8

หญิงสาวหันไปมองตามเสียง ก็พบคุณชายใหญ่ซ่งนั่งรอเธอใต้ตึก ข้างๆกันนั้นก็มีสาวกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมเขาอยู่ ไหนบอกว่าเขายุ่งมาก แล้วทำไมถึงมีเวลามานั่งจีบสาวที่มหาวิทยาลัยของเธอได้ หญิงสาวได้แต่คิดในใจ ปรายตามองเขาครู่หนึ่งแล้วก็เดินหนีไป

“เด็กนิสัยเสีย ปล่อยผู้ใหญ่นั่งรอตั้งนาน” พอเห็นว่าอีกฝ่ายงอนจริงเลยต้องวิ่งตามไป ก่อนหน้านี้เขาสั่งลุงเหมาคนขับรถของตระกูลเวินให้กลับไปแล้ว เพราะว่าเขาจะไปส่งคุณหนูใหญ่กลับบ้านเอง

“ใครใช้ให้รอ” เหยาเหยารีบเดิน แต่จนใจที่มองหาเท่าไหร่ก็ยังหาลุงเหมาไม่เจอ

“ลุงเหมาไงบอกว่าท้องเสียเลยฝากให้ฉันอยู่รอรับเธอ” คนเจ้าแผนการพูดขึ้น

“ขอบคุณต้าเกอ แต่ไม่จำเป็น” เธอยิ้มเสแสร้งส่งกลับไปให้เขา แล้วก็ตีหน้านิ่งเดินหนีไปอีกทาง

“ยุ่งยากชะมัด” พูดจบก็อุ้มเด็กดื้อกลับเข้าไปในรถ ดีที่เขาไม่ได้ขับรถเอง เพราะตั้งใจจะเอาใจโดยการพาเธอไปซื้อของที่พูดจาไม่ดีไปเมื่อเช้า

“นี่ จะทำอะไรปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ” เธอตกใจกับการกระทำของผู้ชายบ้าระห่ำคนนี้

ชื่อเสียงของเขาเธอได้ยินมาหมดแล้ว เพียงแต่ว่าชาติที่แล้วเขาไม่ได้มาวุ่นวายกับเธอเหมือนชาตินี้ นั่นทำให้เธอตั้งรับไม่ทัน

“เด็กดื้อก็ต้องโดนแบบนี้แหละ ขอเตือนไว้ก่อนนะถ้าร้องดังกว่านี้คนได้แห่มาดูทั้งมหาวิทยาลัยแน่” ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเมื่อเห็นขาขาวๆ ระยะเผาขน “ให้ตายเถอะ ฉันจะเอาชุดนี้ของเธอไปเผา” พูดจบก็แย่งเสื้อคลุมในมือของอีกฝ่ายมาคลุมก่อนที่ผู้ชายแถวนั้นจะตาถลนออกมาเสียก่อน

“มองหามารดาเหรอ” คนขี้หวงสบถใส่กลุ่มผู้ชายที่กำลังจ้องขาเรียว

“คนเลว” เสียงก่นด่า พร้อมทั้งหยิกแผ่นหลังเขามั่วซั่ว จนกระทั่งถูกยัดเข้าไปในรถ ตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ที่เบียดเข้ามาข้างในรถด้วย

“หึ”

เข้ามาข้างในรถแล้วก็ขยับไปชิดประตูอีกฝั่ง นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา นั่นเป็นเพราะว่าเธอกำลังเวียนหัวอยู่ เลยยังพูดอะไรไม่ได้

ซ่งจื้อหมิงเห็นเธอนั่งนิ่งก็ไม่ได้พูดอะไร เงียบปากไปบ้างก็ดี เขาไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองวุ่นวายเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต จัดการกับคู่แข่งยังไม่ยุ่งยากเท่าผู้หญิงเอาแต่ใจคนนี้เลย

“ไปห้างฝรั่ง” ชายหนุ่มสั่งเสียงเรียบ พร้อมทั้งมองลูกน้องตาเขียวที่มองอีกคนผ่านกระจกหลัง ลูกน้องเห็นท่าไม่ดีเลยหลบสายตา ทำเป็นมองออกไปข้างนอก

“ฉันจะกลับบ้าน” เหยาเหยาที่นั่งนิ่งกลับพูดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินว่าจุดหมายคือห้างสรรพสินค้า

“ไปกินข้าวก่อนแล้วฉันจะไปส่ง”

“ฉันไม่หิว” เห็นไปมองหน้าคนข้างๆ อย่างเอาเรื่อง

“แต่ฉันหิว”

