ตอนที่ 6

"แล้วซินอี๋เล่า... นางอยู่ที่ใด"

มู่หลิงเชียวยกพัดในหัตถ์ขึ้นปิดบังใบหน้าส่วนล่าง พลางเอียงพระพักตร์เอ่ยถามกวนเฟิงด้วยน้ำเสียงอึดอัด

สถานที่ซึ่งควรจะมอบความเพลิดเพลินบันเทิงใจ บัดนี้กลับทำให้ฮ่องเต้หนุ่มรู้สึกตึงเครียดและกระอักกระอ่วนอย่างที่สุด พระองค์กวาดสายตามองซ้ายมองขวาเพื่อค้นหาสตรีผู้เป็นเจ้าของแผนการ ทว่าไม่ว่าจะหันไปทางใด ก็พบเจอแต่ภาพบุรุษมากตัณหากำลังตระกองกอดเหล่าคณิกา บ้างถูกโอบไหล่ บ้างถูกตักเตือนป้อนสุราอย่างใกล้ชิดบนตัก จนมู่หลิงเชียวต้องเบือนพระพักตร์หนีด้วยความอนาถใจเกินจะมองต่อ

กวนเฟิงเองก็พยายามสอดส่องสายตามองหาไม่แพ้กัน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ลานกว้าง พลางกระซิบตอบเสียงเบา

"ฝ่าบาท... หอกระเยว่แห่งนี้เป็นสถานที่อโคจร ห้ามสตรีชนชั้นสูงเข้าออกโดยเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ หากคุณหนูหกคิดจะเข้ามา ย่อมต้องแอบปลอมตัวเป็นบุรุษ หรือไม่ก็..."

กวนเฟิงชะงักคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ดวงตาทั้งสองข้างพลันขยายกว้าง จ้องมองไปยังเวทีร่ายรำกลางลานอย่างตาค้าง

มู่หลิงเชียวเมื่อเห็นองครักษ์ข้างกายเงียบเสียงไปอย่างผิดปกติ จึงหันกลับมาหมายจะเอ่ยถาม

"กวนเฟิง มีสิ่งใดหรือ"

เมื่อไร้ซึ่งคำตอบจากองครักษ์หนุ่ม ฮ่องเต้หนุ่มจึงทอดพระเนตรมองตามสายตาของกวนเฟิงไป...

แลเห็นดนตรีบรรเลงปรับเปลี่ยนจังหวะเป็นเย้ายวนดึงดูดใจ หญิงงามนางหนึ่งก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยท่วงท่าแช่มช้อยพริ้วไหว นางสวมชุดระบำสีแดงชาดตัดกับผิวพรรณขาวราวกับหิมะแรกฤดู รูปร่างอรชรอ้อนแอ่นโอนอ่อนไปตามท่วงท่าการร่ายรำ อาภรณ์เนื้อบางเบาพลิ้วสะบัดเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดและเอวคอดกิ่ว ใบหน้าของนางถูกปกปิดไว้ครึ่งหนึ่งด้วยผ้าแพรซีทรูบางเบา ทว่านัยน์ตาหงส์ที่แฝงไปด้วยความลึกลับเย้ายวนนั้นกลับมีเสน่ห์บาดลึก สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่งดุจต้องมนตร์สะกด

ความงดงามเลอโฉมอันทรงเสน่ห์นั้น ทำเอาองค์จักรพรรดิหนุ่มผู้เย็นชาถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ พระองค์ทอดพระเนตรจดจ่ออยู่ที่นางโดยไม่อาจละสายตาได้แม้เพียงเสี้ยววินาที

จังหวะการร่ายรำค่อยๆ ขยับย้าย... หญิงงามนางนั้นเคลื่อนกายลงจากเวที เยื้องกรายเข้ามาใกล้โต๊ะของมู่หลิงเชียวอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนตักของพระองค์ด้วยท่วงท่าออดอ้อนเย้ายวนใจ

กลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ป่าพลันปะทะเข้ากับจมูก สัญชาตญาณของบุรุษเพศทำให้มู่หลิงเชียวเผลอยกหัตถ์ขึ้นโอบกอดเรือนร่างบางระหงนั้นไว้โดยไม่รู้ตัว หัวใจในอกข้างซ้ายพลันเต้นระรัวดังก้อง ยามเมื่อได้สบสายตากับนัยน์ตาคู่สวยใต้ผ้าแพรบางเบาในระยะกระชั้นชิด

ทว่าในวินาทีถัดมา ฮ่องเต้หนุ่มก็ต้องพลันได้สติขวับ เมื่อหญิงงามบนตักเอียงกายเข้ามาแนบชิด แล้วกระซิบข้างพระกรรณด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี...

"หม่อมฉันเองเพคะ ฝ่าบาท..."

ความตกใจทำให้มู่หลิงเชียวเบิ่งตาโต ทำท่าจะออกแรงผลักร่างบางบนตักให้ออกไปไกลๆ ด้วยความตื่นตระหนกทว่าซินอี๋รู้ทันความคิดนั้น นางอาศัยจังหวะรวดเร็วตระกองโอบแขนเรียวเล็กรัดรอบคอของพระองค์ไว้แน่น เพื่อมิให้พระองค์ผลักนางออกได้ พร้อมกับกระซิบเร่งรัดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อย่าเพิ่งผลักหม่อมฉันเพคะ รีบอุ้มหม่อมฉันขึ้นไปบนห้องส่วนตัวชั้นสามเร็วเข้า... ยามนี้พวกท่านพ่อและพวกขุนนางกำลังประชุมลับกันอยู่บนนั้น!"

เมื่อได้ฟังเบาะแสสำคัญ มู่หลิงเชียวมิรอช้า เพลิงโทสะและสติปัญญากลับคืนสู่ร่างในทันใด พระองค์ปรับสีหน้าให้กลายเป็นคุณชายเสเพลเจ้าเล่ห์ได้อย่างแยบยล รวบร่างบางของซินอี๋ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างชำนาญ ก่อนจะยันกายลุกขึ้นเดินตรงไปยังบันไดขึ้นสู่ชั้นสามอย่างสง่างาม โดยมีกวนเฟิงคอยก้าวตามคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

กระทั่งย่างก้าวขึ้นมาถึงโถงทางเดินอันเงียบสงบบนชั้นสาม มู่หลิงเชียวก็วางร่างของซินอี๋ลงกับพื้น

ซินอี๋มิรอช้า ดึงผ้าปิดหน้าออกพลางถอนหายใจยาว ก่อนจะย่องเท้าเบาๆ ไปตามโถงทางเดิน แนบหูกับประตูห้องหับต่างๆ อย่างตั้งใจ เพื่อสืบดูว่าห้องใดกันแน่ที่เป็นสถานที่ประชุมลับของเหล่าขุนนางฝ่ายซ้ายและท่านพ่อของนาง

ในระหว่างที่พวกเขากำลังเดินหาห้องลับกันอยู่นั้น จู่ๆ สายตาอันเฉียบคมของกวนเฟิงก็แวบไปเห็นชายชุดดำท่าทางมีพิรุธกำลังเดินเลี่ยงออกไปทางบันไดหนีไฟอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว

กวนเฟิงขยับเข้ามาชิดแล้วกระซิบเสียงเบา

"ฝ่าบาท... กระหม่อมเห็นคนของฝ่ายโน้นมีท่าทีสงสัย อาจจะเป็นสายสืบ กระหม่อมขอปลีกตัวไปตามดูคนผู้นั้นก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

"ระวังตัวด้วย"

หลิงเชียวกระซิบตอบเบาๆ ก่อนที่กวนเฟิงจะรีบเร้นกายติดตามชายชุดดำผู้นั้นไปในเงามืดอย่างเงียบเชียบ

