บทนำ (2)

“ฉันจะทำช้าๆ ก่อนตกลงไหม มาถึงขนาดนี้แล้วฉันคงไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปโดยที่ไม่สานต่อให้เสร็จเด็ดขาด โปรดอภัยให้ฉันด้วยเถิดนะคนสวย จะทุบจะตีฉันก็ไม่ว่า” เขาไม่มีวันใจดีแล้วยกเลิกเรื่องที่กำลังค้างคาทั้งหมดในตอนนี้อย่างแน่นอนต่อให้ฟ้าถล่มหรือแผ่นดินจะทลายไปตรงหน้าก็ตาม พอยิ่งรู้ว่าได้เป็นคนแรกที่ชำแรกเข้าไปจนทำลายเส้นบางๆก็ยิ่งฮึกเหิมเป็นพิเศษ ทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องมีครั้งแรกเสมอแล้วมันจะผ่านพ้นไปด้วยดี สะโพกแกร่งเริ่มต้นขยับด้วยความยากลำบากเมื่อมันรัดแน่นและตอดรัดจนทรมาน สร้างความคุ้นเคยไม่นานมันก็สามารถเข้ากันด้วยดี

“ไอ้คนชั่ว ไอ้เลว ไอ้คนจิตใจต่ำช้า ทำฉันทำไม แกข่มขืนฉันทำไม โอ๊ย!” บริภาษด่า ดวงตาบวมเป่งแดงก่ำ แต่คนที่ตั้งหน้าตั้งตาถาโถมเรี่ยวแรงกระแทกก็ไม่เหลียวแล ต่อให้ด่ามากกว่านี้เขาก็ไม่ว่าอะไรหรอกเพราะไม่อยู่ในโหมดที่จะสนใจอย่างอื่น

“อ่าส์ แบบนี้ฉันเอาเธอได้ทั้งคืนเลยแม่สาวพรหมจรรย์แสนหวาน โอว ของเธอแน่นเปรี๊ยะจนกดแทบไม่เข้าเลย มันดีสุดๆไปเลยรู้ไหม” มันไม่ง่ายเลยที่จะขยับเพื่อเติมเต็มให้ที่ลึกสุดในแต่ละครั้ง พลันก็กัดฟันกดแก่นกายลงไปสุดแรงจนมันอัดแน่นกับความอ่อนนุ่มที่กำลังตอดรัดปวดหนึบเสียงดังพลั่ก ฝังจมลึกมิดด้าม

“มันเจ็บ อะ...โอย ฮึก” ส่วนกลางหว่างขาเจ็บแปลบราวกับถูกผ่าลงตรงกึ่งกลางกายอย่างรุนแรง เธอพยายามดิ้นพลางยกสองมือจับขยุ้มผมดึงทึ้งสุดกำลัง ทั้งดิ้นทั้งทุบจนเจ็บมือไปหมดก็ไม่อาจห้ามปรามผู้ชายคนนี้ได้

“เธออย่าขยับตัวหนีฉันสิ นอนนิ่งๆเดี๋ยวอีกสักพักมันก็จะดีขึ้นเอง ยิ่งเธอต่อต้านมันจะยิ่งเจ็บรู้ไหมคนสวย และมันก็ทำให้ฉันยากต่อการควบคุมตัวเองด้วย” กระซิบบอกเสียงสั่นพร่าแววตาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนา ต่อให้เอาช้างมาฉุดทั้งโขลงก็ไม่ยอมหยุดเด็ดขาดมาถึงขนาดนี้แล้ว

มือใหญ่เอื้อมมาคว้าเอาเต้านมอวบขาวขยำขยี้จนแทบแหลกเหลวคามือเพื่อช่วยเบี่ยงเบนความสนใจ ส่วนอีกข้างหนึ่งก็ลอดลงไปบีบบี้ตุ่มกระสันด้านล่าง คนถูกกระทำหลับตาปี๋เบือนหน้าไปมาเมื่อถูกจู่โจมจุดเสียวพร้อมกันพยายามหักห้ามใจไม่ให้มีอารมณ์ร่วมไปกับมันแต่ทำไมมันทำได้ยากเหลือเกิน

“ฮึก” ธรรมชาติของสาววัยกำดัดที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนทำให้ร่างกายของเธอตอบสนองมันอย่างง่ายดาย หัวนมชมพูอ่อนลุกชูชันสั่นระริกจนนึกเกลียดตัวเอง แรงต่อต้านก็เริ่มถดถอยลงเรื่อยๆเมื่อไม่อาจต้านทานได้

