7

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย หญิงสาวนั่งนิ่งตามความเคยชิน เพราะคุณหนูเวินเหยาเหยาไม่เคยเปิดประตูลงจากรถเอง

“ถึงแล้วทำไมยังไม่ลง” แต่แล้วเสียงเผด็จการก็ดังขึ้น ทำให้เธอต้องหันไปมองอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“เชื่อเขาเลย” เธอทำหน้าบูดบึ้ง โยนเสื้อสูทใส่คนข้างๆ โดยไม่สนใจราคา จะลงจากรถ แต่ว่าประตูเปิดไม่ออก

“ล้อเล่นน่า คุณหนูใหญ่อารมณ์เสียง่ายจริงๆ” แหย่คนข้างๆ ให้อารมณ์เสียเสร็จก็ยกยิ้ม จากนั้นก็ทำหน้าที่สารถีที่ดีเดินอ้อมไปเปิดประตูให้ “เชิญครับคุณหนูใหญ่”

เหยาเหยานั่งหลังตรง คอตั้ง กำลังจะลงจากรถ แต่กลับถูกอีกฝ่ายค้ำยันประตูขวางทางลง ถ้าเกิดเธอลงไปตอนนี้ แน่นอนว่าคนข้างนอกมองมาคงกำลังคิดว่าเธอกับเขากำลังทำอะไรไม่ดีกันอยู่

“ถอยไปสิคะ” เธอบอก

“เลิกเรียนกี่โมง” คนถามไม่หลบ แต่ยังมองผ่านไปยังขาเรียว มันยากที่จะละสายตาไปได้จริงๆ

“ยุ่งอะไรด้วย” เพราะถูกเขายั่วโมโหเลยไม่อยากคุยด้วย คนที่เธอควรอยู่ให้ห่างรองลงมาจากซ่งเฉวียนก็คงจะไปเป็นเขาคนนี้แหละ กวนประสาทเหลือเกิน คงจะเป็นมิตรไม่ไหว

“พอดีว่าลงใต้ครั้งนี้เงินเหลือนิดหน่อย เลยจะพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ เห็นเอาชุดเด็กมาใส่แล้วก็สงสาร ตระกูลเวินได้หลานสาวตัวจริงมาแล้วลืมดูแลหลานสาวคนนี้หรือยังไง”

เหยาเหยามองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเย็นชา ยิ่งได้ยินคำพูดของเขาเธอก็ยิ่งเชิดหน้าขึ้นอีก

ซ่งจื้อหมิงเห็นท่าทางเย็นชาของอีกฝ่ายแล้วถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง แต่ยังทำปากดี พูดกวนประสาทไปว่า “ทำไม แค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้เหรอ เธอโชคดีกว่ายัยนั่นเป็นไหนๆ เสพสุขที่ตระกูลเวินมาได้ตั้ง 19 ปี หล่อนเป็นตัวจริงกลับต้องลำบากมาถึง 19 ปี”

หญิงสาวได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกว่าทนฟังไม่ไหว รู้สึกแสบจมูกแสบตาอย่างห้ามไม่อยู่ “แล้วจะให้ฉันทำยังไง ต้องกลับไปทำไร่ไถนาเหมือนที่หล่อนเคยทำเหรอถึงจะพอใจทุกคน หลีกไป” พูดจบเธอก็ผลักเขาออกเต็มแรง จดชื่อซ่งจื้อหมิงเอาไว้ในใจว่าเขาคือศัตรูของเธออีกคน

ไม่นานรถของซ่งเฉวียนก็มาจอดต่อท้าย ซ่งหมิงอี้รีบลงจากรถ กำลังจะวิ่งขึ้นห้องเรียน แต่กลับถูกพี่ชายดึงแขนเอาไว้

“ต้าเกอ” เธอเห็นแล้วถึงกับพูดอย่างเอือมระอา

“วันนี้เหยาเหยาเลิกกี่โมง” เขาไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เจาะจงไปที่เป้าหมายโดยตรง

“เหยาเหยา ขาเธอยังไม่หายดีน่าจะไม่อยู่ซ้อม สอบแค่บ่ายโมงก็เลิก ไอหยาต้าเกอ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันกำลังจะเข้าห้องสอบไม่ทันแล้ว”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นบ่ายโมงฉันมารับ” ได้คำตอบที่พอใจแล้วก็ปล่อยแขนน้องสาวให้เป็นอิสระ

ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับไปขึ้นรถ น้องชายต่างแม่ก็เดินเข้ามาใกล้ สีหน้าของเขาเรียบเฉย ยังคงเก็บอารมณ์ได้ดีเสมอต้นเสมอปลาย

“มาคุยกันหน่อยสิ” ซ่งเฉวียนบอกกับพี่ชาย

“เอาสิ” ซ่งจื้อหมิงพยักหน้าแล้วเดินตามน้องชายไปที่ข้างตึก

ภาพพี่น้องคนดังของเมืองเป่ยสองคนกำลังเดินตามหลังกันไป เป็นอะไรที่น่าจับตามองมากที่สุด คุณชายใหญ่กับคุณชายรองซ่ง ผู้ชายที่สาวๆ ทั่วทั้งเมืองเป่ยอยากจะได้มาเป็นสามีมากที่สุด

ซ่งจื้อหมิงหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ชื่อเสียงของเขาค่อนไปทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คุณชายเจ้าสำราญ ควงสาวไม่ซ้ำหน้า แต่กลับเป็นนักธุรกิจหัวสมัยใหม่ เขาใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองแค่ไม่กี่ปี ก็สามารถคุมตำแหน่งหัวเรือใหญ่ของท่าเรือได้

“ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้นายเข้ามายุ่งวุ่นวายกับคนของฉันมากเกินไป” ซ่งเฉวียนเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

“คนของนาย? คนไหนล่ะ เหยาเหยาหรือว่า ยัยคุณหนูตัวจริง” เขาแบ่งแยกชัดเจนว่าสนิทกับใครมากกว่า

“ทั้งสองคน คนที่นายควรจะสนใจควรเป็นเวินอวิ๋นซีมากกว่านะ” ซ่งเฉวียนมองหน้าพี่ชายเหยียดๆ

“งั้นเหรอ ตี้ตี…คิดจะควบสองแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่มั้ง ถ้าเกิดท่านนายพลรู้เข้า จะแย่เอานะ” พูดจบก็อัดบุหรี่เข้าปอด แล้วพ่นควันกลุ่มใหญ่ใส่หน้าน้องชาย

“ฉันไม่มั่วแบบนายหรอก”

“งั้นก็ดี แต่ที่นายกำลังทำอยู่ตอนนี้น่าขยะแขยงยิ่งกว่าฉันอีก คนอย่างฉันแสดงออกชัดเจน ไม่ชอบก็คือไม่เข้าใกล้ แต่ถ้าฉันชอบ ฉันก็พร้อมที่จะแย่ง” พูดจบมุมปากซ้ายก็ยกขึ้นเบาๆ

“ซ่งจื้อหมิง” นายทหารหนุ่มพูดเสียงลอดไรฟัน

“ทำไม ซ่งเฉวียน กลัวจะลืมชื่อต้าเกอเหรอ” เขาแสยะยิ้ม ดูดบุหรี่อีกรอบแล้วพ่นควันขึ้นข้างบน ทิ้งก้นบุหนี่แล้วพูดว่า “เอาล่ะ ฉันยังธุระต้องจัดการ ไม่ได้มีหน้าที่มารับส่งผู้หญิงไปวันๆ ขอตัวก่อนนะ” พูดจบก็ตบไหล่น้องชายเบาๆ แล้วก็เดินกลับไปที่รถ โดยไม่สนใจเลยว่าสาวๆ ที่อยู่บริเวณนั้นจะรู้สึกอ่อนระทวยกับท่าทางของเขามากแค่ไหน

“สำหรับฉันแล้วต้องคุณชายใหญ่เท่านั้น” นักศึกษาสาวคนหนึ่งมองตามอย่างเพ้อฝัน

“ไม่เอาหรอก ดูก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ขืนไปเผลอเล่นด้วยมีหวังน้ำตาเช็ดหัวเข่า”

“ใช่ๆ ต้องคุณชายรองสิถึงจะดี หล่อ สุภาพแล้วก็ดูอบอุ่น เหมาะที่จะเป็นสามีแห่งชาติมากที่สุด”

“ใช่แล้วๆ เสียดายที่เป็นคู่หมั้นของเวินเหยาเหยาไปแล้ว แต่พวกเขาก็เหมาะสมกันจริงๆ นั่นแหละ” หญิงสาวพูดจบก็ทำหน้าเสียดาย

“ก็ไม่แน่หรอก ฉันได้ข่าววงในมาว่า ยังมีคุณหนูเวินอีกคนหนึ่งโผล่มา เรื่องนี้คงต้องรอให้ตระกูลเวินประกาศอย่างเป็นทางการ เจินเจินบ้านเธอคลุกคลีอยู่วงใน ลองไปสืบมาหน่อยสิ”

