2

เปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ เวินเหยาเหยาไม่สบายขาดเรียนเป็นหลายวัน วันนี้จะเป็นวันแรกที่เธอจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัย

“วันนี้แม่โทรบอกให้เฉวียนเกอมารับ อีกเดี๋ยวก็คงมา” ขณะที่เวินเหยาเหยาลงมาชั้นล่างเพื่อที่จะเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย แม่เวินก็ให้แม่บ้านเข็นรถเข็นมาหาลูกสาว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ให้คนขับรถที่บ้านไปส่งก็ได้” หญิงสาวปฏิเสธ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจมากที่จะเฉวียนเก้อเกอจะไปส่งที่มหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นให้คนขับรถไปส่งเม่ยเมยก็ได้ค่ะ ฉันจะไปเรียนเอง” เวินฉีฉีที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่พูดขึ้นด้วยความเกรงใจ

“ทำไม ฉันนั่งรถคันเดียวกับเธอไม่ได้หรือไง” เหยาเหยาหันไปถามเวินฉีฉี

“ไม่ใช่นะ” เวินฉีฉีหน้าเสีย ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมนั่งรถคันเดียวกับเธอไปที่มหาวิทยาลัยหรือยังไงกัน ทำไมวันนี้ถึงจะยอมลดตัวมานั่งคันเดียวกันได้

“ก็ดี เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เธอไปกับเขา ฉันจะให้ลุงเหมาไปส่ง” เหยาเหยาชี้ไปที่ซ่งเฉวียนที่กำลังเดินเข้ามาภายในบ้านพอดี

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กว่ามาตรฐานไปมาก เนื่องจากได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากครอบครัว คุณชายซ่งเฉวียน ลูกชายคนเล็กของตระกูลซ่ง เจ้าของท่าเรือขนาดใหญ่ของเมืองเป่ย ทั้งยังพ่วงตำแหน่งว่าที่คู่หมั้นของลูกสาวท่านนายพลเวิน

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าเขาจะต้องเป็นคู่หมั้นของเวินเหยาเหยาไม่ผิดจากนี้แน่ แต่ตอนนี้มีเวินฉีฉีเพิ่มเข้ามา การหมั้นหมายนี้ยังต้อดูความเหมาะสมอีกที

ถ้าเป็นเรื่องสายเลือด แน่นอนว่าจะต้องเป็นเวินฉีฉี แต่นอกจากสายเลือดแล้วก็ไม่มีอะไรเหมาะสมกับคุณชายน้องซ่งเลยแม้แต่น้อย ทั้งการศึกษา มารยาททางสังคม เวินเหยาเหยากินขาด เรื่องนี้ภายในตระกูลซ่งเองก็ยังถกเถียงกันอยู่

“เสร็จแล้วเหรอ” ซ่งเฉวียนจับแขนเล็กของเวินเหยาเหยา เตรียมจะช่วยถือกระเป๋าแต่กลับถูกอีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ

“หล่อนยังไม่เสร็จ” เธอชี้ไปที่พี่สาวที่กำลังละเลียดกินอาหารเช้าอยู่ จากนั้นก็เดินไปหอมแก้มผู้เป็นแม่เหมือนทุกครั้งที่ชอบทำ

“ไปเรียนก่อนนะคะ แล้วจะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อน”

แม่เวินกอดตอบลูกสาวด้วยความดีใจ ในที่สุดลูกสาวก็กลับมาสดใสเหมือนเดิมแล้ว “ตั้งใจเรียนนะ”

เวินเหยาเหยาเดินผ่านหน้าซ่งเฉวียนไปอย่างไม่สนใจไยดี นั่นสร้างความงุนงงให้กับนายทหารหนุ่มเป็นอย่างมาก

“วันนี้เหยาเหยาบอกว่าจะให้ลุงเหมาไปส่ง ถ้าอย่างนั้นน้ารบกวนอาเฉวียนไปส่งฉีฉีด้วยแล้วกัน” แม่เวินบอกกับว่าที่ลูกเขยอย่างเกรงใจ

“ครับ”

ยังไม่ทันที่เหยาเหยาจะขึ้นรถ กลับมีเสียงของเวินถิงโจวตะโกนมาแต่ไกล ปากของเขายังคาบซาลาเปาอยู่ในปาก โบกมือให้พี่สาวตั้งแต่อยู่ในบ้าน

