บทนำ

เสียงมโหรีดุริยางค์หลวงประโคมก้องสะท้อนไปทั่วลานหน้าพระตระกูลจงเหอ กลิ่นหอมของกำยานมังกรอบอวลเหนือระเบียงหินอ่อนขาว ราษฎร์และเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่นับร้อยชีวิตในชุดขุนนางเต็มยศ หมอบกราบเรียงรายอย่างเป็นระเบียบสุดสายตา

มู่หลิงเชียวในก้าวขึ้นสู่ยอดสูงสุดแห่งอำนาจ เขาประทับยืนอยู่หน้าบัลลังก์ทอง ฉลองพระองค์มังกรดำปักดิ้นทองคำสั่งทำพิเศษ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าอย่างสง่างาม ทว่าใบหน้าที่คมคายกลับนิ่งเรียบดุจรูปสลัก นัยน์ตาคู่คมปลาบแฝงความดุดันและลึกล้ำยากแท้ล่วงรู้ ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความยินดีหรือความตื่นเต้น มีเพียงความเย็นชาอันแสนเหินห่างของผู้อยู่จุดสูงสุดที่ผ่านความสูญเสียมาอย่างร้าวราน

ขันทีผู้ใหญ่ก้าวออกมาด้านหน้า พร้อมเปิดม้วนราชโองการผ้าแพรไหมทองคำ อ่านด้วยน้ำเสียงก้องกังวานสั่นสะเทือนไปทั่วราชสำนัก

"ตามพระราชโองการแห่งฟ้า! องค์ชายสาม มู่หลิงเชียว กราบบูชาบวงสรวงสวรรค์และปฐพี รับสืบทอดมหาบารมีแห่งแคว้นเว่ย บัดนี้สถาปนารัชสมัยใหม่ามว่า 'จิ่งหยวน' หมายถึงจุดเริ่มต้นแห่งความเจริญรุ่งเรืองอันเกรียงไกร"

สิ้นเสียงขานสถาปนารัชสมัยจิ่งหยวน มู่หลิงเชียวก้าวลงประทับบนบัลลังก์มังกรด้วยท่วงท่าเกรงขาม

เสนาบดีฝ่ายขวา จางจงหยวน ก้าวออกมาเป็นผู้นำเหล่าขุนนาง คุกเข่าลงหมอบกราบกับพื้นหิน นำขุนนางทั้งราชสำนักแซ่ซ้องถวายพระพร

"ขอจิ่งหยวนฮ่องเต้ ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญหมื่นๆ ปี"

เสียงกึกก้องของขุนนางนับร้อยดังก้องประสานกันจนพื้นดินสั่นสะเทือน ทว่ามู่หลิงเชียวกลับกวาดสายตาผ่านจางจงหยวนด้วยความเย็นชา รู้ดีว่าภายใต้กิริยานอบน้อมนี้ เสนาบดีฝ่ายขวากำลังซ่อนกรงเล็บและรอคอยเวลาที่จะผลักดันองค์ชายสี่ขึ้นมาแทนที่เขา

ฮ่องเต้ใหม่ยกหัตถ์ขึ้นเล็กน้อย เสียงแซ่ซ้องพลันเงียบกริบลงทันทีดุจสั่งได้

"ลุกขึ้นได้"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของมู่หลิงเชียวดังก้อง

"นับแต่นี้ ขอให้เสนาบดีและขุนนางทุกท่าน ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่เพื่อความมั่นคงแห่งแคว้นเว่ย"

"รับด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอรับ"

เมื่อพิธีบรมราชาภิเษกอันยาวนานและทรงเกียรติสิ้นสุดลง มู่หลิงเชียวเสด็จกลับเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรในพระที่นั่งไท่ฮวา เขาปลดเสื้อคลุมมังกรตัวนอกออก เผยให้เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่ดูโดดเดี่ยว สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างยังทิศทางของเมืองหลวง

ในคืนนั้นเอง….

ความเงียบสงัดยามวิกาลครอบคลุมไปทั่วพระที่นั่งเฉียนชิง แสงจันทร์รำไรลอดผ่านม่านมงคลฉลุลาย ส่องสว่างสะท้อนร่างของมู่หลิงเชียวที่กำลังบรรทมอยู่บนพระแท่น ม่านแพรบรรทมพลิ้วไหวตามลมราตรี ทุกสิ่งดูสงบนิ่งดุจไร้สิ่งรบกวน

ฝึบ!

เงาร่างดำมืดสายหนึ่งทะยานผ่านบานหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ คมกระบี่วาววับแหวกอากาศพุ่งตรงหมายบั่นพระเศียรบนพระแท่นในเสี้ยววินาที!

ทว่า... ในจังหวะที่คมเหล็กจะถึงพระวรกาย นัยน์ตาคู่คมของฮ่องเต้หนุ่มพลันลืมกว้าง! พระองค์พลิกพระวรกายหลบคมกระบี่ที่สับลงบนหมอนขนนกอย่างแยบคาย เสียงผ้าขาดดัง ฉาด! มู่หลิงเชียวตวัดพระบาทเตะเข้าที่ข้อมือของนักฆ่าจนทิศทางดาบเบี่ยงออก พร้อมกับทะยานพระวรกายลุกขึ้นประทับยืนอย่างสง่าผ่าเผย

"เหยียดหยามกันเกินไปแล้ว..."

