LOGIN“อืมส์....หวาน” มาร์โคยังคงแลบลิ้นเลีย ดูดดึงอกอิ่มอย่างเอร็ดอร่อย สลับกับฝากรอยรักกลีบกุหลาบสีแดงช้ำ นวดคลึงอกอวบบีบขยำจนมันจะแหลก โดยไม่สนใจเสียงร้องของหญิงสาว ก่อนจะส่งมือเลื่อนลงไปจับดอกไม้งามเบาๆ เป็นการทักทายอีกครั้ง แต่ใบบัวกับหนีบขาไว้แน่น
“อึก...”
“อ้าขาออก” มาเฟียหนุ่มออกเสียงสั่งและ อ้าขาใบบัวออกกว้างเป็นรูปตัวเอ็ม เผยให้เห็นดอกไม้งามสีแดงสดที่ปิดสนิทและมีน้ำหวานเกาะให้พอชุ่มฉ่ำล่อตาล่อใจ
“สวย...สวยมาก...กุหลาบงามสีชมพูสด...”
“......”
“กุหลาบนี้มันเป็นของฉัน...ของฉันคนเดียว...” มาร์โค พูดราวกับละเมอรู้สึกเหมือนกำลังจะหยุดหายใจไปดื้อๆ เมื่อดอกไม้งามตรงหน้ามันงดงามจนใจแกร่งกระตุก เขาไม่เคยรู้สึกหรือได้เห็นความสวยแบบนี้มาก่อนเลย
“....” ใบบัวไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ตอนนี้ใบหน้าเธอเห่อร้อนเป็นอย่างมาก เมื่อมีผู้ชายจ้องมองกลางกายเธอราวกับถูกมนต์สะกด เขาพูดอย่างคนละเมอ แววตาเขาดูเปล่งประกายราวกับเจอทองคำ และตอนนี้ใบหน้าหล่อก็อยู่ใกล้ส่วนนั้นมาก มากจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น
กลิ่นความหอมของกุหลาบงามตรงหน้า เหมือนกับสารเคมีบางอย่างที่ทำให้เขานั้นล่องลอย ทำเอามาร์โคเสียอาการ ควบคุมสติตัวเองไม่ได้ต้องขอทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำให้ใครมาก่อน
“ฉัน..ขอชิมมันหน่อยนะ”
“อื้อ!!” ใบบัวไม่ทันจะได้อนุญาต มาร์โค ตะปบดูดเข้าที่กลีบกุหลาบสีแดงสด จนหญิงสาวต้องรีบปิดปากตัวเองไว้แน่น
มือหนาจับโคนขาให้อ้าออกกว้าง พร้อมยกสะโพกให้ลอยขึ้น จงใจฝั่งใบหน้าหล่อไปกับความเป็นสาว ส่งลิ้นร้อนไล่เลียไปทั่วกลีบกุหลาบจนมันเริ่มแย้มบาน พยายามดันและห่อลิ้นเกร็งเข้าไปร่องรักจนใบบัวสั่นเกร็ง ใจอยากจะขยับหนีแต่มือหน้าก็ล็อกไว้แน่น
“อ๊ะๆๆ พะ..พอแล้ว..” เสียงหวานครางไม่ขาดปาก ใบหน้าแหงนเชิดขึ้นสูงระบายอารมณ์ นี่เป็นความรู้สึกใหม่ที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
“อืมมม อร่อยยย หวานมากกก” มาร์โคชมไม่ขาดปาก นี่เปรียบเหมือนอาหารจานอร่อยของเขา ที่อยากจะกลืนกินมันจนหมดไม่ให้เหลือแม้แต่ซาก
