บทที่ 12 สมบัติของศรัณย์

การออกมาใช้ชีวิตข้างนอกโดยไม่มีตระกูลพทักษ์ธรานนท์ซัพพอร์ตสำหรับดาริกามันไม่ง่ายเลยจริง ๆ 

เธอต้องอยู่ห้องเช่าเก่า ๆ แคบ ๆ มันน่าอนาถกว่าห้องพักสำหรับคนใช้ที่บ้านพิทักษ์ธรานนท์อีก กลางวันต้องแบกสังขารไปเรียน ส่วนกลางคืนต้องไปทำงานที่บาร์ 

เดินเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มให้ลูกค้าจนขาเป็นเกลียวเหนื่อยสายตัวแทบขาด กว่าจะเลิกงานก็ตีสองทุกคืน 

ผ่านไปแค่ห้าวันเธอก็ได้รู้ซึ้งแล้ว แต่สิ่งที่ทรมานสุดคือต้องทนต่อความคิดถึงที่มีต่อผู้ชายใจร้ายทั้งที่เขาร้ายแสนร้ายกับเธอเพียงใดหัวใจไม่รักดีก็ยังเลิกรัก เลิกคิดถึงเขาไม่ได้

ทว่าคนอย่างเธอยอมทรมานเพราะความคิดถึงดีกว่ากลับไปให้เขาเหยียบย่ำหัวใจ และคนอย่างเธอไม่เคยยอมแพ้อะไรง่าย ๆ อยู่แล้วต่อให้หนักหนากว่านี้ก็จะไม่หวนกลับไปขอความช่วยเหลือจากะิทักษ์ธรานนท์เด็ดขาด

จะทำให้ผู้ชายใจร้ายเห็นว่าไม่มีพิทักษ์ํรานนท์เธอก็สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง

"สภาพแกไม่ไหวเลยยัยดา" เสียงพูดของมิ้นท์ทำให้ดาริกาที่นั่งสัปหงกอยู่ในห้องเรียนรู้สึกตัว พยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองหน้าเพื่อนสาว

"ใช่..ฉันง่วงมากเลย" เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเนื่อย ๆ ใบหน้าแสดงออกถึงความง่วงงุนและเหนื่อยล้าเสียเต็มประดา 

"ไม่ไหวก็ลองหางานอื่นทำดูไหม" แยมออกความคิดเห็น

"ถ้าเป็นงานพาร์ทไทม์เวลากลางวันเราก็ได้ทำแค่เวลาไม่มีเรียนหรือเลิกเรียน มันไม่กี่ชั่วโมงเองคงได้ไม่กี่บาท ส่วนงานที่บาร์ถึงจะเหนื่อยและอดหลับอดนอนแต่ก็ได้เงินดีเราว่ามันดีกว่า" 

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากหางานอื่นทำ แต่เพราะมันไม่ตอบโจทย์เรื่องการเงิน งานที่บาร์เหนื่อยหน่อยแต่เงินดีเพราะนอกจากจะได้เงินเดือนเดือนละหมื่นสองแล้วยังได้ทิปจากลูกค้าอีก คืนตั้งสี่ห้าร้อย

"ถ้าแกคิดว่าทำไหวก็ทำ แต่ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนร่างกาย" แยมเอ่ยดาริกายิ้มรับ จากนั้นก็หันไปตั้งใจฟังอาจารย์สอน

-บ้านพิทักษ์ธรานนท์-

"ช่วงนี้แป้งรู้สึกว่าอารมณ์ของพี่ศรัณย์ไม่ค่อยดีเลยนะคะ มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะเล่าให้แป้งฟังได้นะ" 

เสียงถามไถ่ของว่าที่คู่หมั้นทำให้ศรัณย์ที่นั่งหน้าตึง คิ้วขมวดแทบจะชนกันได้สติ เขารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติพร้อมระบายยิ้มให้ว่าที่คู่หมั้นสาวบาง ๆ

"พี่แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยครับ ไม่มีอะไรหรอก"

"เรื่องงานเหรอคะ"

"ใช่ครับ" เขาตอบไปแบบนั้นทั้งที่ความจริงไม่ใช่ ที่เขาหงิดหงิดงุ่นง่าน และอารมณ์ไม่ดีตลอดหลายวันมานี้เป็นเพราะเรื่องของผู้หญิงอวดดีค่อยรบกวนจิตใจอยู่ตลอดเวลาต่างหากไม่ใช่เรื่องงาน

แม้พยายามสลัดเรื่องของเธอออกจากสมองเท่าไร พยายามทำตัวให้ยุ่งมากแค่ไหนแต่สุดท้ายก็วนกลับมาคิดเรื่องเธออยู่ดี

เขาไม่ได้เป็นห่วงเธอ แค่คิดว่าทำไมเขาต้องปล่อยให้เธอออกไปใช้ชีวิตข้างนอกอย่างสบายใจในขณะที่เขาต้องจมอยู่กับความโกรธความขุ่นข้องหมองใจที่แม่ของเธอเป็นต้นเหตุ

พลันลุกขึ้นยืนจนว่าที่คู่หมั้นสาวตกใจ มองเขาด้วยสายตางุนงง "พี่ศรัณย์เป็นอะไรคะ"

"เปล่าครับ พอดีพี่นึกขึ้นได้ว่ายังมีงานที่ต้องเคลียร์ให้เสร็จ" 

"อ๋อคะ"

"พี่ไปบริษัทก่อนนะครับ" 

"ค่ะ"

ศรัณย์โกหกว่าที่คู่หมั้นว่ามีงานที่บริษัท แต่ความจริงจะไปหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีต่างหาก 

