่งๆของเขาเอาไว้ ฉันไม่อยากมองส่วนอื่น
" อื้ม "
น้ำเสียงทุ้มๆกับใบหน้านิ่งๆแต่ฉันรู้สึกเหมือนกำลังโดนกวนประสาท ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งบนขอบอ่างแล้วรั้งตัวฉันให้ไปยืนอยู่ตรงกลางหว่างขา ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย!!
" จะยืนมองฉันแก้ผ้าอีกนานมั้ย ทำไมไม่สระสักที "
หึ้่ย!!
" สระแล้วค่ะ สระแล้วๆ "
ฉันบอกก่อนจะรีบเปิดน้ำมารดตามเนื้อตัวและหัวของคนตรงหน้า แต่ให้ตายเถอะสายน้ำจากฝักบัวที่ไหลผ่านเส้นผมดำขลับ ใบหน้าหล่อเหลา และกล้ามเนื้อที่เรียงรายอยู่บนตัวเขา...ทำไมฉันถึงรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าล่ะ ทำไมฉันอยากกรี๊ดดังๆ
" เปียกพอหรือยังฉันจะป่วยเพิ่มเพราะเธอนี่แหละ "
" ค่ะ ขอโทษค่ะ "
ฉันรีบปิดน้ำจากฝักบัวก่อนจะจัดการสระผมให้คนตรงหน้าทั้งๆที่ยังยืนตรงกลางหว่างขาเขา
" อ๊ะ "
ฉันต้องสูดหายใจเข้าปอดลึกๆอีกทีเมื่อคนตรงหน้าเอาขาทั้งสองข้างรั้งเอวฉันให้เขาไปใกล้ ใบหน้านิ่งๆกับแววตาว่างเปล่ายังคงมองมาที่ฉันแบบไร้อารมณ์ แต่...ฉันรู้สึกเหมือนโดนแกล้งจริงๆนะ
" นวดให้ทั่วๆสิ คันอะ "
น้ำเสียงนิ่งเรียบบอกฉันทั้งๆที่มองหน้าฉันอยู่ ตอนนี้เนื้อตัวและเสื้อผ้าฉันเปียกหมดแล้วแถมยังมีฟองสีขาวจากหัวคนตรงหน้าที่ไหลลงมาติดตามแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ฉันใส่มาอีก
" พอหรือยังคะ ฟางเปียกหมดแล้ว "
ฉันถามพลางก้มลงมองดูเสื้อผ้าของตัวเองที่มีใครบางคนกวักน้ำในอ่างด้านหลังใส่ฉันให้เปียกโชกไปหมดแต่สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปประทะกับบางอย่างที่กำลังชี้โด่ไปที่หน้าท้องฉันอยู่
" เปียกก็ถอดเสื้อผ้าออกสิ "
ให้ตายเถอะขณะที่ฉันกำลังสระผมให้เขา เขาก็กวักน้ำมาใส่ตัวฉันจนเปียกไปหมด แล้วฉันก็ห้ามหรือปฎิเสธไม่ได้ด้วยไง หน้าที่ฉันคือตามใจเขา
" คะ? "
ให้ฉันถอดเสื้อผ้า?
" หรือว่ายังเปียกไม่พอ "
" แต่ฟางอาบน้ำแล้วนะคะ "
ฉันรีบบอก
" ก็อาบอีกไง "
" เธออาบให้ฉัน ฉันอาบให้เธอ...หายกัน? "
ตู้ม!!
" ว๊าย!! แค่ก แค่ก "
พูดจบร่างฉันก็ถูกรั้งให้ตกลงไปในอ่างพร้อมๆกับร่างของเขา ดีที่น้ำเต็มอ่าง ไม่งั้นเขาที่นอนอยู่ใต้ร่างฉันเลยไม่ได้หัวแตกตายแน่ๆ
ซ่า!!