มาร์โคใช้ลิ้นร้อนเลียไปทุกเนื้อนุ่ม วนซ้ำๆ ที่ยอดเกสร ลากขึ้นลงไปตามรอยแยก จนใบบัวแทบทนไม่ไหวแล้วแอ่นตัวขึ้นตามทุกจังหวะที่มาร์โคส่งเข้ามา
“อืออ พะ..พอก่อนนะคะ อืออออ บัวฉี่จะแตกแล้ว ซี๊ดดดด”
“อ้าส์..ปล่อยมันออกมาสาวน้อย...” มาร์โคจับโคนขาอ่อนให้มั่น และบดขยี้ความเป็นสาวของหญิงสาวแรงๆ ด้วยจมูกที่โด่งและปลายลิ้นที่แข็ง จนคราวนี้ใบบัวทนไม่ไหวจะต้องปลดปล่อยความรู้สึกแปลกใหม่ออกมาจนได้
“อ๊ะ อ๊ายยยยยยยย” ใบบัวกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยของเหลวบางอย่างออกมาจนชุ่ม เธอหอบหายใจเข้าออกถี่ๆ ตอนนี้รู้สึกสมองขาวโพลนไปหมด จนเกือบลืมอะไรบางอย่างไป ครั้นใบบัวจึงรีบมองไปยังนาฬิกาติดผนังอีกครั้ง
ใบหน้าหล่อผละออกจากร่องรัก เช็ดคราบน้ำหวานออกจากใบหน้าลวก มองใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยฤทธิ์ของไฟราคะ เธอจุดติดง่ายกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก เด็กสาวที่ไม่ประสา ไม่มีประสบการณ์มันน่าประทับใจเขาจริงๆ
“หึ ต่อไป...ก็ของจริงแล้วนะ”
“ยะ..อย่า..มันเข้าไปไม่ได้” ใบบัวร้องห้ามใช้มือปิดของสงวนของตัวเอง เพราะแก่นกายเขานั้นใหญ่เกินไปมันไม่มีทางเข้ามาได้แน่ๆ
“เข้าได้สิ เดี๋ยวต่อไปของเธอ...มันจะกว้างมากกว่านี้ ไม่ต้องห่วง”
มาร์โคปัดมือเล็กออก นิ้วโป้งสากถูไปตามรอยแยกอย่างเปี่ยมสุข ในที่สุดเขาก็จะได้สิ่งที่ต้องการเสียที ความสาวที่มาพร้อมกับความยากของเธอมันจะได้จบลงในไม่กี่วินาทีนี้แน่นอน
มือใหญ่ข้างซ้ายจับขาเรียวแหกออกจนกว้าง ส่วนมืออีกข้างก็จับความเป็นชายที่แข็งชันจ่อไปยังช่องทางรักที่แย้มออกมาเพียงนิดด้วยฝีมือของมาร์โค ตอนนี้เขาอยากจะจัดการความต้องการของตัวเองจะแย่แล้ว เพราะเพียงแค่รสชาติที่ได้สัมผัสก็ทำให้เลือดในการสูบฉีดจนแทบระเบิด
“อึกก” มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่น เมื่อมาเฟียหนุ่มพยายามดันแก่นกายเข้ามาในร่องรัก
“.....” จู่ๆ มาร์โคก็รู้สึกตาพร่ามัว ดอกไม้งามที่เขาจ้องมองอยู่เริ่มเลือนราง นี่มันไม่ใช่อาการเลือดในกายนั้นสูบฉีดแต่มันคือความผิดปกติ อาการที่เหมือนกำลังจะหลับ...
“...เธอ....”
“บัวขอโทษ...”