“หิวก็ไปกินสิเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า” เธอเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“อ้อ หรือว่าเธออยากจะไปกินกับเฉวียนเกอของเธอล่ะ แต่ขอบอกเอาไว้ก่อนเลยนะว่าป่านนี้เขาคงไปกินที่โรงพยาบาลแล้ว”

“เกี่ยวอะไร” เธอหันหน้าหนีไปอีกทาง ไม่อยากมองหน้าผู้ชายหน้าเหม็นคนนี้

“ความจริงฉันก็ไม่อยากเกี่ยวเท่าไหร่หรอก แต่ว่าสงสารแมวน้อยมัน วันนี้ตี้ตีของฉันรับบทลูกเขยที่แสนดีพาแม่ยายไปตรวจร่างกาย แล้วพอดีว่ามีคนรับบทลูกสาวที่แสนดีขาดเรียนครึ่งวันไปเป็นเพื่อน ครั้งนี้ยัยนั่นได้คะแนนไปคนเดียวเต็มๆ ไม่แบ่งใคร”

เหยาเหยาได้ยินแบบนั้นก็นั่งนิ่ง ชาติที่แล้วเธอยอมขาดสอบไปหนึ่งวิชา เพื่อที่จะไปให้ทันพาแม่เวินไปตรวจร่างกาย แต่ก็ยังช้ากว่าเวินฉีฉีไปหนึ่งก้าว สุดท้ายพวกเขาก็พาแม่เวินไปโรงพยาบาลกันสองคน

“นายพูดถูก ฉันอยู่ที่นั่นมา 19 ปีแล้ว ถึงเวลาที่หล่อนจะทำหน้าที่บ้างก็ไม่เห็นจะเป็นไร” พูดจบก็ฟุบหน้าลงข้างประตูรถ เหม่อมองออกไปข้างนอกแทน

คนปากร้ายหันไปมองทำท่าเหมือนจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่พูด ปล่อยให้บรรยากาศภายในรถอึมครึม ลูกน้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง จนกระทั่งถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

เหยาเหยาแปลกใจเมื่อมาถึงร้านอาหารร้านโปรดของเธอที่ชอบมากินเป็นประจำ แน่นอนว่าร้านนี้จะต้องจองก่อนถึงจะได้เข้ามาใช้บริการ

“รสนิยมใช้ได้” เธอพยักหน้าพอใจที่เขาพามานั่งห้องส่วนตัว

“หึ เธอสั่งแล้วกันฉันมันเป็นพวกกินไม่เลือกอยู่แล้ว” เขาโยนเมนูอาหารให้กับเธอเมื่อพนักงานสาวจงใจเอานมมาถูแขนขณะที่ส่งเมนูอาหารให้

“จิ๊ ไม่มีมารยาท” หญิงสาวจิ๊ปากไม่พอใจที่เขาโยนเมนูอาหารมา แต่สายตาเหลือบไปเห็นพี่สาวทรงโตที่ยืนชงชาข้างๆ ไม่ห่างก็เข้าใจเรื่องราวทันที

“ไม่สู้ให้พี่สาวคนนี้สั่งให้ดีหรือเปล่า หล่อนน่าจะรู้ใจนายมากกว่าฉัน” เธอมองไปที่พี่ทรงโตแล้วยิ้มท้าทาย

“ได้ค่ะ ฉันจำได้ว่าคุณชายใหญ่งซ่งชอบทานอะไร” หญิงสาวรีบเสนอตัวทันที

“ออกไป” แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ดูแล กลับถูกชายหนุ่มไล่แบบไม่เหลือเยื่อใย

“คุณชาย” หญิงสาวทำหน้าจะร้องไห้ ไม่ง่ายเลยกว่าที่เธอจะได้มาดูแลแขกกระเป๋าหนักแบบนี้ เพื่อนร่วมงานต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคุณชายใหญ่ซ่งมือหนัก

เหยาเหยาไม่สนใจ กดเรียกพนักงานคนใหม่มาสั่งอาหาร ปล่อยให้ซ่งจื้อหมิงจัดการกับผู้หญิงของเขาไป ยังไงเขาก็ขึ้นชื่อว่าไข่ไปทั่วอยู่แล้ว

หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จ เขาก็ทำตามที่บอกกับเธอเมื่อตอนเช้าว่าจะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ ชุดที่คุณย่าสั่งตัดใหม่ไม่ค่อยถูกใจเธอเท่าไหร่ หญิงสาวเลยอาศัยโอกาสนี้กอบโกย โละเสื้อผ้าใหม่ เปลี่ยนมาเป็นชุดฤดูใบไม้ผลิทั้งหมด