เมื่อเราสองคนนอนแช่ในอ่างทั้งคู่โดยมีฉันนอนทับเขาเอาไว้ด้านบน ปุ่มกดปล่อยน้ำก็ทำงานโดยฝีมือของคนที่ฉันนอนทับอยู่ จนกลายเป็นว่าเรานอนทับกันบนอ่างน้ำที่ไม่มีน้ำสักหยดแล้วตอนนี้
ฟาง..." อาบน้ำให้หน่อย "" เช็ดตัวก็ได้นะคะ เดี๋ยวฟางเช็ดให้ "ฉันบอกคนตรงหน้าเสียงอ่อย จะบ้าหรือไงให้ฉันอาบน้ำให้ เขาไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ" อายหรอ ฉันแก้ผ้าให้เธออาบน้ำให้ ฉันต้องอายเธอมากกว่ามั้ย "คนตรงหน้ายืนขึ้นก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วค่อยๆดึงชุดคลุมออกจากตัว ฉันต้องเบือนหน้าหนีกล้ามอกล่ำๆและซิกแพคแน่นๆนั่นไหนจะกล้ามแขนขาวๆนั่นอีก ฉันไม่ได้อายนะแต่ฉันไม่อยากเห็น" ถ้าเธอกลัวว่าฉันจะอาย เธอจะแก้ผ้าด้วยกันก็ได้นะ จะได้หายกัน "ห๊ะ ฉันหันไปมองเจ้าของประโยคเมื่อกี้ที่ตอนนี้เดินเข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว จะบ้าหรอ ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกว่าเขากวนประสาทฉันจังเลยหรือเมื่อเช้าฉันให้ยาเขาผิดขนาน" เอ่อ จะสระผมมั้ยคะเดี๋ยวฟางสระให้ "ฉันถามคนที่ยืนเปลือยต่อหน้าฉันในระยะปะชิดพลางเอาแต่มองใบหน้านิ่งๆของเขาเอาไว้ ฉันไม่อยากมองส่วนอื่น" อื้ม "น้ำเสียงทุ้มๆกับใบหน้านิ่งๆแต่ฉันรู้สึกเหมือนกำลังโดนกวนประสาท ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งบนขอบอ่างแล้วรั้งตัวฉันให้ไปยืนอยู่ตรงกลางหว่างขา ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย!!" จะยืนมองฉันแก้ผ้าอีกนานมั้ย ทำไมไม่สระสักที "หึ้่ย!!" สระแล้วค่ะ สระแ
ฟาง..." อื้อ กี่โมงแล้วเนี่ย "แสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ฉันค่อยๆเปิดตาขึ้น ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นและมองไปรอบๆห้องที่ไม่คุ้นตาสักนิด" ที่ไหนเนี่ย แล้วเสื้อผ้าฉันไปไหน "ฉันเบิกตากว้างเมื่อตั้งสติได้ก็พบว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่ไว้เมื่อคืนนั้นหายไปเหลือเพียงแค่ร่างกายที่เปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่ม" เดี๋ยวนะ "ฉันค่อยๆนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนแต่ก็จำได้เพียงเลือนลาง รู้แค่ว่านักรบเป็นอุ้มฉันขึ้นมาและเขาก็จุดจุดจุดกับฉันทั้งๆที่ฉันแทบไม่มีสติ" ให้ตายเถอะ ทำไมเขาหื่นแบบนี้นะ จะเอาให้คุ้มกับเงินสิบล้านเลยหรือไงกัน "ฉันบ่นอุบก่อนจะเอนกายลงอีกครั้ง" ว๊ายย!! "" นะ นักรบ!! "การที่ฉันเอนกายลงนอนและดึงผ้าห่มมาปิดร่างเอาไว้ทำให้ขาของฉันไปสัมผัสกับบางอย่างที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นนักรบที่นอนคุดคู้ตัวสั่นหน้าแดงอยู่ใต้ผ้าห่ม" นักรบ "ฉันเขย่าตัวเขาไปมาทั้งๆที่ตอนนี้เขาน่าจะไม่มีสติแล้ว" นายกำลังจะตายหรอ "ฉันเอียงคอถามพลางในใจก็คิดไปว่าถ้าปล่อยให้นักรบตายหรือลงมือฆ่าเขาโดยการเอาหมอนปิดจมูกให้เขาขาดอากาศหายใจเหมือนในทีวีก็คงไม่มีใครรู้ อีกอย่างฉันจะได้ไม่ต้องใช้ห
