บทที่ 6

“หรือว่า..” ลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนของเธอกับกรณ์ เธอเก็บมันไว้ที่นั่น

ห้องนอนที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้สุภาพสตรี เวลานี้เหลือเพียงของของเขาที่มีแค่ไม่กี่ชิ้น เตียงขนาดคิงไซซ์กว้างนักเมื่อต้องนอนลำพังในวันที่ร้างริสา ตู้เสื้อผ้าที่เคยมีชุดเดรสสีหวาน ตอนนี้ก็เหลือแค่สูทและชุดสีเข้มแขวนไว้

กรณ์ทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ชายหนุ่มใช้แขนก่ายหน้าผากมองเพดาน

กว่าหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ริสาย้ายออกจากบ้าน น่าแปลก.. เขากลับมาที่นี่ทุกวัน ไม่ได้นอนค้างที่คอนโดมิเนียมของตติยาสักคืน มีบ้างที่แวะไปหา ทว่าก็ไม่เคยกลับดึกเกินสามทุ่ม อาจเป็นเพราะชินกับตลอดเกือบสองปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยปล่อยให้ภรรยารอจนดึกดื่น หากวันไหนจำเป็นต้องพาลูกค้าไปเลี้ยง เขาก็จะบอกเจ้าหล่อนเอาไว้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังพยายามกลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะรู้ว่าถ้าเขายังไม่เหยียบเท้าเข้าบ้าน ริสาก็จะรออยู่อย่างนั้นไม่ยอมหลับยอมนอน

“ทำไมยังไม่นอนอีกคะ พี่บอกแล้วไงว่าวันนี้พี่พามิสเตอร์โรเบิร์ตไปดินเนอร์”

เขาจำวันนั้นได้ ตอนนั้นเขากับริสาแต่งงานกันได้สี่เดือนกว่า เป็นครั้งแรกหลังแต่งงานที่เขากลับบ้านดึก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้บอกภรรยาเอาไว้ว่าต้องพาลูกค้ารายใหญ่อย่างมิสเตอร์โรเบิร์ตไปดินเนอร์

“นิดอยากเห็นกับตาตัวเองก่อนนี่คะว่าพี่กรณ์ถึงบ้านแล้ว นิด.. นิดเป็นห่วงพี่กรณ์” แววตาริสาที่มองมาเปิดเปลือกให้เห็นชัดเจนเหลือเกินว่าความห่วงใยที่เจ้าหล่อนมีต่อสามีอย่างเขามากมายแค่ไหน “วันนี้เหนื่อยไหมคะ เดี๋ยวนิดไปเตรียมน้ำอุ่นให้พี่กรณ์อาบดีกว่า”

ภรรยาที่ได้มาเพราะพ่อบังคับให้แต่งด้วยก็ไม่ได้แย่เสมอไป ออกจะดีเสียด้วยซ้ำ ทั้งสาว ทั้งสวย เอาใจเก่ง ทำอาหารอร่อย เรื่องบนเตียงก็ใช่ย่อย แม้ไร้ประสบการณ์ แต่สอนกันแป๊บเดียวก็เป็นงานแล้ว

“น้องนิดของพี่น่ารักจังค่ะ” คนถูกชมเขินจนตัวบิดจริตจะก้านริสาเป็นธรรมชาติด้วยเพราะเจ้าตัวไม่ได้ปรุงแต่ง รอยยิ้ม แววตา คำพูดคำจา กิริยาท่าทาง ทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นริสาทำให้เขาเอ็นดูเธออย่างง่ายดาย “น่ารักอย่างนี้พี่ต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว เสาร์อาทิตย์นี้เราไปเที่ยวกันดีกว่า ไปนอนฟังเสียงคลื่นทะเลอย่างที่นิดชอบไง”

“ขอบคุณนะคะพี่กรณ์ พี่กรณ์ของนิดใจดีที่สุดเลย” แขนเรียวโอบกอดเอวสอบของสามีแล้วซุกหน้าเข้าหาอกอบอุ่นของเขา “นิดไม่เหลือใครแล้ว นิดมีแค่พี่กรณ์คนเดียว ขอบคุณนะคะที่ดีกับนิดขนาดนี้”

ริสาไม่เหลือใคร เธอสูญเสียบิดาไปหลังจากแต่งงานได้เพียงสามเดือน..

ลมหายใจเคล้ากลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ถูกพ่นออกมา เรื่องราวในวันวานย้อนกลับเข้ามาในห้วงความทรงจำทำให้หัวใจกรณ์หนักอึ้ง ทั้งที่ได้ในสิ่งที่ตนปรารถนา ได้หย่าอย่างที่ต้องการ ทว่าเขากลับไม่มีความสุขอย่างที่เคยคิดไว้

สมาร์ตโฟนเครื่องบางถูกปลดล็อกโดยเจ้าของมัน กรณ์เปิดแอปพลิเคชันไลน์ขึ้นมา เขาเลื่อนหาข้อความแชตภรรยาที่อีกไม่นานจะกลายเป็นอดีต

Risa : พี่กรณ์ขา นิดฝากข้าวกล่องแล้วก็ยาไว้ที่เลขาพี่นะคะ อย่าลืมทานด้วยน๊า ^^

เธอส่งข้อความมาพร้อมกับสติกเกอร์หมีถือหัวใจดวงใหญ่ เขาดูวันและเวลาที่ปรากฏอยู่ด้านบนข้อความ หากจำไม่ผิด วันนั้นเขาไม่สบาย ทว่ามีประชุมกับลูกค้ารายใหญ่ จึงจำเป็นต้องเข้าบริษัทอย่างไม่อาจเลี่ยงได้

หลังประชุมเสร็จเขาก็ไปนอนพักที่.. คอนโดมิเนียมตติยา จึงไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าริสาเอาข้าวและยามาให้ที่บริษัท

“นิด.. ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ”

เขาจัดการโอนเงินสิบล้านบาทเข้าบัญชีริสาตั้งแต่วันที่เจ้าหล่อนย้ายออกจากบ้าน นอกจากเงินสด บ้านหลังนี้และทรัพย์สินอีกหลายอย่างเขาก็ตั้งใจจะให้เธอ

แต่ถึงแม้จะให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่คิดว่าสมควรมอบให้หญิงสาวไปแล้ว ทว่าเขากลับวางความห่วงใยที่มีต่อเธอไม่ลง คิดวนไปวนมากับเรื่องที่ว่าริสาจะอยู่ยังไง เธอจะใช้ชีวิตคนเดียวได้ไหม หากมีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจ เธอจะยังหันหน้ามาพึ่งสามีเก่าอย่างเขาหรือไม่ หรือจะโกรธจะเกลียดเรื่องที่เขามีผู้หญิงคนใหม่จนไม่อยากเห็นแม้กระทั่งหน้า

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะห่วงใยหรือเป็นเพราะเหตุผลไหน สุดท้ายคนที่เป็นฝ่ายขอหย่ากลับตัดสินใจต่อสายหาภรรยาที่กำลังจะกลายเป็นแค่อดีต