งื้อออออเกือบได้แต่ไม่ได้จ้าาาาาา พี่มาร์โคก็คงค้าง ตื่นมาช็อคคลั่งตายแน่ๆ คราวนี้ก็ว้าวุ่นเลยทีเดียว 5555555555 แล้วใบบัวจะรอดไหมนะ ><
"ตู้มม!!! พวกมันคงเหลือแต่ซาก"เสียงอีธานพูดขึ้นมาขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าเดินทางออกนอกประเทศ สายตาเขาไม่ละไปจากนาฬิกาบนข้อมือ และเข็มบนหน้าปัดตอนนี้ก็ถึงเวลาที่กำหนดแล้ว"มาร์โค..ครั้งนี้มึงก็คงเหลือไว้แค่เพียงแต่ชื่อสินะ ฮ่าฮ่า""นายว่ามันจะยอมตายพร้อมกับเมียไหมครับ""ไม่รู้สิ จะตายไม่ตาย กูไม่สน อีกไม่กี่นาที กูก็ใหญ่คับฟ้ากว่ามันแล้ว สะใจฉิบหาย เสือกมาตกม้าตายเพราะผู้หญิง ยอมแลกอำนาจทุกอย่างในมือ มันนี้โง่จริงๆ เลย"อีธานกระดกน้ำสีอำพันรวดเดียวจนหมดด้วยความสุข มาร์โคคือหนามยอกอก ที่เขาไม่เคยจัดการได้เลยจริงๆ แต่วันนี้เขากลับสามารถฮุบกิจการทุกอย่างของมาร์โคได้อย่างง่ายดายเอี๊ยดด!!"เห้ย มึงขับรถประสาอะไรวะ" อีธานโวยวายขึ้นด้วยความหงุดหงิด เมื่อน้ำสีอำพันในแก้ว หกเลอะทั่วหน้าอกแกร่ง"นาย!ข้างหน้ามีรถบรรทุก จอดขวางเราไว้ มันแปลกๆนะครับ ""เชี้ย!อะไรกันว่ะ แล้วมึงจะรออะไรล่ะ ยิ่งใส่แม่งเลย"ปัง..ปัง..ปัง..เสียงกระสุนจากฝั่งอีธานนั้นดังขึ้น จงใจยิงใส่รถบรรทุกคันใหญ่ โดยที่ฝ่ายตรงข้ามไม่มีการเคลื่อนไหว จนกระทั่งตู้มม!!!แรงระเบิดที่ติดอยู่กับรถบรรทุก ทำให้รถยนต์ทั้งสองค
“ถ้าเราจะตาย ก็จะต้อง...ตายด้วยกัน...”“มะ..ไม่..”“จิตวิญญาณของฉันจะขอผูกติดกับเธอไปทุกที่ ทุกภพ ทุกชาติ ไม่จากไปไหน ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน เธอจะมีฉันอยู่ข้างกายเธอไม่มีห่าง และก็ไม่มีใคร...สามารถแยกฉันออกจากเธอได้ รวมถึงเธอด้วย” ดวงตาที่เคยไร้ความหมาย บัดนี้กับสื่อสารออกมาอย่างซื่อสัตย์และแน่วแน่ ดั่งคำสัตย์ปฏิญาณ...“ฮืออๆๆๆๆ ไม่ๆๆ ”“แต่ถ้าจะรอด เราก็ต้องรอดด้วยกัน”“ฮือๆๆ มันแทบจะไม่มีโอกาสเลยนะคะ บัวไม่อยากให้คุณเสี่ยง คุณไปเถอะ คุณควรเก็บชีวิตของคุณเอาไว้”“..ใบบัว...ฉันรักเธอ” ในที่สุดมาร์โค ก็ตัดสินใจบอกรักหญิงสาวตรงหน้า เพราะไม่อาจเก็บคำนี้ไว้ได้อีก เขา..กลัวที่จะไม่มีเวลาได้บอกรักเธอ“คุณ...ฮึกฮือออออออออ” ใบบัวรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำว่ารัก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตก็ตาม แต่อีกใจก็รู้สึกเศร้าเช่นเดียวกัน หากนี้มันจะเป็นเหตุผลที่เขาจะไม่ยอมไปจากเธอ“ฮึกก...บัวก็รักคุณ รักคุณมากๆ ค่ะ แต่คุณ....อึก..ช่วยเก็บชีวิตไว้ เพื่อบัวได้ไหมคะ”“ทำไมถึงพูดแบบนั้น เธอคือหัวใจของฉัน ฉันไปไหนไม่ได้หรอกนะ”“ตะ..แต่”“ไม่มีคำว่าแต่ เพราะฉันจะใช้ชีวิตอย่างไรหากไม่มีหัวใจ”“ฮืออๆๆ คุณอย่
