ตอนที่ 21 โดนลักพาตัว 1/2

“คนบ้าเดี๋ยวก็คู่นอน เดี๋ยวก็หมอนวด”ของขวัญยืนยิ้มจับริมฝีปากตัวเองมองตามรถของกรวิชที่ค่อยๆเคลื่อนห่างออกไปเรื่อยๆ

“ถึงแล้วนะ”เสียงข้อความในโทรศัพท์ของของขวัญดังขึ้นตอนที่เธอกำลังนั่งทานข้าวเช้าอยู่กับเอมอร

ของขวัญมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วยิ้มและพิมพ์ตอบกรวิชที่ส่งข้อความมารายงานว่าถึงที่ทำงานแล้ว

“ตั้งใจทำงานนะ คิดถึงนะคะ”ของขวัญพิมพ์ข้อความไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปจนเอมอรที่นั่งฝั่งตรงข้ามสงสัยจึงชะโงกหน้ามาดูว่าเพื่อนรักกำลังคุยกับใคร

“ยัยขวัญแกกำลังมีความรักใช่มั้ย ไหนขอดูซิหนุ่มคนนั้นเป็นใคร”

“อยากรู้ขนาดนั้น”

“ใช่”เอมอรพยักหน้าตอบเพื่อนรัก

“ถ้าให้ดูแล้วห้ามตกใจนะ”

“โอเค”

เมื่อเห็นว่าไม่ช้าก็เร็วต้องบอกเรื่องนี้กับเพื่อนรักอยู่ดีของขวัญจึงเปิดรูปชายหนุ่มที่เธอแอบถ่ายรูปเขาไว้ให้เอมอรดู

“นี่มัน คุณป่าไม้สุดหล่อนี่ ยัยขวัญเล่ามาเดี๋ยวนี้ว่าไปแอบคบกันตอนไหน”

“ไม่ได้แอบ กรเค้าเป็นแฟนเก่าตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม พอใกล้จะจบมหาวิทยาลัยก็เลิกกันแยกย้ายไปตามฝันของแต่ละคน”

“นี่แกเป็นแฟนเก่าคุณกร ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกดีนะที่ชั้นไม่ได้จีบเขา เพราะเห็นสายตาที่เขามองแกมันดูมีอะไร”

“มีอะไรคืออะไรของแก”

“ไม่รู้สิตอบไม่ถูก แล้วพวกแกกลับมาคบกันตอนไหน”

“ยังไม่ได้คบแค่เริ่มคุยกันมากขึ้น”

“ถ่านไฟเก่าแค่สะกิดนิดๆหน่อยๆก็ติดแล้วมั้ย ไม่เห็นต้องมาเริ่มคุยกันใหม่เลย”

“พูดอะไรของแก ไม่คุยด้วยแล้วถึงเวลาทำงานแล้ว”ของขวัญรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังหน้าแดงด้วยความเขินเพราะคิดถึงเรื่องราวช่วงวันหยุดที่ผ่านมารีบลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารไปทำงานทันทีเพราะไม่อยากให้เพื่อนรักเห็นอาการของตัวเองตอนนี้

“พูดแค่นี้ทำเป็นเขิน ก็ว่าทำไมไม่เคยรับรักใครเลยที่แท้ก็มีคนในใจอยู่แล้วนี่เอง”เอมอรบ่นพึมพำก่อนเดินตามเพื่อนรักไป

“ไอ้กรคุยกับใครวะ เห็นยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์อยู่นานสองนานแล้วเนี่ย”ณภัทรถามเพื่อนรักเมื่อเห็นเขานั่งยิ้มมองโทรศัพท์อยู่นานแล้ว

“คนมีความสุขยิ้มไม่ได้เลยรึไง”

“ห๊ะ! มีความสุขเรื่องอะไรอย่าบอกนะว่ามึงกำลังมีความรัก”

“คนมีความสุขจำเป็นต้องเป็นเรื่องผู้หญิงอย่างเดียวหรอวะ”กรวิชพยายามพูดปัดเพื่อไม่ให้เพื่อนสงสัย ไม่ใช่ว่าเขาอยากปิดบังเรื่องที่กำลังคุยกับของขวัญอยู่เพียงแต่เขาอยากรอให้แน่ใจก่อนว่าเขาและเธอจะกลับมาเป็นแฟนกันได้จริงๆถึงเวลานั้นค่อยบอกเพื่อน

“ไอ้นี่ เหลี่ยมจัดจริงๆ ไม่บอกก็ไม่บอก ไปประชุมได้แล้วถึง้วลาประชุมแล้ว”

ณ ห้องประชุมอุทยาน

“วันนี้ที่เรียกทุกคนมาประชุมด่วนเพราะมีเรื่องที่ต้องแจ้งให้ทุกคนทราบโดยด่วน นายสมพงษ์ที่โดนจับในคดีลักลอบตัดไม้ในเขตอุทยานของเรามีคนช่วยจนมันโดนปล่อยตัวออกมาต่อสู้คดีนอกคุก ผมจึงอยากให้ทุกคนระวังตัวไว้ แม้มันจะเคยโดนจับไปแล้วแต่อิทธิพลของมันยังมีอยู่ โดยเฉพาะคุณกรวิชที่คุณกัดมันไม่ปล่อยทั้งเรื่องค้าอาวุธเถื่อนและลักลอบตัดไม้ ผมกลัวว่ามันจะแค้นจนแอบมาเล่นงานคุณได้”ผู้อำนวยการอุทยานแจ้งข่าวทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ไอ้สารเลวนี่ทำไมถึงยังได้ประกันตัวออกมา”กรวิชกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

