บทที่ 7

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณา..

เสียงที่ดังมาตามสายไม่ใช่เสียงของริสา หากแต่เป็นเสียงจากระบบอัตโนมัติที่เขาไม่อยากได้ยิน หวังว่าริสาคงปิดเครื่องหรือไม่ก็แบตหมด ไม่ใช่บล็อกเบอร์เขาไปแล้วหรอกนะ คงไม่เกลียดกันถึงขนาดนั้นหรอกกระมัง

กรณ์เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้า เขาแอบหวังในใจลึกๆ ว่าให้เป็นริสา ทว่า.. กลับเป็นใครอีกคน

‘ครับติน่า’

‘คุณกรณ์อยู่ไหนคะ ติน่าคิดถึงคุณ’

‘ผมเองก็คิดถึงคุณเหมือนกัน คุณอยู่คอนโดฯ ใช่ไหม เดี๋ยวผมไปหา’

ใช้เวลาไม่นานนัก ซูเปอร์คาร์ราคาหลายสิบล้านก็มาจอดสนิทอยู่ที่ลานจอดรถของคอนโดมิเนียมย่านสุขุมวิทที่กรณ์เคยมานับครั้งไม่ถ้วน เขาลงจากรถแล้วก้มหน้าเดินไปตามทางเข้าตึกที่คุ้นเคย หลบสายตาผู้คนที่มองมาราวกับผู้ร้ายหนีคดี ไม่อาจเดินอย่างสง่าสู้หน้าใครได้ ด้วยกลัวว่าหากบังเอิญเจอคนรู้จักแล้วจะถูกสงสัยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตนกับตติยา

“มาแล้วเหรอคะ ติน่าคิดถึงคุณที่สุดเลยรู้ไหม” ตติยาโผเข้าหาเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่หล่อนใช้ ผิวกายเนียนนุ่มที่โผล่พ้นชุดนอนตัวบาง ทุกอย่างที่เคยพาเขาดำดิ่งสู่ห้วงปรารถนาอันล้ำลึก มาวันนี้เขากลับเบื่อหน่ายขึ้นมาดื้อๆ

“ผมหิว ทำอะไรให้ผมกินหน่อยสิติน่า”

อาหารเช้าที่แม่บ้านทำ อาหารกลางวันที่เลขานุการจัดสรรมาให้ ไม่มีอะไรที่กลืนลงไปแล้วรู้สึกอร่อยสักอย่าง รสชาติจัดจ้านทว่ากลับไม่ถูกปากเลยสักนิด

ตติยาหงุดหงิดที่กรณ์ปฏิเสธเธอ มิหนำซ้ำยังบอกให้เธอทำอาหารให้ชายหนุ่มกิน ลำพังแค่ตัวเธอเองยังสั่งเดลิเวอรี จะมีปัญญาที่ไหนไปทำให้เขากิน

“คุณอยากกินอะไรคะ เดี๋ยวติน่าสั่งให้” แม้อารมณ์เสียแค่ไหนก็ต้องปั้นหน้ายิ้มเข้าไว้ เธอรู้.. กรณ์ไม่ชอบผู้หญิงงี่เง่า

“ผมไม่อยากกินอาหารที่ร้านทำ ผมอยากกินฝีมือคุณ”

“ฝีมือติน่าเหรอคะ?” อย่ามาแต่ทำอาหารเลย แม้กระทั่งต้มมาม่า บางครั้งเธอยังทำไม่อร่อย “แต่ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลยนะคะ”

“ไปซูเปอร์ไหม ข้างล่างคอนโดฯ นี่เอง”

นี่กรณ์ต้องการอะไรจากเธอกันแน่ เธอเป็นเมียเขานะไม่ใช่แม่บ้านที่จะไปซูเปอร์ซื้อผักซื้อเนื้อมาทำอาหารงกๆ ให้เขากินน่ะ

“ติน่าว่าเราสั่งร้านดีกว่านะคะ ถ้าทำเองคงนาน กว่าจะซื้อของ กว่าจะกลับมาทำอีก” เธอนั่งลงบนตักเขา ออดอ้อนอย่างที่เคยทำ “เรามีเงินซะอย่าง จะทำอาหารกินเองให้เสียเวลาทำไม อีกอย่างติน่าพึ่งทำเล็บมา คุณกรณ์ดูสิคะ เล็บยาวเฟื้อยขนาดนี้จะทำอาหารได้ยังไงกัน”

เล็บปลอมของตติยายาวอย่างที่หล่อนว่าจริงๆ กรณ์รวบกอดหญิงสาวไว้ ซุกไซ้ซอกคอระหง สูดดมกลิ่นหอมจากผิวเนื้อเข้าเต็มปอดแล้วหยุดเพียงแค่นั้น

เขาหิวข้าว

เขาไม่มีอารมณ์ทำเรื่องอย่างอื่นหรอก

“คุณกรณ์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” อยู่ๆ กรณ์ก็หยุดไปเสียดื้อๆ เธอหงุดหงิดจนอยากจะกรี๊ดใส่หน้าไอ้บ้านี่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะกลัวกรณ์จะรู้ธาตุแท้ว่าแท้ที่จริงแล้วเธอนิสัยเช่นไร

“ผมหิวข้าว ไปกินข้าวกันเถอะติน่า”

“จะไปได้ไงคะ ติน่าอาบน้ำแล้ว แล้วอีกอย่างติน่าไม่กินอะไรหลังหกโมงเย็นคุณก็รู้”

“งั้นก็ไปเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ ร้านอาหารใกล้ๆ ก็ได้”

“ทำไมคุณกรณ์ไม่สั่งเดลิเวอรีมาล่ะค่ะ จะไปเองให้เหนื่อยทำไม” ข้างนอกมีแต่มลพิษ เธอไม่พาหน้าสวยๆ ที่ทาครีมบำรุงราคาแพงออกไปให้โดนฝุ่นโดนควันรถหรอกนะ

น้ำเสียง สีหน้า แววตา ทุกอย่างที่ปรากฏแก่สายตาเขาบอกชัดว่าตติยาไม่เต็มใจทำในสิ่งที่เขาร้องขอ