ซ่งจื้อหมิงคิดถูกแล้วที่พาลูกน้องมาด้วย เพราะขนาดพวกเขาสองคนสี่แขนก็ยังถือของให้คุณหนูซ่งไม่หมด ต้องให้ลูกน้องเอาของส่วนหนึ่งกลับไปเก็บที่รถก่อน

“ฉันเชื่อแล้วว่าเธอเป็นคุณหนูตกกระป๋องจริงๆ” ชายหนุ่มพูดประชดเมื่อหญิงสาวเปลี่ยนจากร้านเสื้อผ้า มาเป็นร้านเครื่องสำอางแทน

“ขอยืมแขนหน่อย” เหยาเหยากำลังเพลิดเพลินกับการเลือกเครื่องสำอาง กิจกรรมที่ทำให้ผู้หญิงอารมณ์ดีคือซื้อเสื้อผ้าแล้วก็เครื่องสำอาง

“เอาไปทำอะไร” ถึงปกจะถามแต่ก็ยอมถอดเสื้อสูทราคาแพงออกแล้วมาคลุมให้เธอแทน จากนั้นก็ยื่นแขนข้างหนึ่งไปให้

เหยาเหยาไม่รอช้า รีบปลดกระดุมแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวออกแล้วดึงแขนเสื้อของเขาขึ้น เผยให้เห็นผิวข้างในว่าขาวกว่าเธอเสียด้วยซ้ำ ทั้งยังเห็นเส้นเลือดชัดเจน

ไหนใครบอกว่าคุณชายใหญ่ซ่งเป็นผู้ชายอ่อนแอ เท่าที่เธอเห็นเขาแข็งแรงไม่ต่างจากซ่งเฉวียนเลยสักนิด

ชายหนุ่มมองการกระทำของหญิงสาวอยู่เงียบๆ รอดูว่าเธอจะทำอะไร มุมปากเล็กเผยอขึ้นนิดๆ ทำให้เขาเผลอยิ้มตามไปด้วย แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อมีลิปสติกมาทาลงบนแขน เขากำลังจะชักแขนกลับ แต่มือเรียวสวยกลับดึงไว้

“ผิวของต้าเกอขาวพอๆ กับฉันเลยยืมลองหน่อยนะ”

“เรื่องอะไรแขนเธอก็มี” ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ยืนนิ่งให้เธอละเลงแขนเขาเล่น

“ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่ชอบให้แขนเลอะ” ใบหน้าสวยหน้าเบาๆ ทว่ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ครู่ต่อมาเขาถึงรู้ว่าทำไมเธอถึงยิ้มชอบใจได้ขนาดนั้น

ต่างจากเขาที่ตอนนี้ปั้นหน้ายาก เมื่อต้องเดินเปิดแขนข้างหนึ่งที่เต็มไปด้วยลิปสติกสีต่างๆ เดินทั่วห้าง

“ซื้อมาหมดทุกสีก็สิ้นเรื่อง” เขาพูดขณะที่เดินตามเธอเข้าร้านนั้นออกร้านนี้แต่ไม่ยอมซื้ออะไรเพิ่ม

“ไม่ได้ ต้องดูด้วยว่าสีนั้นเข้ากับเราหรือเปล่า ซื้อไปก็ไม่ได้ใช้ คนใช้เงินแก้ปัญหาแบบนายไม่เข้าใจหรอก” พูดแล้วก็หันหน้าไปอีกทาง

“แล้วต้องรออีกนานแค่ไหน ฉันอายคน” เขามองซ้ายขวา สาวๆ มองมาทางเขาแล้วก็หันไปซุบซิบกันยิ้มๆ

“เอาล่ะ ฉันตัดสินใจได้แล้วว่าจะเลือกสีไหน”

ซ่งจื้อหมิงถึงกับเส้นเลือกข้างขมับปูดออกมา เมื่อเธอกลับมาเลือกซื้อลิปสติก ดูจากสีที่แขนเขาแล้วมีไม่ต่ำกว่าสิบสี ทว่าเจ้าหล่อนกลับเลือกลิปมันบำรุงริมฝีปาก

“ต้าเกอขอโทษนะ ฉันเพิ่งนึกได้ว่าสีพวกนั้นมีหมดแล้ว ขาดก็แต่ลิปมันที่หมด” เหยาเหยาพูดจบก็เดินตัวปลิว ทิ้งให้เขาจ่ายเงินแล้วถือของเดินตามหลังมา