“ได้ เรื่องนี้ฉันไม่พลาดอยู่แล้ว”

นักศึกษาสาวกลุ่มหนึ่ง มองผู้ชายหน้าตาทั้งสองคนแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางด้วยความรู้สึกเดียวกันคือ อกหัก เพราะทั้งสองเป็นผู้ชายที่พวกเธอต่างก็เอื้อมไม่ถึง

ทางด้านเหยาเหยาเดินมาถึงหน้าห้องเรียน ลืมไปเลยว่าเพื่อนสาวยังมาไม่ถึงเลยยืนรอที่หน้าห้อง พร้อมทั้งปรับอารมณ์ของตัวเองให้คงที่

“แม้แต่หมอนั่นก็มองว่าฉันไม่คู่ควรที่จะอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ” เธอนึกถึงคำพูดของซ่งจื้อหมิงแล้วเก็บเอามาคิดมาก

ชาติที่แล้วใครๆ ต่างก็พูดว่า มันไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก ถ้าเธออยู่ให้เป็นก็คงไม่มีจุดจบแบบนั้น แต่เธอไม่คิดแบบนั้น ถ้าไม่ใช่ก็แค่ต้องไขว่คว้าแล้วรักษาเอาไว้ให้ได้ นี่แหละคือนิยามของเธอ

“เหยาเหยา” ไม่นานหมิงอี้ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา

“ใกล้จะได้เวลาแล้ว เข้าห้องสอบกันเถอะ”

“อื้อ” หมิงอี้เห็นเพื่อนสาวอารมณ์ไม่ดีเลยยังไม่ได้บอกเรื่องที่พี่ชายถามตารางเรียนของเพื่อน

ครึ่งวันเช้าหมดไปกับการทำข้อสอบ หลังจากออกจากห้องทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าทำไม่ได้ จะมีก็แต่เหยาเหยาเท่านั้นที่รู้แนวข้อสอบ เพราะเคยทำไปเมื่อชาติที่แล้ว เลยเลือกที่จะจำเฉพาะส่วนที่ออกสอบ

“เหยาเหยาเธอนี่สุดยอดไปเลย” หมิงอี้รีบเดินเข้ามากอดแขนเพื่อสาวเอาไว้ด้วยความดีใจ เพราะหลายวันก่อนเพื่อนสาวได้บอกเนื้อหาที่อ่านสอบให้ ทำให้เธอไม่ต้องอดหลับอดนอนท่องหนังสือตั้งแต่ต้นเทอม

“อื้อ ไหนล่ะรางวัล”

“ไอหยาคุณหนูใหญ่เวิน นับวันเธอจะยิ่งหน้าเลือดเข้าไปทุกวันแล้วนะ” หญิงสาวบ่นอุบ ทั้งยังตีมือที่อีกฝ่ายแบมือมาขอรางวัล

“ช่วยไม่ได้ฉันกำลังจะตกกระป๋องก็ต้องรีบกอบโกย” เธอยักไหล่พูดแบบไม่ใส่ใจ

หมิงอี้ได้ยินแบบนั้นก็หุบยิ้ม “เหยาเหยาเธอไม่ต้องกลัว ต่อให้ตระกูลเวินจะทอดทิ้งเธอเพราะลูกสาวตัวจริงของพวกเขามาจริงๆ เฉวียนเกอก็ไม่มีทางทิ้งเธอหรอก” หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“อาอี้ เธออย่าปลอบใจฉันอีกเลย พี่รองของเธอคิดยังไงกับฉันยังจะต้องให้ฉันพูดอีกเหรอ” เธอส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับคำปลอบใจของเพื่อนสาว “วันนี้ฉันไม่ซ้อมนะ”

“ได้ ฉันจะบอกอาจารย์ให้"

ทั้งสองคนเป็นนักเต้นของมหาวิทยาลัย นอกจากเรียนแล้วเวลาว่าที่เหลือก็อุทิศให้กับการซ้อมเต้น ชาติที่แล้วเธอไม่ได้จริงจังเท่าไหร่นัก เพราะคิดว่ายังไงก็ต้องแต่งงานไปเป็นคุณนายซ่ง ชีวิตโรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยขวากหนาม และมีแค่เธอเท่านั้นที่จะต้องถากถางทางเดินของตัวเอง

“รอตั้งนาน”