มู่หลิงเชียวเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ

นักฆ่าเหวี่ยงกระบี่โรมรันเข้าใส่ดุจพายุหมุน ทว่าองค์ชายสามผู้ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วนกลับรับมือได้อย่างเหนือชั้น พระองค์คว้าฉลองพระองค์ยาวมาสะบัดปะทะกับใบดาบอย่างพลิ้วไหว ก่อนจะฉวยโอกาสในจังหวะที่ศัตรูเผยช่องโหว่ พุ่งฝ่ามือเข้าปะทะอกของนักฆ่าจนมันกระเด็นไปกระแทกเสาห้องบรรทมเสียงดัง ตึง!

ยังไม่ทันที่มันจะได้ยันกายขึ้น มู่หลิงเชียวก็คว้ากระบี่ที่ตกอยู่บนพื้น พุ่งเข้าไปตวัดจ่อเข้าที่ลำคอหอยของนักฆ่าอย่างแม่นยำ!

"อึก..."

นักฆ่าหน้าซีดเผือด ตัวเกร็งแข็งทื่ออยู่ใต้ปลายดาบกริบ

ตึง!

บานประตูห้องบรรทมถูกเตะเปิดออกอย่างแรง!

"คุ้มกันฝ่าบาท!"

กวนเฟิง นำกำลังทหารองครักษ์เสื้อแพรทะลักเข้ามาในห้องบรรทม เหล่านายทหารโถมเข้ามากดร่างของนักฆ่าลงกับพื้นหินอ่อนอย่างแน่นหนา กวนเฟิงรีบก้าวเข้ามาคุกเข่าก้มศีรษะลงเบื้องพระพักตร์ ก่อนจะหันไปตวาดใส่คนร้ายอย่างดุดัน

"เจ้าโจรชั่ว! ใครส่งเจ้ามาปลิดชีพฮ่องเต้! พูดออกมาไม่อย่างนั้นข้าจะสั่งถลกหนังเจ้าเสียตรงนี้!"

ทว่ายังไม่ทันที่กวนเฟิงจะได้เค้นเค้นถามสิ่งใดต่อ... นักฆ่าผู้นั้นกลับเหยียดยิ้มเหี้ยม กัดฟันแน่นอย่างเด็ดเดี่ยว!

"กวนเฟิง หยุดมัน!"

มู่หลิงเชียวตวาดสั่ง

ทว่าสายไปเสียแล้ว... เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาจากมุมปากของนักฆ่า ร่างกายของมันชักเกร็งอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะแน่นิ่งไปทันที ด้วยฤทธิ์ยาพิษร้ายแรงที่ซุกซ่อนไว้ในไรฟัน

กวนเฟิงรีบเข้าไปยันกายตรวจชีพจร ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความเจ็บใจ

"ขอพระราชทานอภัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท... มันกินยาพิษฆ่าตัวตายปิดปากไปแล้ว"

มู่หลียวทอดพระเนตรศพไร้วิญญาณบนพื้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งความตระหนกตกใจ พระองค์ยกพระหัตถ์ขึ้นจัดสาบเสื้อให้เรียบร้อย พลางหมุนพระวรกายก้าวไปประทับที่โต๊ะทรงพระอักษร

"ไม่ต้องเสียเวลาสืบหรอก..."

ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"กลอุบายส่งนักฆ่าใจเด็ดที่ยอมตายไม่ยอมพูดเช่นนี้... จะเป็นใครไปได้ นอกจาก พี่รอง ของข้า"

องค์ชายสอง... พี่ชายต่างมารดาผู้มักใหญ่ใฝ่สูง ริษยาในบัลลังก์มังกรที่ตกมาอยู่ในมือของน้องชายอย่างเขา

ทว่า... มู่หลิงเชียวหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววลึกล้ำ

พี่รองของเขาแม้จะฝักใฝ่ในอำนาจ แต่จิตใจกลับขี้กลัวและไร้ความเด็ดเดี่ยวเกินกว่าจะวางแผนการใหญ่เช่นนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว คนที่คอยบงการ คอยหนุนหลัง และวางหมากอยู่เบื้องหลังทั้งหมด... คงหนีไม่พ้น เสนาบดีจาง ตาแก่จิ้งจอกแห่งราชสำนักอย่างแน่นอน

"หึ..."

มู่หลิงเชียวหัวเราะในลำคอเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแฝงความเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย นัยน์ตาหงส์วาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้และจิตสังหารอันหนักอึ้ง

"เสนาบดีจาง..."

ฮ่องเต้หนุ่มพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

"ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าตายนัก... ข้าก็จะทำให้เจ้าได้รู้ ว่าฮ่องเต้อย่างมู่หลิงเชียว ไม่ได้ฆ่าทิ้งกันได้ง่ายๆ เหมือนหมูเหมือนหมา"

พระองค์หันไปมองกวนเฟิงด้วยรอยยิ้มปีศาจ

"พรุ่งนี้เช้า... เตรียมจัดงานใหญ่ในท้องพระโรงให้ข้าที ข้ามีละครฉากสำคัญจะเล่นให้เสนาบดีจางและพี่รองได้ชม"