EP.10 หายกัน

ฟาง...

" อื้อ กี่โมงแล้วเนี่ย "

แสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ฉันค่อยๆเปิดตาขึ้น ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นและมองไปรอบๆห้องที่ไม่คุ้นตาสักนิด

" ที่ไหนเนี่ย แล้วเสื้อผ้าฉันไปไหน "

ฉันเบิกตากว้างเมื่อตั้งสติได้ก็พบว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่ไว้เมื่อคืนนั้นหายไปเหลือเพียงแค่ร่างกายที่เปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่ม

" เดี๋ยวนะ "

ฉันค่อยๆนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนแต่ก็จำได้เพียงเลือนลาง รู้แค่ว่านักรบเป็นอุ้มฉันขึ้นมาและเขาก็จุดจุดจุดกับฉันทั้งๆที่ฉันแทบไม่มีสติ

" ให้ตายเถอะ ทำไมเขาหื่นแบบนี้นะ จะเอาให้คุ้มกับเงินสิบล้านเลยหรือไงกัน "

ฉันบ่นอุบก่อนจะเอนกายลงอีกครั้ง

" ว๊ายย!! "

" นะ นักรบ!! "

การที่ฉันเอนกายลงนอนและดึงผ้าห่มมาปิดร่างเอาไว้ทำให้ขาของฉันไปสัมผัสกับบางอย่างที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นนักรบที่นอนคุดคู้ตัวสั่นหน้าแดงอยู่ใต้ผ้าห่ม

" นักรบ "

ฉันเขย่าตัวเขาไปมาทั้งๆที่ตอนนี้เขาน่าจะไม่มีสติแล้ว

" นายกำลังจะตายหรอ "

ฉันเอียงคอถามพลางในใจก็คิดไปว่าถ้าปล่อยให้นักรบตายหรือลงมือฆ่าเขาโดยการเอาหมอนปิดจมูกให้เขาขาดอากาศหายใจเหมือนในทีวีก็คงไม่มีใครรู้ อีกอย่างฉันจะได้ไม่ต้องใช้หนี้เขาด้วย

" หนาว แม่ครับรบหนาว "

" หืมมม? "

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางอมยิ้มขำขันให้กับคนใจร้ายที่ทำให้ฉันเจ็บปวดคืนนั้น ซึ่งตอนนี้เขากำลังร้องหาแม่เหมือนเด็กๆแถมยังแทนตัวเองว่า รบ ด้วย คิก

" แม่ครับ รบหนาวจังเลย "

แล้วฉันก็นั่งกอดอกมองคนใจร้ายนอนขดเป็นกิ้งกือโดยไร้ผ้าห่ม เพราะฉันเอาไปกองไว้ข้างเตียงหมดแล้ว

" ดูแลก็ได้ เห็นแก่ที่เมื่อคืนเขาดูแลฟางตอนป่วยแล้วกัน "

ฉันพรึมพรำกับความคิดของตัวเองที่กำลังตีกันไปมาอยู่

" นี่นักรบ นอนดีๆได้มั้ยฟางจะเช็ดตัวให้ "

ฉันเขย่าตัวคนป่วยไปมาเมื่อเตรียมอุปกรณ์สำหรับเช็ดตัวมาแล้ว

" ไม่เช็ด รบหนาว "

น่ารักจัง...เหมือนเด็กเลย

" มีมุมแบบนี้ด้วยแฮะ "

ฉันยิ้มขำขันพลางเช็ดตัวให้คนไข้ตรงหน้าอย่างทุลักทุเลเพราะจะบิดตัวหนีอย่างเดียวเลย

" นี่นักรบ ตื่นขึ้นมากินยาก่อนได้มั้ย "

ฉันว่าพลางพลิกตัวคนไข้ตรงหน้าที่กลับไปนอนขดเหมือนเดิมหลังจากเช้ดตัวเสร็จ

" หื่อ รบไม่กิน มันขม "

ให้ตายเถอะนี่ฉันคุยกับเด็กขี้งอแงอยู่หรือไงเนี่ย

" ไม่ได้นะ ต้องกิน "

ฉันว่าพลางยัดยาเข้าไปในปากของคนที่นอนหลับตาอยู่แต่ปากยังพูดไม่หยุดก่อนจะเทน้ำกรอกปากเข้าไปแล้วรีบเอาสองมืออุดปากเขาเอาไว้เพราะกลัวว่าเขาจะคายมันออกมา

" ทำไมป่วยแล้วดื้อแบบนี้นะ "

ฉันว่าพลางดึงผ้าห่มให้คลุมตัวเขาเอาไว้ก่อนจะเดินไปยังโซนห้องครัวเพื่อหาอะไรกิน ก็ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานแล้วนิ

หลังจากที่ฉันจัดการยัดอาหารจนเต็มท้องตัวเองแล้วฉันก็กลับเข้าห้องตัวเองไปจัดแจงตัวเองให้เสร็จก่อนจะกลับเข้ามาดูเจ้าของห้องที่นอนหนาวอยู่ตอนนี้

" ยัยบ้า!! ใครให้เธอเอายาให้ฉันกิน "

เสียงดุๆของคนที่นั่งหน้าหงิกอยู่บนเตียงดังขึ้นเมื่อฉันเดินเข้าไปข้างใน

" ถ้าไม่กินยาก็ไม่หายสิคะ "

ฉันตอบนิ่งๆพลางทำหน้างง รู้สึกตัวเร็วจังแฮะแต่ก็ดีแล้วแหละ

" ทีหลังถ้าฉันป่วยให้เธอไปเรียกเซ็นมา "

อะไรของเขากัน

" ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฟางขอตัวนะคะ "

ฉันก้มหัวให้เขาเล้กน้อยก่อนจะเดินออกมาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้ง

" เธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น เธอทำให้ฉันต้องไม่สบาย "

" ฟางก็ดูแลคืนแล้วไงคะ หายกัน "

ฉันว่า ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันเลิกกลัวเขารู้แค่ว่าตอนนี้ฉันกำลังเถียงเขาอยู่

" มานี่ "

" คะ? "

ฉันเดินไปหาเขาใกล้ๆ

" อาบน้ำให้หน่อย "

" .......... "

ฉันเหวอไปกับประโยคเมื่อกี้ อาบน้ำให้หน่อย เขาแค่ป่วยมั้ยอะไม่ได้เป็นง่อย