“เจี๋ย รอผมด้วย” เวินถิงโจวตะโกนเรียกพี่สาวเพราะอยากไปเรีียนพร้อมกัน

“รถนายไปไหน” เวินเหยาเหยาเท้าสะเอวถามน้องชาย เพราะมหาวิทยาลัยของเธอกับโรงเรียนของน้องชายคนละทางกัน

“รถพ่อเสียเลยยืมของผมไปใช้ก่อน เจี๋ยแค่ไม่กี่วันเอง”

“ไม่เอามันคนละทาง นายไปกับเจี๋ยนายสิทางเดียวกัน"เธอพยักหน้าไปทางเวินฉีฉีที่กำลังเดินก้มหน้าตามหลังซ่งเฉวียนมา

เวินเหยาเหยาเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปะและการแสดงของเมืองเป่ย ส่วนเวินฉีฉีเรียนวิทยาลัยพยาบาล โดยให้เหตุผลว่าอยากจะดูแลแม่ ต่างจากคุณหนูเหยาเหยาที่เรียนเต้นมาตั้งแต่เด็ก และมีความฝันว่าจะเป็นนักเต้นระดับประเทศ ส่งผลให้เธอมีรูปร่างที่สวยสง่า ใครเห็นเป็นต้องเหลียวหลังกลับมามอง

“เจี๋ย อีกแล้วนะ” เวินถิงโจวไม่ชอบที่พี่สาวพูดจาประชดประชัน แต่ไหนแต่ไรเขาก็ติดพี่สาวคนนี้มาก เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะชอบพี่สาวตัวจริง

“ถิงโจวนายขึ้นรถไปเถอะ เกอจะไปส่งเจี๋ยนายเอง” ซ่งเฉวียนเดินพูดมาแต่ไกล

“ขอบคุณครับเฉวียนเกอ” ถิงโจวได้ยินแบบนั้นก็รีบเปิดประตูขึ้นรถไป

เร็วกว่าถิงโจวก็คงจะเป็นเวินเหยาเหยา เธอผลักน้องชายให้เข้าไปนั่งข้างใน แล้วตนเองก็ตามเข้าไป พร้อมกับออกคำสั่งให้ลุงเหมาออก

“ออกรถ เร็วเข้า”

“เจี๋ย ทำไมยอมให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันล่ะ” ถิงโจวตาโต เมื่อเห็นพี่สาวยอมพลาดโอกาสสำคัญที่จะได้ไปกับคนรัก

“หล่อนที่ว่าเป็นเจี๋ยนานไม่ใช่เหรอ”

“พอเถอะๆ ลุงเหมาไปส่งเจี๋ยก่อนแล้วค่อยไปส่งผม” ชายหนุ่มรู้ดีว่า ถ้าเกิดพูดถึงเวินฉีฉีอีกคำ พี่สาวได้ไล่ลงจากรถแน่

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ไปส่งเขาก่อนเดี๋ยวจะไม่ทันเข้าเรียน”

คนที่ลำบากใจคงจะหนีไม่พ้นลุงเหมา เพราะท่านลอบปาดเหงื่อตั้งแต่ที่ได้รู้ว่าจ้องต้องไปส่งคุณหนูใหญ่แล้ว ถึงเวินฉีฉีจะเป็นพี่ แต่คนงานก็ยังคงเรียนเหวินเหยาเหยาว่าคุณหนูใหญ่อยู่

“ผมรู้อยู่แล้วว่าเจี๋ยจะต้องไปส่งผมก่อน กินไหมครับคนละครึ่ง” ถิงโจวยิ้มประจบพี่สาว นึกขึ้นได้ว่าในมือยังมีซาลาเปาอยู่ลูกหนึ่งที่ถือติดมือมา

“เลอะน้ำลายนายแล้วฉันไม่กินหรอก” เธอผลักซาลาเปาที่น้องชายยื่นให้ไปอีกทาง พร้อมทั้งทำหน้ารังเกียจ

“ยังมีกล่องอาหารเช้า ปกติคุณนายจะเตรียมให้คุณหนูรองกินบนรถครับ” ลุงเหมาพูดขึ้น เพราะรถคันนี้เป็นรถสำหรับรับส่งเวินฉีฉี ส่วนใหญ่แล้วซ่งเฉวียนจะทำหน้าที่รับส่งเธอ

“ไหนขอผม/ห้ามกินนะ” เวินเหยาเหยาพูดเสียงดังจนน้องชายชะงัก ชายหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

