Mag-log in1
แสงอรุณแรกของวันยังไม่ทันพ้นขอบฟ้า ท้องฟ้าเบื้องนอกยังคงมืดสลัว ทว่าภายในห้องโถงใหญ่แห่งท้องพระโรงไท่ฮวากลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เหล่าขุนนางทุกระดับชั้นต่างพากันยืนหาวหวอดๆ เรียงรายกันแน่นขนัดด้วยความเหนื่อยล้า เนื่องจากได้รับโองการด่วนพิเศษสั่งให้ทุกคนเดินทางเข้าเฝ้าตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาง ทว่าบรรยากาศความง่วงงุนพลันเลือนหายไปในเสี้ยววินาที... ยามที่สายตาทุกคู่ทอดมองขึ้นไปเบื้องบน มู่หลิงเชียวประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำอันแสนสง่างามและเกรียงไกร ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักของพระองค์เรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือความรู้สึกใดๆ ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยขัตติยอำนาจอันหนักอึ้งดุจขุนเขา นัยน์ตาหงส์คู่คมปลาบกวาดมองลงมาเบื้องล่างด้วยสายตาที่ทำให้ผู้ถูกมองต้องขนลุกซู่ บรรดาขุนนางที่เผลอมองสบสายตาต่างพากันรีบก้มหน้าหลบตากันเป็นแถบๆ ด้วยความหวาดเกรงในบารมี ท่ามกลางความเงียบสงัดและอึมครึมที่ครอบคลุมไปทั่วท้องพระโรง... เสนาบดีจางจงหยวน ผู้เป็นตัวแทนของขุนนางฝ่ายขวา ก้าวออกมาเบื้องหน้า เขายกมือขึ้นประสาน น้อมกายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งและถือดีในคารม "เรียนฝ่าบาท... การที่ทรงออกโองการด่วนเรียกพวกกระหม่อมข้าราชบริพารเข้าเฝ้าตั้งแต่เช้ามืดเช่นนี้ ไม่ทราบว่ามีเหตุเภทภัยอันใดเกิดขึ้นในแผ่นดินหรือพ่ะย่ะค่ะ?" มู่หลิงเชียวกระตุกยิ้มอย่างเยือกเย็น นัยน์ตาหงส์สบมองเสนาบดีจางตรงๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้อง "สาเหตุที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาแต่เช้ามืด..." มู่หลิงเชียวเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ก็เพราะเมื่อคืนนี้... มีโจรชั่วใจกล้าบุกเข้ามาหมายจะปลิดชีพข้าถึงในห้องบรรทม!" คำพูดนั้นทำเอาขุนนางเบื้องล่างฮือฮากันเซ็งแซ่! "กวนเฟิง... นำตัวมันเข้ามา!" ฮ่องเต้หนุ่มสั่งการเสียงเข้ม "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" ประตูท้องพระโรงถูกเปิดออก กวนเฟิง พร้อมด้วยทหารองครักษ์คุมตัวชายคนหนึ่งเดินเข้ามาด้านใน ทว่า... ชายคนที่ถูกลากตัวเข้ามานั้น แม้จะแต่งกายด้วยชุดดำคล้ายคลึงกับนักฆ่าเมื่อคืนทุกประการ แต่ใบหน้าและรูปร่างกลับเป็น ชายอีกคนหนึ่ง โดยสิ้นเชิง! มู่หลิงเชียวกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ยามทอดพระเนตรปฏิกิริยาของเสนาบดีจาง ในวินาทีที่เสนาบดีจางได้เห็นใบหน้าของชายผู้นั้น... หัวใจของจิ้งจอกเฒ่าพลัน ตกวูบ ลงไปถึงตาตุ่ม! ‘ไม่จริง... ชายผู้นี้ไม่ใช่คนของข้า! นักฆ่าที่ข้าจ้างไปเมื่อคืนไม่ใช่คนผู้นี้!’ เสนาบดีจางคิดในใจด้วยความตระหนกตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างของนักฆ่ากำมะลอถูกผลักให้นั่งลงกับพื้นหินอ่อนกลางห้องโถงใหญ่ เหล่าขุนนางต่างหันซ้ายหันขวาปรึกษาหารือกันด้วยความแตกตื่นเกี่ยวกับนักฆ่าผู้หาญกล้า ทุกคนดูหวาดกลัวต่อความเดียดแค้นของฮ่องเต้ ไม่เว้นแม้กระทั่ง องค์ชายสอง มู่หยางเหวิน องค์ชายสองยืนเหงื่อตก หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกเปิดโปง ถึงเขาจะร่วมมือกับเสนาบดีจาง แต่เขากลับไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของนักฆ่าจริงมาก่อน ต่างจากเสนาบดีจางที่เป็นคนว่าจ้างด้วยตนเอง จึงทำให้นายทหารและเสนาบดีเฒ่าตกอยู่ในสภาวะที่ต่างกันสิ้นเชิง... เสนาบดีจางจำต้องยืนนิ่งสงบ กลบเกลื่อนความตระหนกเอาไว้ใต้ผิวหน้าอันเรียบตึง จางจงหยวนเริ่มรู้ตัวแล้วว่า... ฮ่องเต้องค์ใหม่ผู้นี้ช่างร้ายกาจ ซับซ้อน และรับมือยากเย็นยิ่งนัก! มู่หลิงเชียวในวันนี้แปรเปลี่ยนไปจาก 'องค์ชายสาม' ในวันวานอย่างสิ้นเชิง องค์ชายสามยามอยู่ในสนามรบแม้น่ากลัว ทว่ายามก้าวขึ้นเป็นฮ่องเต้ พระองค์กลับเปี่ยมไปด้วยพิษสงอันเยือกเย็นและโหดเหี้ยม... ไม่ต่างจาก งูพิษร้ายที่พึ่งลอกคราบ พร้อมจะฉีดพิษสังหารศัตรูได้ทุกเมื่อ! มู่หลิงเชียวที่มองเห็นความตระหนกที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาของเสนาบดีจางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง พลันระบายรอยยิ้มออกมาด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด นัยน์ตาหงส์ที่จ้องมองลงมายังเสนาบดีเฒ่าเต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะและความเย้ยหยัน มู่หลิงเชียวที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำทอดพระเนตรความสับสนของข้าราชบริพารเบื้องล่างด้วยสายตาเยียบเย็น ก่อนจะเริ่มเปิดโอษฐ์ตรัสขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องกังวานไปทั่วโถงใหญ่ พระองค์ทอดสายตามองสบตาเสนาบดีจางตรงๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงความเจ้าเล่ห์และท้าทาย "เสนาบดีจาง... ท่านรู้จักชายผู้นี้หรือไม่" และก็เป็นไปตามที่ทรงคาดการณ์ไว้ เสนาบดีจางยังคงรักษาความสงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาด เขาประสานมือโค้งกายลงปฏิเสธแทบจะทันทีโดยไร้ซึ่งความลุกลี้ลุกลน "เรียนฝ่าบาท... กระหม่อมไม่เคยพบเห็นหน้าชายผู้นี้มาก่อนพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิงเชียวเห็นว่าเสนาบดีเฒ่าผู้นี้มีความยับยั้งชั่งใจและสงบนิ่งเกินกว่าจะปั่นประสาทให้หลุดเผยความจริงออกมาได้ง่ายๆ พระองค์จึงเบือนพระพักตร์ หันไปเรียกองค์ชายสองที่ยืนอยู่ฝั่งพระญาติ ซึ่งบัดนี้กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด "พี่รอง..." ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยเรียกเรียบๆ "แล้วท่านเล่า... รู้จักนักฆ่าผู้นี้หรือไม่" มู่หยางเหวินสะดุ้งโหยง เขาค่อยๆ หันไปจ้องมองหน้านักฆ่ากำมะลอกลางโถงด้วยสายตาสั่นระริก ก่อนจะรีบปฏิเสธออกมาเสียงแข็งละล่ำละลัก "กระหม่อม... กระหม่อมไม่รู้จักพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท! ไม่เคยเห็นหน้ามันมาก่อนจริงๆ!" ท่าทางและน้ำเสียงอันสั่นเทาที่แสดงออกถึงความขี้ขลาดอย่างเด่นชัดขององค์ชายสอง ทำเอาเสนาบดีจางที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับต้องแอบถอนหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความหนักอกหนักใจ... 'ลูกเขยผู้นี้ แม้จะมีสายเลือดกษัตริย์อันสูงส่ง ทว่ากลับขี้ขลาดและไร้ความเด็ดเดี่ยวจนไม่อาจเทียบชั้นฮ่องเต้บนบัลลังก์ได้เลยแม้น้อยนิด' มู่หลิงเชียวหัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาหงส์ฉายประกายอำมหิต ยามได้เห็นความหวาดกลัวของพี่ชายต่างมารดาและยามเห็นรอยร้าวในใจของเสนาบดีเฒ่า บัดนี้... ถึงเวลาที่พระองค์จะงัด 'ไม้ตาย' ออกมาเผช็จศึกแล้ว "กวนเฟิง..." มู่หลิงเชียวเอ่ยสั่งเสียงเรียบ "นำสิ่งนั้นออกมาให้ทุกคนได้ดู" "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" กวนเฟิงก้าวออกมาเบื้องหน้า ชู 'ป้ายตราหยกประจำตระกูลจาง' ขึ้นสูงเหนือศีรษะ แสงแดดรุ่งอรุณที่ส่องผ่านประตูท้องพระโรงสะท้อนลงบนเนื้อหยกแกะสลักลวดลายตระกูลเสนาบดีฝ่ายขวาอย่างเด่นชัด ฮือฮา~ฮือฮา~ เสียงขุนนางทั้งท้องพระโรงฮือฮาขึ้นมาอีกครั้งด้วยความตื่นตะลึง ต่างพากันหันไปมองเสนาบดีจางด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ เสนาบดีจางที่เคยสงบนิ่งมาโดยตลอด ถึงกับ ขาสั่นทรุดกายคุกเข่า ลงกับพื้นหินอ่อนทันที นัยน์ตาของจิ้งจอกเฒ่าเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงลาน... เขารู้อยู่เต็มอกว่าฮ่องเต้หนุ่มต้องการหาเรื่องเอาผิดและลากเขาลงจากตำแหน่ง ทว่าเขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า ป้ายตราหยกประจำตระกูลอันทรงเกียรติชิ้นนี้ เล็ดลอดไปตกอยู่ในพระหัตถ์ของฮ่องเต้ได้อย่างไร! "ฝ่าบาท! กระหม่อมโดนใส่ร้ายพ่ะย่ะค่ะ!" เสนาบดีจางรีบละล่ำละลักโขกศีรษะร้องขอความเป็นธรรม "ป้ายหยกนี้เป็นป้ายประจำตระกูลของกระหม่อมจริง แต่กระหม่อมไม่ทราบเลยว่ามันไปตกอยู่ในมือของนักฆ่าได้อย่างไร! โปรดฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรมและตรวจสอบเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนด้วยพ่ะย่ะค่ะ!" เสนาบดีจางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาไม่สามารถพูดสิ่งใดเพื่อแก้มือได้มากกว่านี้เลย เพราะหากโต้แย้งมากเกินไป ก็อาจเปิดช่องโหว่ให้ถูกต้อนจนมุม ยามทอดพระเนตรเห็นเสนาบดีเฒ่าสยบลงเบื้องพระพักตร์ ฮ่องเต้หนุ่มที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำก็แสร้งทำเป็น ทรงพระโกรธจัด! ปัง! พระหัตถ์ใหญ่ตบลงบนโต๊ะทรงพระอักษรเสียงดังสนั่นไปทั่วท้องพระโรง! มู่หลิงเชียวผุดลุกขึ้นประทับยืน นัยน์ตาหงส์วาวโรจน์ด้วยแววตาเคืองแค้นและดุดันดุจพญายม เพื่อแสดงละครข่มขวัญขุนนางทุกคน... ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว... ป้ายหยกประจำตระกูลจางชิ้นนั้น คือสิ่งที่มู่หลิงเชียว แอบส่งกวนเฟิงให้ลอบเข้าไปขโมยมาจากห้องหนังสือในจวนตระกูลจางเมื่อคืนนี้เอง! "เสนาบดีจาง!" มู่หลิงเชียวตวาดเสียงดังสนั่นดุจอสนีบาต "หลักฐานคาตาถึงเพียงนี้ เจ้ายินยอมรับว่าป้ายหยกนี้เป็นของตระกูลเจ้า แต่กลับบอกว่าโดนใส่ร้ายงั้นหรือ?! โจรชั่วที่บุกเข้าห้องบรรทมข้า พกป้ายประจำตระกูลของเสนาบดีฝ่ายขวาติดตัวไว้เช่นนี้ เจ้าจะให้ข้าคิดเป็นอื่นได้อย่างไร!" ฮ่องเต้หนุ่มเหยียดยิ้มเย็นชาลึกข้างมุมโอษฐ์ จ้องมองเสนาบดีจางที่นอนคุดคู้โขกศีรษะอยู่บนพื้นด้วยความสะใจลึกล้ำ "จับตัวเสนาบดีจางไปคุมขังไว้ที่กรมราชทัณฑ์! รอการสอบสวนข้อหากบฏและลอบปลงพระชนม์!" คำสั่งแห่งโอรสสวรรค์เปรียบประดุจสายฟ้าที่ฟาดลงกลางท้องพระโรง ย่อมมิอาจมีผู้ใดฝ่าฝืนได้! ร่างของเสนาบดีจางถูกทหารองครักษ์เสื้อแพรคุมตัวไว้ในทันที ชุดขุนนางตราหงส์อันทรงเกียรติถูกกวักถอดออกกลางโถงใหญ่ เหลือเพียงชุดขาวนักโทษอันน่าเวทนา ก่อนจะถูกลากตัวมุ่งหน้าสู่คุกหลวงเพื่อรอการไต่สวน ทว่าก่อนที่ร่างของเสนาบดีจางจะถูกลากพ้นธรณีประตู เขาได้ฉวยโอกาสเฉียดผ่านร่างขององค์ชายสองที่ยืนสั่นสะท้าน แล้วกระซิบสั่งการด้วยน้ำเสียงรีบร้อนดุดัน "เร่งนำข่าวนี้ไปแจ้งฮูหยินที่จวน... สั่งนางให้หา 'แพะรับบาป' มาคนหนึ่ง! เขียนหนังสือสารภาพผิดยอมรับว่าเป็นผู้ลงมือขโมยป้ายหยกไปใส่ร้ายข้า และบอกในหนังสือว่าเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลจาง!" องค์ชายสองพยักหน้ารับคำด้วยความตระหนก ส่งม้าเร็วควบออกจากวังหลวงอย่างสุดกำลัง ข่าวร้ายเดินทางไปถึงจวนเสนาบดีจางรวดเร็วยิ่งกว่ากองกำลังทหารราชทัณฑ์! ยามเมื่อ จางฮูหยิน (ฮูหยินใหญ่) ได้รับแจ้งข่าวร้าย นางถึงกับล้มทั้งยืน หน้าซีดเผือดดุจคนตาย ทว่าจิตวิญญาณแห่งการเอาตัวรอดบังคับให้นางต้องมีสติ เหนือสิ่งอื่นใดคือต้องเร่งทำตามคำสั่งของสามีโดยเร็วที่สุด! "แพะรับบาปงั้นหรือ..." จางฮูหยินพึมพำขณะเดินกวาดสายตาไปทั่วจวนด้วยความกังวลใจอย่างหนัก แต่หันไปทางใดก็ไม่อาจหาใครมารับบาปแทนได้ บ่าวรับใช้หรืออนุภรรยาคนอื่นๆ ล้วนไร้ซึ่งน้ำหนักและเหตุผลจูงใจพอจะทำให้ฮ่องเต้เชื่อถือ และในระหว่างที่นางกำลังมืดแปดด้านอยู่นั้นเอง... เสียงทะเลาะวิวาทดังกึกก้องก็ดังมาจากเรือนพักด้านหลัง จางซินอี๋ หรือคุณหนูหก ผู้แสนดื้อรั้นและสู้คน กำลังด่าทอทะเลาะกับ คุณหนูรอง อย่างดุเดือด เนื่องจากนางต้องการจะเก็บข้าวของออกไปเสียให้พ้นจากจวนนรกแห่งนี้ "จางซินอี๋! เจ้าเป็นเพียงลูกอนุต่ำต้อย! จวนตระกูลจางเลี้ยงดูเจ้าจนโตมาได้ขนาดนี้ มีสิทธิ์อะไรมาตะคอกใส่หน้าข้าที่เป็นลูกของฮูหยินใหญ่!" คุณหนูรองตวาดพร้อมชี้หน้า "ทวงบุญคุณงั้นหรือ?!" ซินอี๋ตะโกนสวนกลับ นัยน์ตาฉายแววอาฆาตลึกล้ำ "ข้าไม่ได้อยากอยู่ที่นี่! และข้าก็ไม่อยากใช้แซ่จางชั่วๆ ของพวกเจ้าแม้แต่วินาทีเดียว! จวนตระกูลจางคือนรก และข้าก็เกลียดพวกเจ้าทุกคนเข้าไส้!" จางฮูหยินที่ยืนฟังอยู่ไกลๆ พลันนัยน์ตาสว่างวาบขึ้นทันที! แผนการอันเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นในหัวอย่างเปี่ยมเหตุผล! ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา คุณหนูหกผู้นี้ก่อความวุ่นวายดื้อรั้นสั่งสอนไม่ได้ ทั้งยังเก็บความแค้นเคืองที่เสนาบดีจางทำร้ายมารดาของนางจนตายไว้เต็มอก หากจะกล่าวอ้างว่านางคือผู้ขโมยป้ายประจำตระกูลไปยัดเยียดความผิดให้บิดาแท้ๆ เพราะความแค้นส่วนตัว... ย่อมเป็นเหตุผลที่สมบูรณ์แบบและเข้าท่าที่สุด! เพี๊ยะ! จางฮูหยินก้าวเข้ามาด้วยความรวดเร็ว ตบใบหน้าของคุณหนูหกอย่างแรงจนนางล้มลงไปกองกับพื้น มุมปากแตกเลือดไหลซึม! "นังคนชั่ว เจ้ามีสิทธิอะไรมาตบข้า!" ซินอี๋กัดฟัน ยันกายขึ้นทำท่าจะโถมเข้าใส่จางฮูหยินด้วยความโทสะ "จับตัวนางไว้!" จางฮูหยินตวาดสั่ง บรรดาบ่าวชั่วรีบโถมเข้ามาตะลุมบอนจับตัวซินอี๋ไว้แน่น ตบตีสั่งสอนจนซินอี๋บอบช้ำ ใบหน้าสวมสวมสวมสวมสวมสวมสวมสวยเต็มไปด้วยรอยแผล ร่างกายระบม และเรือนผมรุ่ยร่ายยุ่งเหยิง ทว่านัยน์ตาของคุณหนูหกยังคงฉายประกายสู้คน ไม่ยอมก้มหัวให้ "นำกระดาษและพู่กันมา!" จางฮูหยินสั่งเสียงเข้ม "จางซินอี๋... เจ้าจงเขียนหนังสือสารภาพผิดซะ ว่าเจ้าเป็นคนขโมยป้ายหยกไปใส่ร้ายเสนาบดีจาง!" "ข้าไม่เขียน!" ซินอี๋ถ่มน้ำลายเปื้อนเลือดลงพื้น "พวกเจ้าจะโดนประหารก็สมควรแล้ว! เหตุใดข้าต้องช่วยพวกเจ้า!" เมื่อเห็นว่าทหารจากกรมราชทัณฑ์กำลังเดินทางมาถึงและยามเวลาไม่อาจรอช้า... จางฮูหยินจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ที่มีฝีมือเรื่องอักษร เร่งปลอมลายมือ ของซินอี๋ลงบนหนังสือสารภาพผิดทันที ก่อนที่จางฮูหยินจะคว้ามีดสั้นปอกผลไม้ เดินเข้ามาชักมีดกรีดลงบนนิ้วมือของซินอี๋อย่างเลือดเย็น! "อึก...!" ซินอี๋เค้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมา จางฮูหยินจับมือของนางกดยกนิ้วปั๊มตราเลือดลงบนหนังสือสารภาพผิดจนสมบูรณ์ ซินอี๋มองดูหนังสือสารภาพผิดและตราประทับเลือดของตนเองด้วยรอยยิ้มแฝงความอนาถใจ น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลซึมผ่านรอยแผลบนใบหน้า ทว่าความแค้นในใจกลับทวีคูณพุ่งขึ้นสูงถึงขีดสุด... "หึๆ... ฮ่าๆๆ!" ซินอี๋หัวเราะออกมาอย่างขื่นขม "พวกเจ้าชั่วช้าได้ถึงเพียงนี้... สักวันข้าจะลากพวกเจ้าลงนรกไปด้วยกัน!" ตึง! บานประตูจวนถูกเตะเปิดออก ทหารราชทัณฑ์ทะลักเข้ามาถึงเรือนหลัง! จางฮูหยินแสร้งทำสีหน้าโศกเศร้า ร้องไห้น้ำตาไหลพราก รีบวิ่งนำหนังสือสารภาพผิดส่งให้แก่หัวหน้าทหาร พร้อมกับผลักร่างของคุณหนูหกที่ถูกตบตีจนบอบช้ำและมีรอยบาดแผลเต็มตัวออกไปเบื้องหน้า "ท่านทหาร! ได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ท่านเสนาบดีด้วยเจ้าค่ะ!" จางฮูหยินละล่ำละลักสะอื้น "แท้จริงแล้วเรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของ จางซินอี๋ นังลูกอกตัญญูผู้นี้! นางแค้นเคืองที่ท่านเสนาบดีตักเตือนนางเรื่องกิริยาก้าวร้าว นางจึงขโมยป้ายหยกประจำตระกูลไปใส่ร้ายบิดาตนเอง! นี่คือหนังสือสารภาพผิดและรอยประทับเลือดของนางเจ้าค่ะ!" หัวหน้าทหารรับหนังสือมาเปิดดู ก่อนจะหันไปทอดสายตามองคุณหนูหกที่นอนบอบช้ำอยู่บนพื้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง "นำตัวคุณหนูหกผู้นี้... ไปขึ้นศาลไต่สวนคดีกบฏร่วมกับเสนาบดีจางที่กรมราชทัณฑ์!"ท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลภายในลานพิธี เสียงโวยวายของเหล่าขุนนางและเสียงร้องไห้หวาดกลัวของนางกำนัลดังระเบ็งเซ็งแซ่ คราบเลือดสดๆ ของเสนาบดีจางยังคงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งหลิงเชียวในฉลองพระองค์เปื้อนคราบเลือดหันกลับมามองซินอี๋ด้วยสายตาห่วงใย พระองค์ไม่อาจทนเห็นใบหน้าที่ซูบซีดและร่างบางที่สั่นสะท้านด้วยความตกใจของนางได้ จึงรีบหันไปออกคำสั่งเสียงเข้มกับเสี่ยวอี๋และเหล่าองครักษ์เงา"พาฮองเฮากลับตำหนักเดี๋ยวนี้! คุ้มกันนางให้ดี อย่าให้ความวุ่นวายที่นี่ไปรบกวนนางเป็นอันขาด!"ซินอี๋ถูกพยุงตัวกลับมายังตำหนักหงส์ ทว่าภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ นางกลับนั่งไม่ติดเก้าอี้ด้วยความร้อนรุ่มและสับสนในอก ร่างบางเดินง่วนไปมารอบโต๊ะชา นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริก ภาพใบหน้าที่ดุดัน คมกระบี่ที่บั่นคอเสนาบดีจาง และการปรากฏตัวของผิงอันตัวจริงยังคงวนเวียนอยู่ในหัวอย่างไม่หยุดหย่อนปัง!เสียงบานประตูห้องบรรทมถูกผลักออกกว้าง ซินอี๋สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ยามเห็นหลิงเชียวในชุดลองเชิงสีเข้มที่ผลัดเปลี่ยนใหม่ก้าวเข้ามาภายในห้อง ร่างบางไม่รอช้า เร่งรีบวิ่งเข้าไปจับแขนเสื้อของฮ่องเต้หนุ่มไว้แน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักแล
หลังจากทรมานตนเองและบดขยี้หัวใจฮองเฮามาตลอดหลายวัน ในที่สุด วันสถาปนาพระสนมเอกกุ้ยเฟยที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงยามเช้าอันสดใส ธงทิวสีแดงทองสะบัดพลิ้วต้อนรับสายลม ณ ลานพิธีหน้าพระธาตุมังกร วังหลวงถูกเนรมิตให้ยิ่งใหญ่และอลังการสมเกียรติรักแรกในวัยเยาว์ขององค์ฮ่องเต้ ขุนนางน้อยใหญ่ต่างสวมชุดขุนนางเต็มยศยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยทั้งสองฝั่ง เสียงดนตรีมงคลดังกังวานเสนาะหู ขันทีและนางกำนัลลำเลียงเครื่องสักการะและถาดราชสาส์นทองคำขึ้นสู่ยอดบันไดหยกซินอี๋ประทับนั่งบนพระเก้าอี้หงส์ข้างกายหลิงเชียวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก เครื่องทรงฮองเฮาสีเหลืองทองตระการตาไม่อาจปกปิดความซูบซีดและแววตาที่ว่างเปล่าของนางได้ ส่วนหลิงเชียวในฉลองพระองค์มังกรเต็มยศ แม้เบื้องหน้าจะสง่างามทรงอำนาจ ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่ต้องลอบมองฮองเฮาคู่ชีวิตเป็นระยะพิธีการดำเนินไปตามลำดับขั้นตอนอันศักดิ์สิทธิ์ เสียงขันทีตวาดขานเบิกตัวว่าที่กุ้ยเฟยดังลั่น ลานพิธีพลันตกอยู่ในความเงียบ ร่างอรชรของ 'ผิงอันตัวปลอม' ในชุดสตรีสูงศักดิ์สีแดงปักดิ้นทองก้าวเดินขึ้นบันไดหยกอย่างช้าๆ ท่วงท่าเยื้องกรายอ่อนหวานเ