เขาขับรถไปยังมหาวิทยาลัย ขับมาจอดข้าง ๆ ตึกที่เธอเรียนอยู่เพื่อดักรอ ถามว่ารู้ได้ยังไงว่าเธอเรียนตึกไหนเวลาไหนก็เพราะเขามีตารางเรียนของเธอยังไงล่ะ 

เมื่อครั้งยังดีกันเขาเคยขอตารางเรียนของเธอดูอยากรู้ว่าแต่ละวันเธอเข้าและเลิกเรียนเวลาไหนบ้าง หรือวันไหนไม่มีเรียนจะได้รู้ว่าเธอแอบเถลไถลที่ไหนหรือเปล่า

นั่งรอราวหนึ่งชั่วโมงก็เห็นเธอเดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมด้วยกลุ่มเพื่อน ๆ สองสามคน ก่อนเธอจะโบกมือลาเหล่าเพื่อน ๆ ด้วยใบหน้าเคลือบรอยยิ้มสดใส 

รอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว...

สองคิ้วเข้มพลันขมวดแทบจะชนกันในเวลาต่อมาเมื่อมีรถเก๋งสีดำคันหนึ่งเคลื่อนตัวมาจอดลงริมถนนตรงหน้าเธอ ก่อนจะมีผู้ชายเปิดประตูลงจากรถเดินอ้อมมาหาเธอ 

รูปร่างดีและหน้าตาหล่อใช้ได้ ท่าทางการพูดคุยดูสนิทสนมกันมากทีเดียวเธอพูดไปก็ยิ้มหวานไปเห็นแล้วขัดหูขัดตาชะมัด

สองมือหนากำพวงมาลัยรถจนเส้นเลือดบนหลังมือยาวไปขึ้นแขนปูดนูน ครั้นร่างบางเดินไปขึ้นรถที่หนุ่มคนนั้นเปิดรออยู่พร้อมทั้งโน้มตัวผายมือเชื้อเชิญเธอดุจดั่งเจ้าหญิง ซึ่งใครเห็นก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นแฟนกัน

หรือทั้งสองจะเป็นแฟนกันเมื่อความคิดนี้แวบเข้ามาในสมองเขาก็ใช้ลิ้นดุ้นกระพุ้งแก้ม แววตาทอประกายวาวโรจน์ หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู 

เธอเป็นสมบัติของเขาใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง

เขาแอบขับรถตามทั้งสองไปห่าง ๆ พยายามข่มอารมณ์เอาไว้สุดฤทธิ์ยังไงตอนนี้ต้องรู้ที่อยู่เธอให้ได้ก่อน เรื่องอีกไว้จัดการที่หลังก็ยังไม่สายยังไงเธอก็หนีเขาไม่พ้นอยู่แล้ว

"โธ่เว้ย!" 

แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเอาเสียเลยเพราะเขาดันติดไฟแดงขณะที่รถของทั้งสองผ่านไฟแดงไปอย่างเฉียดฉิว กว่าจะไฟเขียวก็หลายวินาทีทำให้ตามทั้งสองไม่ทัน

เขาโกรธจนแทบคุมอารมณ์ไม่อยู่รัวกำปั้นทุบพวงมาลัยรถซ้ำ ๆ อย่างแรงโดยไม่สนว่ามันจะพังหรือไม่

หญิงสาวทำเขาโกรธขนาดนี้หากตามเจอตัวเขาจะไม่ปล่อยเอาไว้แน่

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ก็หยิบโทรศัพท์มาต่อสายหาเพื่อนชายคนสนิท

(ว่าไงไอ้รัณ)

"คืนนี้มึงเข้าบาร์ไหม" 

(เข้า มีอะไร)

"เดี๋ยวกูเข้าไปหาที่บาร์" 

(เออ ๆ)

วางสายจากเพื่อนชายเขาก็เปลี่ยนเส้นทางจากจะกลับบ้านก็ไปบาร์เพื่อนชายแทน ไปดื่มแอลกอฮอล์เย็น ๆ สักหน่อยเผื่อจะดับความคุกรุ่นในใจได้บ้าง

ทางด้านดาริกาเธอไม่รู้เลยสักนิดว่าถูกแอบตามจากผู้ชายใจร้าย แต่ก็สามารถคลาดแคล้วได้เพราะไฟแดงช่วย

"ขอบคุณนะคะพี่โจ" เธอกล่าวขอบคุณรุ่นพี่หนุ่มด้วยใบหน้าเคลือบรอยยิ้มบาง ๆ หลังจากรถมาจอดลงหน้าหอพัก

วันนี้รุ่นพี่หนุ่มขับรถผ่านหน้าตึกคณะแล้วเห็นเธอยืนอยู่พอดีจึงจอดลงมาคุย เธอจึงถือโอกาสนี้เลี้ยงข้าวขอบคุณเขาที่ไปส่งบ้านวันนั้นเลย พอทานข้าวเสร็จเขาก็อาสามาส่งที่หอพักอีก

"ไม่เป็นไรครับ ทางผ่านกลับหอพักพี่พอดี" โจส่งยิ้มหวานให้รุ่นน้องสาวอย่างเอ็นดู 

"อ๋อค่ะ" นี่เป็นความบังเอิญจริง ๆ ที่หอพักเธอกับหอพักรุ่นพี่หนุ่มอยู่แถวเดียวกัน ทว่าแม้จะรู้ว่าเป็นทางผ่านของรุ่นพี่เธอก็รู้สึกเกรงใจอยู่ดี "แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ"

"ครับ"

หลังจากร่ำลารุ่นพี่หนุ่มเสร็จเธอก็เดินเข้าหอพัก จัดการอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินทางไปทำงานที่บาร์เหมือนเช่นทุกวัน