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่อาวุธแห่งการสืบพันธ์กระแทกกระทั้นเข้าใส่กายสาวฟิตกระชับที่ทั้งตอดและดูด ที่รับปากว่าจะเริ่มจากช้าๆทำได้แค่ไม่เท่าไหร่ก็ต้องมีอันผิดสัญญาเพราะไม่อาจยับยั้งชั่งใจตัวเองได้เพราะแม่กวางสาวเล่นเคี้ยวอร่อยจนติดใจ

นาฬิกาบอกเวลาว่า ณ ขณะนี้เป็นเวลาเกือบเก้าโมงเช้าแล้วแต่ก็ไม่อาจทำให้ร่างคุดคู้กลางเตียงมีปฏิกิริยาใดๆนอกจากอาการสั่นสะอื้น ความสาวที่เก็บรักษามาตลอดยี่สิบสี่ปีเต็มถูกมัจจุราชเลวทรามต่ำช้าเกินกว่าจะเป็นมนุษย์คนหนึ่งพรากมันออกจากเธออย่างโหดร้ายป่าเถื่อน สภาพร่างกายตอนนี้บอบช้ำไม่ต่างจากคนเจ็บจวนเจียนตายสักเท่าไหร่ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินต่อเนื่องอย่างไม่ขาดสายตั้งแต่ลืมตาตื่น ความว่างเปล่าภายในห้องนอนที่คาดเดาว่าน่าจะเป็นคอนโดหรือโรงแรมไม่มีใครนอกจากเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น ทุเรศตัวเองสิ้นดีที่ต้องมาเสียตัวให้กับใครก็ไม่รู้ เพราะความเมาขาดสติแท้ๆที่ทำให้เธอต้องมาพานพบกับเหตุการณ์ร้ายๆเช่นนี้

“ดื่มเลยๆ”

“แต่ฉันคออ่อนพวกแกก็รู้” เสียงอ่อยเมื่อแรงเชียร์ยังดังต่อเนื่อง

“เอาน่านานๆที งานวันเกิดฉันทั้งทีแกจะดื่มแต่น้ำผลไม้หรือน้ำเปล่าได้ยังไงล่ะริน ผสมเหล้าจางมากไม่ต้องห่วงหรอก” ยัดแก้วใบขนาดย่อมใส่มือเพื่อน

“เออๆ แค่แก้วเดียวนะยะ” กระดกเข้าปากแล้วทำหน้าแหยพร้อมมีเสียงปรบมือดังขึ้นเมื่อหมดแก้ว

“เยี่ยมเลยดาริน”

นั่นแหละคือความทรงจำที่จำได้ก่อนเกิดเหตุการณ์เลวร้ายในครั้งนี้แล้วหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นเธอก็ไม่รู้แล้วกระทั่งถูกผู้ชายใจทรามลากมาปู้ยี่ปู้ยำจนไม่หลงเหลือความภาคภูมิใจไว้ให้กับคนรักในอนาคตอีกต่อไป

ร้องไห้จนหนำใจก็ค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นเมื่อคิดว่าไม่สมควรนอนเสียใจอยู่ที่นี่ เผื่อไอ้คนที่มันย่ำยีจะย้อนกลับมาอีก เท้าเปลือยเปล่าทั้งสองข้างหย่อนลงบนพื้นข้างเตียงอย่างยากลำบาก แข้งขาอ่อนแรงจนน่าโมโห กว่าจะยืนหยัดลุกขึ้นมาได้ต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าห้านาที พลางดึงผ้าห่มผืนใหญ่ที่ใช้คลุมนอนมาพันกายอย่างทุลักทุเล ยังไม่ทันจะก้าวขาไปไหนเข่าก็ทรุดฮวบจนล้มลงนั่งกองกับพื้นบวกกับความร้าวระบมด้วยยิ่งทำให้มันไม่เป็นไปตามต้องการ

กว่าจะรวบแรงขึ้นยืนอีกครั้งได้ต้องกลั้นใจฝืนทนความเจ็บปวดทั้งกายและใจพาร่างกายสะบักสะบอมเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะลาจากวันคืนที่แสนโหดร้ายกับผู้ชายที่เธอไม่รู้ว่าเป็นใครใบหน้าหล่อร้ายที่เธอได้เห็นเพียงลางๆแต่มันกลับจำได้ฝังใจ

ไอ้คนเฮงซวย!