“ฮ่าฮ่า ตั้งแต่มึงมีผู้หญิงที่ชื่อใบบัวเข้ามาในชีวิต กูก็ยิ่งรู้สึกว่ากูกำลังฉลาดมากกว่ามึง”“มึงต้องการอะไร!”“รู้ไหมว่าการตายมันไม่ได้โหดร้าย เท่ากับคนเป็นที่ยังมีที่มีลมหายใจ แต่ไม่เหลืออะไรเลย....มึงจะต้องสูญเสียทุกอย่าง และ กูอยากให้มึงลิ้มลองรสชาตินี้ของมัน”“มึงต้องการอะไร”“กูไม่มีรหัสผ่าน มึงจะต้องหยุดเวลากันเอาเอง เลือกสายให้ดีๆล่ะ เพราะมันจะมีแค่เส้นเดียวเท่านั้น ที่เวลาจะหยุดเดิน”“มึงมันชั่ว! ไอ้อีธาน ถ้าครั้งนี้กูรอดไปได้ กูสาบานได้เลยว่ามึงไม่ตายดีแน่!”“ฮ่าฮ่า เอาตรงหน้ามึงให้รอดก่อนเถอะนะ กูนี่อยากเห็นเมียมึงตายจริงๆ เอ๊ะหรือมึงจะยอมตายไปพร้อมกับเมียมึงดีล่ะ เป็นคู่รักที่น่าประทับใจจริงๆ แต่กูก็ยังใจดีให้มึงได้มีเวลาเพื่อร่ำลาเมียสุดที่รักในสภาพศพที่ไม่เหลือแม้แต่ซาก....”“มึง!!”“ลาก่อน ไอ้มาร์โค!”ติ๊ด!ปลั๊กกก!!มาร์โคขว้างโทรศัพท์ในมือไปที่ผนังจนมันแตกกระจาย ตอนนี้เขาแทบควบคุ้มสติและอารมณ์ของตัวเองไว้แทบไม่อยู่“นายครับ”“มันไม่มีรหัส พวกมึงออกไปจากนี้ให้หมด กูจะกู้ระเบิดเอง” มาร์โคเอ่ยบอกลูกน้องเสียงดังฟังชัด เพราะครั้งนี้เขาจะไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสี่ยงไปกับเขาด
“พวกมึงห้ามทำอะไรทั้งนั้น” มาร์โครีบเอ่ยห้ามเรย์เช่นกันเพราะกลัวใบบัวจะได้รับอันตราย“ฮ่าฮ่า ซีนนี้โคตรซึ้ง และกูก็จะเอาแน่ธุรกิจของมึง” อีธานพยักหน้าให้กับลูกน้อง เตรียมเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมาร์โคไว้ และเดินกลับไปเอาปลายกระบอกปืนชี้ไปยังศีรษะของใบบัว“ฮือๆ ...ยะ..อย่านะ มาร์โค คุณจะมาทิ้งทุกอย่างแบบนี้ไม่ได้นะ!” ถึงจะมีปืนจ่อศีรษะไว้ เธอก็ไม่กลัว ชีวิตของมาร์โคไม่ควรต้องมาแลกกับชีวิตเธอ“ได้สิ” มาร์โคเงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาหวานอย่างจริงใจ เพื่อตอบคำถามของหญิงสาว เพราะไม่มีอะไรที่เขาจะทำเพื่อเธอไม่ได้“นะ..นายครับ” เรย์รีบร้องห้ามเจ้านายอีกคน เมื่อมาร์โคหยิบปากกาเพื่อจะเซ็นเอกสารตรงหน้า“มึงไม่ต้องห้ามกู หลังจากที่กูเซ็นชื่อแล้ว กูจะไม่ใช่เจ้านายพวกมึงอีกต่อไป แต่พวกมึงจะได้ไปอยู่กับดีแลน” มาร์โคเอ่ยบอกลูกน้องโดยไม่หันหลังกลับไปมองสักนิด เพราะหลังจากที่เขาจรดลายเซ็นนี้ลงไปแล้ว เขาจะไม่เหลือทรัพย์สินอะไรเลย แต่มันก็คุ้มกับชีวิตของใบบัว ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเขา“ไอ้อีธานมึงอย่าลีลา มึงปล่อยบัวได้แล้ว!” ดวงตาแดงก่ำเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างไม่เกรงกลัว“กูจะปล่อยก็ต