ฟาง...ไม่นานฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนอนอยู่บนที่นอนนุ่มๆ ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่างมาป้วนเปี้ยนกับเสื้อเชิ้ตที่ฉันสวมอยู่และไม่นานฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันหลุดออกไปจากตัวฉัน" อื้อ "ริมฝีปากของฉันถูกครอบงำด้วยริมฝีปากของใครบางคนที่ฉันไม่เห็นหน้าเขาเพราะฉันลืมตาไม่ขึ้นแล้ว สภาพเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น" อยู่เฉยๆได้มั้ย เดี๋ยวก็ไม่ให้นอนอีกหรอก "น้ำเสียงดุๆที่คุ้นหูทำให้ฉันในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นนอนต่อนิ่งๆ เพราะรู้ว่าเป็นเขาแล้วก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก" อึก "ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแทรกเข้ามาในร่างกายฉัน มันเจ็บ!! แผลเก่ายังไม่หายเลยนะ" อย่าเกร็งได้มั้ย แค่รอบเดียว "เสียงละมุนกระซิบข้างหูก่อนที่แขนทั้งสองข้างของฉันจะถูกเขาจับไปโอบรอบคอเขาไว้ ริมฝีปากหนาครอบครองริมฝีปากฉันจนฉันต้องขยุ้มมวลผมเขาเอาไว้เพราะความเจ็บจากเมื่อคืนทำให้ฉันรู้สึกกลัว" อืม "เสียงครางพอใจของอีกฝ่ายที่ป้อนรสจูบมาให้ฉันพร้อมกับเบื้องล่างของเขาที่ขยับไปมาเรื่อยๆอย่างช้าๆ ทั้งที่คิดว่าครั้งนี้จะทำให้ฉันเจ็บหนักกว่าครั้งนั้น แต่มันกลับนุ่มนวลอ่อนโยนละมุนเป็นไหนๆ สองแขนของฉันกอดรอบคอเขาเอาไว้พลางลูบไล
ฟาง..." มานี่ "" คะ? "ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อนักรบเรียกฉันด้วยน้ำเสียงดุๆพลางเดินไปหาเขาใกล้ๆ ดุทำไมก็ฉันไม่ม่ีที่นั่งนิ" ตรงนี้คือที่ของเธอ "พรึ่บ!!พูดจบข้อมือของฉันก็ถูกกระตุกเบาๆจนต้องนั่งลงบนตักของเขาท่ามกลางความงุนงงของผู้หญิงที่แทนตัวเองว่าพริสซึ่งนั่งอยู่ข้างๆนักรบ เสียงของหัวใจฉันที่เต้นระรัวอยู่ในอกทำให้ฉันกุมมือตัวเองไว้แน่น' ตรงนี้คือที่ของเธอ 'ตักเขาน่ะหรอคือที่ของฉัน" แสดงว่าของเล่นชิ้นนี้ไม่ธรรมดาแฮะ "เสียงผู้ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามนักรบพูดขึ้นก่อนจะยกแก้วเหล้ามากระดกและมองมาที่ฉันยิ้มๆ" เฮียเจก็รู้ว่าเฮียรบรักของเล่นของตัวเองจะตาย เฮียรบต้องมีพื้นที่ให้อยู่แล้ว ใช่ป่ะเฮีย "ฉันไม่รู้ว่าต้องดีใจหรือเสียใจดีเมื่อคุณเซียนพูดประโยคนี้ขึ้นมา รักของเล่นงั้นหรอ?" ของเล่นของกู กูมีพื้นที่ให้เสมอแหละ "เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้านิ่งๆ สายตาที่เขามองมาแม้ไม่ได้หวานหยดย้อยหรือชวนฝันแต่มันก็ทำให้ฉันอบอุ่นหัวใจจนคิดไปไกลว่าตัวเองสำคัญ" นี่คุยเรื่องอะไรกันคะ พริสงงไปหมดแล้ว แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ "เสียงผู้หญิงที่นั่งข้างนักรบเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที
ฟาง...ฉันรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลาดึกของอีกวัน อาการครั่นเนื้อครั่นตัว ปวดเนื้อปวดตัวโดยเฉพาะจุดนั้นทำเอาฉันน้ำตาแตก ถ้าคืนนี้เป็นแบบเมื่อคืนฉันคงตายแน่ๆ ว่าแต่ดึกขนาดนี้แล้วทำไมเขายังไม่เข้ามาหาฉันอีกนะหรือว่าจะไม่ทำแล้ว" นี่เราหลับข้ามวันข้ามคืนเลยหรอเนี่ย "ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะพยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่ง เสียงท้องร้องประท้วงให้ฉันมองไปรอบๆห้องเผื่อว่าจะมีอาหารวางอยู่บนโต๊ะ แต่ก็ไม่มี เฮ้อ...' ตื่นแล้วลงไปชั้นล่าง เสื้อผ้าอยู่ในตู้ใส่เสื้อเชิ้ตฉันไปก่อน 'ข้อความในกระดาษโพสอิทที่แปะอยู่กับแก้วน้ำเปล่าตรงหัวเตียง พร้อมกับมียาแก้ปวดลดไข้และยาแก้อักเสบวางอยู่ข้างๆ ฉันจึงรีบกินยาที่วางตรงนั้นก่อนจะพยุงตัวเองเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบลงไปชั้นล่างตามคำสั่งของใครบางคน" คุณนักรบนั่งอยู่ทางนั้นครับ "เมื่อฉันพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปตามทางเดินที่มีผู้คนแออัดมากมายกำลังโยกย้ายส่ายเอวไปตามจังหวะดนตรี ก็มีเสียงของใครสักคนที่มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันเอ่ยขึ้นก่อนจะผายมือให้ฉันเดินตามเขาไป" คุณฟางมาแล้วครับ "ผู้ชายคนนั้นเอ่ยบอกใครสักคนที่นั่งอยู่ท่ามกลางหนุ่มสาวรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน ทำเอาทุกคน
ฟาง...บางอย่างที่ฉันกำลังจัดมันยัดเข้ามาในร่างกายอย่างช้าๆกำลังทำให้ฉันเจ็บปวด แค่เข้ามานิดเดียวฉันยังรู้สึกเหมือนมีคนฉีกเนื้อฉันออกเป็นชิ้นๆ ถ้ามันเข้ามาได้ทั้งหมดแล้วฉันจะไม่ตายเลยหรือไง เจ็บจะขาดใจตายอยู่แล้ว" อึก ฟะฟางเจ็บ "ฉันเสียงสั่นเมื่อบางอย่างเข้ามาได้แค่ส่วนปลายเท่านั้นเพราะฉันหยุดมันไว้" อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา ฉันไม่ชอบ!! "" มันเข้าไปไม่ได้ อึก ฟางเจ็บจริงๆนะ... กรี๊ด!! "นักรบดึงฉันนั่งลงทับส่วนนั้นของเขาจนมิด เจ็บแบบที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน มันทรมานเหมือนถูกฉีกเนื้อออกเป็นชิ้นๆ" .......... "ฟุ่บ!!" ฟางเจ็บฮือๆ ไม่ไหวแล้ว อึก "ฉันฟุบหน้าลงตรงซอกคอของนักรบและพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดเอาไว้ เจ็บแทบขาดใจเขาไม่อ่อนโยนกับฉันเลยสักนิด ไหนเขาบอกว่าผู้ชายดูออกไงว่าคนไหนเคยไม่เคย แล้วเขาดูไม่ออกหรือว่าเห็นฉันเป็นของเล่นก็เลยไม่ได้สนใจอะไร" ขยับ "เสียงทุ้มบอกฉันอีกครั้ง ทำให้ฉันกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ก่อนจะลุกขึ้นอย่างช้าๆและขยับตามคำสั่งของเขา" อึก "สองมือของฉันจิกหน้าขาตัวเองจนเเป็นแผล กี่ครั้งที่ขยับเหมือนกับว่าฉันเพิ่มความทรมานให้ตัวเอง ไม่ว่าจะขยับช้าแค่ไหนก็ไม่ได้ลดความ