“ผมอยากให้ทุกคนระวังตัวให้มากๆ ถ้าพบเจออะไรผิดปกติให้รีบรายงานผมทันที”

“รับทราบครับ”

“นายจะให้ผมลงมือเลยมั้ยครับ”ลูกน้องคนสนิทถามเสี่ยสมพงษ์

“รอให้พวกมันตายใจอีกสักสองสามวันก่อนค่อยลงมือ”

“ครับนาย”

สัปดาห์นี้ของขวัญยุ่งมากต้องอยู่เวรเลิกดึกแทบทุกคืนเพราะมีหมอลาต้องไปธุระด่วนหนึ่งคนเธอจึงอาสาช่วยอยู่เวรให้

“คืนนี้กลับดึกอีกแล้วหรอ”

“ใช่”

“แล้วนอนที่ไหน”

“วันนี้จะกลับไปนอนบ้าน ชุดที่เตรียมมาหมดแล้ว”

“มันอันตรายจะกลับทำไมนอนที่โรงพยาบาลนั่นแหละ เสื้อผ้าหาซื้อเอาใหม่ก็ได้”กรวิชบอกของขวัญขณะที่คุยโทรศัพท์กันอยู่เพราะเขาเป็นห่วงไม่อยากให้เธอขับรถกลางคืนคนเดียว

“เอาอย่างนี้ถ้ากรเป็นห่วงตอนขับรถกลับขวัญจะวิดีโอคอลคุยกับกรตลอดเลยโอเคมั้ย”

“ก็ได้”

เมื่อรู้ว่าห้ามเธอไม่ได้กรวิชจึงทำได้เพียงทำตามข้อเสนอของเธอ

“แต่ก่อนขวัญก็กลับคนเดียวตอนดึกตลอดไม่เห็นจะมีอะไรเลย ทำไมช่วงนี้กรถึงได้ดูเป็นห่วงขวัญแปลกๆ มีอะไรหรือเปล่า”ของขวัญถามชายหนุ่มขณะที่เธอกำลังขับรถกลับบ้าน

“ไม่มีอะไรแค่ไม่อยากให้ขับรถกลางคืนคนเดียว”

“กำลังจะถึงบ้านแล้วนะขวัญวางได้หรือยัง”ของขวัญบอกกรวิชเพราะตอนนี้รถของเธอเลี้ยวเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว

“ยัง เข้าบ้านและปิดประตูให้เรียบร้อยก่อน”

“โอเคค่ะคุณพ่อ ตอนนี้เข้าบ้านแล้วนะคะ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

หลังจากวางสายจากเธอกรวิชยังไม่หายห่วง ไม่รู้ทำไมวันนี้เขาถึงรู้สึกแปลกๆเป็นห่วงของขวัญตลอดเวลาก่อนนอนเขาจึงโทรหาเธออีกรอบและกำชับว่าถ้ามีใครมาหาตอนกลางคืนห้ามออกไปหาเด็ดขาด ของขวัญก็รับปากถึงแม้เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงดูเป็นห่วงเธอมากกว่าปกติแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

เมื่อมั่นใจว่าคืนนี้ไม่น่าจะมีอะไรต้องห่วงแล้วกรวิชจึงยอมวางสายให้เธอได้พักผ่อน ส่วนตัวเองนั่งดูกล้องวงจรปิดที่บ้านของขวัญผ่านหน้าจอ

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด

“ฮัลโหล สวัสดีครับ”กรวิชกดรับสายจากเบอร์ที่ไม่คุ้น

“ใช่คุณกร เจ้าหน้าที่ป่าไม้สุดหล่อมั้ยคะ”

“ใช่ครับ”

“ดิฉันหมอเอมอรนะคะเพื่อนยัยขวัญ”เอมอรแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงลนลาน

“คือว่ายัยขวัญหายตัวไป ตอนนี้ติดต่อไม่ได้เลยค่ะ สายแล้วดิฉันเห็นว่าเพื่อนยังไม่มาทำงานติดต่อก็ไม่ได้เลยไปหาที่บ้านเห็นรถยังจอดอยู่แต่ไม่มีใครอยู่เลยค่ะ”

“ขวัญหายไป”กรวิชทวนคำพูดของคนปลายสายพร้อมทั้งมองนาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาเก้าโมงครึ่งแล้ว

“ค่ะ ตอนนี้กำลังให้ตำรวจช่วยตามหาอยู่ถ้าคุณได้ความคืบหน้าอะไรเพิ่มรบกวนแจ้งด้วยนะคะ”

“ครับ”

หลังวางสายจากเอมอรกรวิชรีบไล่ดูกล้องวงจรปิดช่วงเช้าทันทีเพราะเมื่อคืนเขานั่งดูจนถึงตีสองและคิดว่าไม่น่าจะมีเรื่องอะไรจึงเข้านอน ตอนนี้เขานั่งดูกล้องวงจรปิดไปนึกโทษตัวเองไปที่นอนหลับไปก่อนปล่อยให้ของขวัญได้รับอันตราย กรวิชได้แต่โทษตัวเองว่าเป็นเพราะเขาที่ทำให้เธอต้องเดือดร้อนไปด้วย

หลังตรวจสอบกล้องวงจรปิดสักพักในที่สุดเขาก็เจอรถต้องสงสัยเป็นรถกระบะสี่ประตูสีดำมาจอดรออยู่หน้าบ้านและอาศัยจังหวะที่ของขวัญไม่ทันระวังตัวเอาขยะออกมาทิ้งที่หน้าบ้านในตอนหกโมงเช้าทำให้ไม่มีคนเห็น พวกมันอาศัยจังหวะที่เธอหมุนตัวกำลังจะเดินกลับเข้าบ้านอุ้มเธอขึ้นรถไปทันที