ยามนี้จึงเหลือเพียงฮ่องเต้หนุ่มและซินอี๋ที่เดินสำรวจต่อกันสองคน ทั้งคู่ก้าวเท้าอย่างระมัดระวังจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องโถงใหญ่ห้องหนึ่งซึ่งอยู่เกือบสุดทางเดิน ภายในบานประตูดั่งเดิมนั้น มีเสียงอันคุ้นเคยของเสนาบดีจางจงหยวนและเหล่าขุนนางดังเล็ดลอดออกมาอย่างชัดเจน

เท้าทั้งสองคู่ชะงักกึกพร้อมกัน หลิงเชียวและซินอี๋ค่อยๆ ขยับเข้าไปเอาใบหูแนบบานไม้เพื่อดักฟังความลับภายในห้อง

ทว่ายังไม่ทันที่จะจับใจความสิ่งใดได้... เสียงเท้าหนักๆ ของยามอารักขาประจำตัวเสนาบดีจางที่คอยเดินตรวจตราอยู่รอบนอกก็ดังขึ้นจากโค้งทางเดินอีกฝั่งชายผู้นั้นหันมาเห็นเงาร่างคนสองคนยืนอยู่หน้าห้องพอดี จึงตวาดถามเสียงห้วน

"นั่นใครน่ะ"

ดวงตาของหลิงเชียวและซินอี๋เบิ่งกว้าง มองสบตากันด้วยความตกใจสุดขีดพวกเขายืนนิ่งเกร็ง ในขณะที่ยามผู้นั้นชักดาบออกจากฝักและกำลังก้าวตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยความสงสัย หากถูกจับได้ตรงนี้ ไม่เพียงแต่แผนล่ม ทว่าชีวิตของทั้งสองและพระเกียรติของฮ่องเต้คงต้องจบสิ้นลงทันที

ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย สติปัญญาอันชาญฉลาดของซินอี๋ก็เค้นแผนการเฉพาะหน้าออกมาได้ ทว่าแผนนี้... อาจจะทำให้นางถูกฮ่องเต้บั่นศีรษะพรุ่งนี้ก็เป็นได้ แต่การโดนตัดหัวพรุ่งนี้ ย่อมดีกว่าการถูกจับได้และตายลงในวันนี้

ซินอี๋ช้อนสายตามองหลิงเชียว ด้วยแววตาอ้อนวอนน่าสงสาร นางเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

"ฝ่าบาทเพคะ... ได้โปรดอย่าถือโทษหม่อมฉันเลยนะเพคะ"

"เจ้าจะทำอะ.."

ยังไม่ทันที่หลิงเชียวจะทันเอ่ยถาม ซินอี๋ก็ใช้มือทั้งสองข้างเกี่ยวรัดรอบคอขององค์จักรพรรดิ ดึงพระพักตร์ลงมาแล้วโน้มริมฝีปากเข้าประกบจูบอย่างแนบแน่นทันที จังหวะเดียวกับที่ยามผู้นั้นเดินมาถึงโค้งทางเดินพอดี ภาพที่เห็นจึงเป็นเพียงคู่รักคุณชายเสเพลและหญิงงามกำลังตอดรัดนัวเนียกันด้วยความคลั่งรัก

ซินอี๋ใช้โอกาสที่ยามกำลังชะงัก ต้อนและดันแผ่นหลังของหลิงเชียวให้ถอยหลังผลักประตูเข้าไปในห้องพักว่างข้างๆ อย่างแยบยล

เมื่อประตูห้องเปิดออก นางก็ผลักร่างสูงของฮ่องเต้ลงกับเตียงนอนนุ่ม แล้วทาบทับโถมกายลงไปจูบแสดงละครต่ออย่างต่อเนื่อง ยามด้านนอกที่เดินตามมาติดๆ ไม่ละความสงสัย เขายืนแอบฟังอยู่หน้าประตูห้องพักนั้นเพื่อดูให้แน่ใจ