จนกระทั่งยามรุ่งอรุณ... แสงแรกแห่งวันทาบทาขอบฟ้าทิศตะวันออกเป็นสีส้มรำไร ลมหนาวที่พัดโชกตลอดคืนเริ่มสงบลง ทว่าบรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรกลับตึงเครียดและอบอวลไปด้วยรังสีฆาตกรรมเสียงพัดกระพือปีกอันถี่กระชั้นดังขึ้นริมหน้าต่าง นกสืบข่าวสายฟ้าร่อนลงแตะขอบไม้ กวนเฟิงที่ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูรีบก้าวเข้ามาถอดกระบอกไม้ไผ่จิ๋วที่ผูกติดอยู่กับข้อเท้านกสื่อสารออก แล้วคลี่แผ่นกระดาษสาด้านในถวายแด่ฮ่องเต้ด้วยความนอบน้อมจดหมายลับตอบกลับจากแคว้นฉีถูกส่งมาถึงมือหลิงเชียวในที่สุดข้อความสั้นๆ ทว่าได้ใจความกะทัดรัดผ่านรหัสลับของหน่วยองครักษ์เงา ยืนยันชี้ชัดตรงกันทุกประการว่า ผิงอันตัวจริงและพระสวามียังคงประทับอยู่อย่างสงบสุขในจวนอ๋องแคว้นฉี มิได้เดินทางออกนอกเขตแคว้นเลยแม้แต่น้อยนัยน์ตาหงส์ของฮ่องเต้หนุ่มกวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษ ก่อนจะเค่นยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา รังสีสังหารในดวงตาเปล่งประกายดุดันปานจะขย้ำเหยื่อ พระองค์ขยำกระดาษสาในมือจนแหลกคามือ แล้วสะบัดลงใส่เตาอ่างอั้งโล่จนเปลวไฟลุกพรึบกลืนกินเบาะแสทั้งหมดกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา"เป็นอย่างไรบ้างพะย่ะค่ะฝ่าบาท"กวนเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวั
ภายในห้องบรรทมอันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันปนยะเยือกทันทีที่แผ่นหลังของซินอี๋ลับหายไปจากสายตาหลิงเชียวรีบยันกายลุกขึ้นจากร่างของสตรีบนเตียงอย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน พระองค์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ นัยน์ตาหงส์จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำเย็น"เพราะเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่"ผิงอันขยับกายลนลาน ถลันตัวลงจากเตียงสี่เสา รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่ากอดท่อนขาของฮ่องเต้หนุ่มไว้แน่น หยาดน้ำตาไหลรินอาบพวงแก้ม ร้องไห้สะอื้นเอ่ยปากระล่ำละลัก"ฝ่าบาท... หม่อมฉันรู้แล้วเพคะ หม่อมฉันรู้หัวใจตนเองแล้วว่าแท้จริงแล้วคนที่หม่อมฉันรักและปรารถนาจะเคียงคู่ด้วยคือพระองค์คนเดียวเท่านั้น ขอพระองค์โปรดลืมเลือนเรื่องราวในอดีตไปเสีย... มอบโอกาสให้หม่อมฉันอีกสักครั้งได้หรือไม่เพคะ..."หลิงเชียวขมวดคิ้วเข้ม สายตาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก... พระองค์เติบโตมาพร้อมกับผิงอันย่อมรู้นิสัยใจคอและกิริยาท่าทางของนางเป็นอย่างดี แม้กาลเวลาจะหมุนเปลี่ยน และจิตใจของคนอาจแปรเปลี่ยนไปตามวันเวลา ทว่าสตรีตรงหน้าผู้นี้... สัมผัส แววตา และแรงสะท้อนกลับยามแนบชิด กลับไม่มีสิ่งใดเหมือนผ