@โกดังร้าง"ตื่นได้แล้ว""อืออ" เสียงปลุกที่ไม่คุ้นเคยกำลังเรียกใบบัวที่หลับใหลให้ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคนที่เรียกชื่อเธอ"อะ..อีธาน.." สมองประมวลผลคนที่จับตัวเธอมาคืออีธานคู่อริของมาร์โค "ปล่อยฉันนะ!" ใบบัวค่อยๆขยับตัวอย่างอยากลำบาก เมื่อตอนนี้เธอถูกผูกติดไว้กับเก้าอี้ "เสียงแจ้วจังเลยนะ คิดถึงจัง " "คะ..คุณต้องการอะไร" ใบบัวมองคนตรงหน้าที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่น่าไว้วางใจ อีธานค่อยๆโน้มตัวมาใกล้จนใบบัวต้องเบือนหน้าหนี "เห็นหรือยัง..ของขวัญที่ฉันให้ไวกับเธอ" ใบบัวก้มลงตามนิ้วมือที่ชี้มาที่หน้าอกของเธอ พลันได้เห็นก็รู้สึกอึ้งกับสิ่งที่ผูกติดไว้กับตัว ถึงจะไม่เคยเห็นของจริงแต่เพียงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือ...ระเบิด.."ระเบิดเวลา...ของขวัญที่ฉันให้เธอและฝากเอาไปให้มาร์โคด้วยนะ" "มะ..ไม่นะ..""ปฏิเสธไม่ได้ด้วยสิ มันดันทำงานไปแล้ว" ดวงตาหวานสั่นระริกเมื่อเห็นรอยยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะเลื่อนสายตาตามตัวเลขของเวลาที่ค่อยๆลดลง ด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ เธอคงไม่รอดกับสถานการณ์ตรงนี้แน่ๆ และเธอก็ไม่อยากให้ใครต้องมาตายไปพร้อมกับเธออีก“ฉันไม่ได้มีความสำคัญกับม
หลายวันต่อมา...@บริษัทMARCOกลางห้องทำงานใหญ่มีหนุ่มสาวกำลังนัวเนียประคองกอดกันแนบแน่นราวกับข้าวใหม่ปลามัน มาร์โคใช้นิ้วแกร่งจับที่ปอยผมสวยของคนที่นั่งอยู่บนหน้าตัก ม้วนเล่นอย่างชินมือ"วันนี้อยากได้อะไรอีกไหม""อืออ บัวไม่เอาแล้วค่ะ และก็ไม่ต้องแอบซื้อมาให้ด้วยนะ" ใบบัวชี้ใบหน้าหล่อพร้อมทำเสียงดุอย่างไม่จริงมากนัก เพราะเธอพอจะรู้นิสัยของมาร์โคดี เรื่องชอบซื้อของมาประเคนให้เธออยู่บ่อยๆ"ไม่ฟัง...และก็จะซื้อให้เหมือนเดิม" มาร์โคตอบหน้าทะเล้นพร้อมหอมเข้าที่แก้มนวลฟัดให้ชื่นใจ นึกมันเขี้ยวลูกแมวน้อยที่กำลังขู่เขาฟอด ฟอด"อ๊ะ..อร๊ายยอย่านะ" ใบบัวหัวเราะรวนรู้สึกจั๊กจี้ พลางเบือนหน้าหนีปากหยัก แต่ก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ "มาให้กัดแก้มซะดีๆ""อื้ออ อย่าทำบัว" มาร์โคหยอกล้อเล่นกับหญิงสาวอย่างสนุกสนาน มือใหญ่เตรียมเป็นไม้เลื้อนค่อยๆลูบไล้ไปทั่วร่างนุ่มอย่างเนียนๆ แต่จู่ๆเสียงเปิดประตูที่ไม่ได้ขออนุญาตก็เปิดเข้ามาขัดจังหวะจนต้องหยุดการกระทำนี้ลงไปก่อนแกร๊ก!! "นายครับโกดังเราถูกวางเพลิง" ไนน์ร้อนรนรีบวิ่งเข้าในห้องทำงาน เพื่อมารายงานเจ้านายหนุ่ม"ฝีมือใคร?!" "ยังไม่ทราบคำ แต่เราคุ้มเพลิงไว้ไ