“ไอหยา…ซาลาเปาแค่ลูกเดียวก็แน่นท้องจะตายอยู่แล้ว ไม่กินมื้อเช้าสักวันไม่เป็นไรหรอก” เห็นหน้าพี่สาวไม่สู้ดี เลยพูดเอาใจ พร้อมทั้งลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆ ให้ใจเย็นลง

“จอดร้านปิ่งฉาข้างหน้า ฉันจะลงไปซื้อข้าวเช้าสักหน่อย”

เธอรู้ว่าน้องชายเป็นโรคกระเพาะ จำเป็นต้องกินอาหารให้ตรงเวลา แต่ก็ทำใจให้เขากินของเวินฉีฉีไม่ได้ ร้านนี้เป็นร้านประจำที่เธอชอบกิน แต่ซ่งเฉวียนชอบบ่นว่ารถติด น้อยครั้งที่เขาจะจอดให้เธอลงไปซื้ออาหารเช้าจากร้านนี้

“ครับ”

เวินถิงโจวยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม รู้สึกว่าตั้งแต่ที่พี่สาวหายป่วยมาจะตามใจเขามากเป็นพิเศษ อย่างน้อยก็ไม่ลืมว่าเขาต้องกินข้าวเช้าทุกวัน

ไม่นานรถยนต์คันหรูก็จอด เยื้องร้านไม่ไกลเท่าไหร่นัก ลุงเหมารับหน้าที่เป็นคนลงไปซื้อให้ ถัดไปไม่ไกลกันนัก รถยนต์คันที่แสนคุ้นตาก็จอดไม่ไกลจากร้านปิ่งฉาด้วยเหมือนกัน และคนที่ลงจากรถยังเป็นซ่งเฉวียนอีกด้วย

เวินเหยาเหยามองผู้ชายในเครื่องแบบเต็มยศลงจากรถ เดินไปเลือกซื้ออาหารเช้าด้วยตัวเองแล้วก็แสยะยิ้ม กับเวินฉีฉีเขาถึงกับลงจากรถไปซื้อให้เอง แต่กับเธอจะจอดให้สักครั้งก็ยังยาก บอกว่าไม่มีที่จอดรถ

ไม่นานลุงเหมาก็เดินกลับมาที่รถ เพราะเธอมัวแต่มองผู้ชายที่เคยหลงรักจนหัวปักหัวปำ จนไม่ทันสังเกตว่าลุงเหมามามือเปล่า

“ทำไมมามือเปล่าละครับ หมดแล้วเหรอ” ถิงโจวถามด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

“ไม่ใช่ครับๆ”

ยังไม่ทันที่ลุงเหมาจะอธิบาย ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารก็เดินมาเคาะกระจกฝั่งที่เวินเหยาเหยานั่งอยู่ แต่หญิงสาวกลับมองหน้าเขานิ่ง ไม่ยอมลดกระจกลงทั้งที่เห็นแล้วว่าในมือของเขามีแต่อาหารที่เธอชอบกิน

“เจี๋ย” ถิงโจวสะกิดพี่สาวที่เอาแต่นั่งนิ่ง สุดท้ายเขาก็เอื้อมมือไปลดกระจกลงแทน “เฉวียนเก้อเกอ” ชายหนุ่มโบกมือทักทาย

“วันนี้เข้าเรียนเก้าโมงเช้า ยังพอมีเวลากินมื้อเช้า” เขาไม่สนใจถิงโจว แต่กลับมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ทำหน้าเรียบนิ่ง ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา

ทว่ากลับไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ายจะยื่นมือออกไปรับ ถิงโจวคนเก่าคนเดิมรับหน้าที่เอื้อมไปหยิบของจากว่าที่พี่เขยเขาแทบ “ขอบคุณครับเฉวียนเก้อเกอ กำลังหิวอยู่พอดี ไอหยา..มีแต่ของชอบเจี๋ยทั้งนั้นเลย ไม่เป็นไรผมก็ชอบกินเหมือนกัน"

“ถ้าชอบนายก็เอาไปกินเถอะ ฉันไม่ชอบพวกนี้แล้ว” พูดจบเธอก็ปรับกระจกรถขึ้นโดยไม่สนใจสายตาคมคู่นั้นที่กำลังจ้องหน้าเธออย่างยากที่จะคาดเดาว่าคิดอะไรอยู่