หลิงเชียวที่ในตอนแรกตกใจและพยายามขัดขืน ดิ้นรนจะดันร่างบางออก เริ่มสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากด้านนอก ซินอี๋จึงละริมฝีปากออกเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเยิ้มยั่วยวนดังก้องห้อง

"คุณชายขา... ใจร้อนจริงเชียว อย่ารุนแรงนักสิเจ้าคะ~"

พร้อมกันนั้น นางก็ส่งสายตาให้หลิงเชียวหันไปมองที่ช่องประตู ยามนี้ยามอารักขาภายนอกได้ใช้นิ้วเจาะรูบานกระดาษ ประตู เพื่อสอดส่องสายตาเข้ามาแอบดูภายในห้อง

เสียงลมหายใจของคนด้านนอกเงียบลงไปแล้ว ทว่าสถานการณ์ภายในห้องกลับทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ

หลิงเชียวที่พลิกตัวขึ้นมากดร่างของซินอี๋ไว้ใต้เรือนกาย นัยน์ตาหงส์ที่เคยเย็นชามาตลอดนับสิบปีบัดนี้ลุกโชนไปด้วยเพลิงอารมณ์อันยากจะอธิบาย จากการแสดงเพื่อเอาชีวิตรอด บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังเมื่อสัมผัสได้ถึงผิวกายเนียนนุ่มและกลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ป่าที่กรุ่นออกจากตัวนาง

พระองค์ก้มลงประทับริมฝีปากลงไปอีกครั้ง คราวนี้มิใช่เพียงการบดเบียดบังหน้า ทว่าเป็นการครอบครองอย่างหนักแน่นและลึกซึ้งสัมผัสที่ดุดันแฝงความเรียกร้องดึงดูดเอาลมหายใจของซินอี๋ไปจนหมดสิ้น ลิ้นหนาแทรกซึมเข้าลิ้มรสความหวานอย่างเอาแต่ใจ ราวกับฮ่องเต้ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังตีตราจองหมากตัวนี้ด้วยพระองค์เอง

ซินอี๋เบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวเล็กรวมกำลังหมายจะดันแผ่นอกกว้างออกไป ทว่าหลิงเชียวกลับใช้หัตถ์ข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของนางขึ้นไปกดไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ส่วนหัตถ์อีกข้างเลื่อนลงสัมผัสแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านผ้าแพรเนื้อบาง ลูบไล้ผ่านเอวคอดกิ่วอย่างจงใจ ปลุกเร้าให้เรือนร่างของสตรีใต้ร่างสั่นสะท้านไปทั่วทั้งกาย

"อื้อ..."

เสียงครางแผ่วเบาในลำคอของซินอี๋ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ขององค์จักรพรรดิหนุ่มได้ดี จูบที่เร่าร้อนบดเบียดสลับหนักเบาอยู่นานนับครึ่งก้านพลู ความช่ำชองและแรงอารมณ์ของบุรุษวัยเบญจเพสทำให้ซินอี๋เริ่มอ่อนระทวย ร่างกายสูญเสียแรงขัดขืน สมองพร่ามัวจนไม่อาจคิดสิ่งใดได้อีก ได้แต่ปล่อยให้ฮ่องเต้หนุ่มตักตวงความหวานจากเรียวปากอวบอิ่มไปครั้งแล้วครั้งเล่า

ตั้งแต่เจอกัน พระองค์เคยใช้แต่มีดจ่อคอ นำความตายไปมอบให้นางนับครั้งไม่ถ้วน... ทว่ายามนี้ หัตถ์ที่เคยจับด้ามดาบกลับกำลังโอบตระกองกอดนางไว้ด้วยความปรารถนาอันลึกซึ้ง หัวใจในอกข้างซ้ายของฮ่องเต้ผู้เย็นชาเต้นระรัวดังก้องจนรู้สึกได้ถึงแผ่นอกที่ทาบทับกันอยู่

เนิ่นนานจนกระทั่งจังหวะจูบเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและสวาทหวานที่แทบจะกลืนกินลมหายใจสุดท้ายของนาง ซินอี๋ที่เริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวกำลังจะเลยเถิดไปไกลกว่าบทละคร จึงพยายามรวบรวมสติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ สู้แรงบดเบียดผละริมฝีปากออกได้เพียงเสี้ยวเดียวเอ่ยเรียกพระนามของพระองค์ด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าและกระเส่า

"ฝ่า... ฝ่าบาทเพคะ..."