"เหตุใดพระองค์ถึงทรงทำเช่นนั้นเล่าพะย่ะค่ะ?!"กวนเฟิงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสูงอย่างไม่เชื่อหูตนเอง หลังฟังสิ่งที่ผู้เป็นนายเล่าให้ฟังจบ คำบอกเล่าของจักรพรรดิแห่งแคว้นทำเอาองครักษ์คนสนิทถึงกับไปไม่เป็นเบื้องหน้าของเขายามนี้ หลิงเชียวนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หินอ่อน ใบหน้าคมคายฉายแววเครียดเครียดและปวดหัวอย่างหนัก พระองค์ถอนหายใจยาวออกมาราวกับยกภูเขาออกจากอกไม่ได้เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น กวนเฟิงจึงได้ทีเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ"พระองค์ทรงทำเช่นนั้น... หัวใจของฮองเฮามิแหลกสลายไปแล้วหรือพะย่ะค่ะ"หลิงเชียวเงยหน้าขึ้นมา มองคนสนิทด้วยสายตาจนปัญญาและขมขื่น ก่อนจะตรัสตอบออกไปด้วยน้ำเสียงติดขัด"ก็นางเมามายถึงเพียงนั้น! จะให้ข้า... ทำลงไปได้อย่างไรกันเล่า!""เมาก็ทำๆ ไปก่อนเถิดพะย่ะค่ะ!"กวนเฟิงถอนหายใจยาวเหยียด ถือวิสาสะขัดขึ้นอย่างเหลืออด"พระองค์ก็ทรงทราบดีมิใช่หรือว่าฮองเฮาทรงรักและถือดีในศักดิ์ศรีของตนเองเพียงใด การที่พระนางทรงยอมลดองค์ ยอมเดินมาหาพระองค์ถึงห้องบรรทมและทำถึงขนาดนั้น... นั่นถือว่าพระนางทรงยอมถอยและเปิดใจให้พระองค์มากที่สุดในชีวิตแล้วนะพะย่ะค่ะ!"ฮ่องเต้หนุ่มชะงักไปเ
ยามบ่ายที่สายลมหนาวพัดโชก ผิงอันเยื้องกลายเข้ามาหาฮ่องเฮาที่กำลังยืนอยู่ตามลำพังริมสระน้ำแข็ง รอยยิ้มอ่อนหวานแสนบริสุทธิ์ที่เคยแสดงต่อหน้าฮ่องเต้ พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหยียดหยามและเย้ยหยันในยามที่ไร้สายตาของหลิงเชียวผิงอันขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ"ฮองเฮาเพคะ... ทรงรู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่หลิงเชียวพูดสิ่งใดกับหม่อมฉัน"ผิงอันลูบเนื้อผ้าคลุมไหล่ตนเองเบาๆ พลางยิ้มเยาะ"ฝ่าบาททรงตรัสว่ารู้สึกผิดต่อหม่อมฉันยิ่งนักที่ต้องแต่งงานกับสตรีที่ไม่ได้รักเช่นพระองค์ ทรงบอกว่าพระองค์เป็นเพียง 'หมากทางการเมือง' ที่เย็นชาและไร้เสน่ห์... หากมิใช่เพราะอำนาจตระกูลจาง มีหรือที่โอรสสวรรค์จะยอมทนฝืนประทับอยู่ร่วมห้องกับสตรีน่าเบื่อเช่นพระองค์"ซินอี๋ทอดสายตามองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสมเพชและผิดหวังลึกๆ ในใจ... มารยาสูงชั้นต่ำตมเพียงนี้หรือ ที่ทำให้โอรสสวรรค์ผู้ปราดเปรื่องหลงใหลจนไม่ลืมหูลืมตามานับหลายปีผิงอันเห็นซินอี๋ยังคงเงียบ จึงยิ้มพราวอย่างถือดี นางคิดไปเองว่าฮองเฮาผู้นี้คงหวาดกลัวฮ่องเต้จนไม่กล้าตอบโต้ และคงไม่กล้าขัดใจชายผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน นางจึง