ซินอี๋ช้อนสายตามองด้วยแววตาฉ่ำปรือ "ละ... เลิกแอบดูแล้วเพคะ... ฝ่าบาท พอ... พอได้แล้วเพคะ..."

เสียงหวานสั่นพร่านั้นดุจสายน้ำเย็นที่ราดลงบนเพลิงอารมณ์

หลิงเชียวนิ่งชะงักกึก พระองค์ทอดพระเนตรมองสตรีใต้ร่างที่ริมฝีปากแดงเจ่อและบวมเป่งจากการถูกรุกรานอย่างหนัก สายตาฉ่ำปรือและอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจรวยระริน ทำให้ฮ่องเต้หนุ่มเพิ่งได้สติเต็มร้อยว่าตนเองกำลังทำสิ่งใดลงไป

พระองค์คลายพันธนาการที่ข้อมือของนางออกทันที ก่อนจะรีบผละถอยกายออกห่างอย่างรวดเร็ว ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียงแล้วเบือนพระพักตร์หนี พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจอย่างยากลำบาก

"...เจ้าพักผ่อนจัดเสื้อผ้าเสีย"

หลิงเชียวเอ่ยเสียงต่ำห้าว พยายามปรับน้ำเสียงให้เย็นชาเช่นเดิม ทั้งที่พระทัยยังคงเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ

ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความเร่าร้อนที่พึ่งผ่านพ้นไป ความเงียบกุมขังคนทั้งคู่ไว้จนเกือบจะทำตัวไม่ถูก หลิงเชียวที่เพิ่งผละกายออกไปนั่งขอบเตียงพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ขณะที่ซินอี๋เร่งจัดแจงเสื้อผ้าและผ้าแพรที่หลุดลุ่ยให้เรียบร้อย ใบหน้าของนางยังคงร้อนผ่าวด้วยความเขินอายทว่าต้องข่มความรู้สึกไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉย

ยังไม่ทันที่ความอึดอัดจะกัดกินบรรยากาศไปมากกว่านี้ เสียงพูดคุยจากห้องข้างๆ ก็ดังเล็ดลอดผ่านผนังไม้เข้ามา แม้จะแผ่วเบาแต่ก็ชัดเจนพอจะดึงสติของคนทั้งสองให้กลับคืนสู่ความจริงในทันใด

หลิงเชียวและซินอี๋ชะงักกึกพร้อมกัน นัยน์ตาทั้งสองคู่หันมาสบกันในเงามืด ชั่วครู่แห่งความสับสนมลายหายไป เหลือเพียงความตรึงเครียดของแผนการใหญ่ ทั้งคู่พยักหน้าให้กันโดยไร้เสียง ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายอย่างเงียบเชียบที่สุดขยับเข้าไปชิดผนังไม้ที่กั้นระหว่างสองห้อง

ทั้งสองแนบใบหูกับบานไม้หวังจับใจความ ทว่าเสียงของเสนาบดีจางและเหล่าขุนนางกลับเบาเกินกว่าจะจับประเด็นสำคัญได้ ซินอี๋ขมวดคิ้วแน่นด้วยความขัดใจ นางเหลือบมองหลิงเชียวแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถดกายต่ำลง ดึงปิ่นหงส์เล็กๆ บนเรือนผมออกมา สะกิดเจาะรูเล็กๆ บนบานไม้อย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง เพื่อสอดส่องสายตาแอบดูภาพเหตุการณ์ภายในห้องประชุมลับนั้นโดยตรง