บทที่ 11 จะไปไหนก็ไป

เมื่อคืนกว่าจะทำรายงานเสร็จก็เที่ยงคืนแล้วดาริกาจึงนอนที่ห้องเพื่อน ตื่นเช้ามาก็อาบน้ำแล้วยืมชุดนักศึกษาเพื่อนใส่ไปมหาวิทยาลัยเลยเพราะวันนี้เธอกับเพื่อน ๆ มีเรียนเช้า 

"คนที่บ้านแกจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมที่เมื่อคืนไม่กลับ" มิ้นท์เอียงหน้าถามเพื่อนสาวหลังจากพากันเข้ามานั่งในห้องเรียนแล้ว

"เขาคงไม่สนใจหรอก" ดาริกาตอบไปตามความคิด ก่อนจะล้วงไปหยิบมือถือในกระเป๋าออกมาเปิดเครื่องเมื่อนึกขึ้นได้ว่าปิดเครื่องไปตั้งแต่เมื่อคืน และยังไม่ได้เปิดเลย

ครืด ครืด~

ทันทีที่เปิดเครื่องข้อความก็เด้งเข้ามารัว ๆ เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ เมื่อเห็นข้อความพยายามติดต่อจากเบอร์ชายหนุ่มที่ไม่ต่ำกว่าสิบสาย 

เขาจะโทรหาเธอทำไมกันเยอะแยะมีเรื่องอะไร หรือเพราะเธอไม่กลับบ้านเมื่อคืน แต่ที่แน่ ๆ คงไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเธอล้านเปอร์เซ็นต์

"มีอะไรเหรอดา" 

เสียงเพื่อนดังทบโสตประสาททำให้เธอละสายตาจากมือถือ กดปิดหน้าจอแล้วใส่กระเป๋าดังเดิม

"ไม่มีอะไร"

"เห็นหน้านิ่วคิ้วขมวดนึกว่าคนที่บ้านโทรตาม" แยมเอ่ย

"ไม่ ๆ แค่ดูมือถือเฉย ๆ" ไม่อยากจะพูดถึงผู้ชายใจร้ายให้เสียบรรยากาศจึงปฏิเสธไป

"อ่อ.." 

แยมพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะหันไปสนใจอาจารย์ที่กำลังเดินเข้าห้องมา

หลังจากเลิกเรียนในตอนบ่ายดาริกาก็ตรงกลับบ้านทันทีแม้ไม่อยากจะกลับเท่าไรนักเพราะไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรอีก

"เมื่อคืนทำไมไม่กลับบ้าน"

สองเท้าเล็กที่กำลังก้าวตรงไปยังห้องพักถึงกับชะงักกึกเมื่อน้ำเสียงแข็งกร้าวของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง 

เธอลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้าเจ้าของเสียง เขายืนกอดอกใบหน้าเกรี้ยวกราดแววตาแสนดุจ้องมองเธอเขม็งบ่งบอกถึงอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

จ้องกลับนิ่ง ๆ นานนับนาที ก่อนตอบไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าราบเรียบ "ทำรายงานที่ห้องเพื่อนค่ะ เสร็จดึกก็เลยนอนห้องเพื่อน กลับดึกกลัวอันตราย"

"รถที่บ้านไม่มีเหรอ ทำไมถึงไม่โทรให้ไปรับ"

แทนที่อีกคนจะเข้าใจเหตุผลกลับมีท่าทีโกรธเธอมากกว่าเดิม แถมยังพูดออกมาหน้าตาเฉยว่าทำไมไม่ให้รถที่บ้านไปรับสงสัยเขาคงลืมว่าเคยพูดอะไรไว้จึงเอ่ยเตือนความทรงจำ

"คุณสั่งห้ามไม่ให้ลุงชัยขับรถไปรับไปส่งฉันไม่ใช่เหรอคะ แล้วฉันจะกล้าขัดคำสั่งคุณได้ยังไง" 

"นี่เธอประชดฉันเหรอ"

"ฉันเป็นแค่คนใช้ไม่กล้าประชดเจ้านายหรอกค่ะ"

"ปากดีขึ้นทุกวันแล้วนะดาริกา"

"ฉันแค่พูดความจริงค่ะ"

เหมือนเขาจะไม่ยอมเปิดหูเปิดตาเข้าใจอะไรเลยขนาดเธอทั้งบอกเหตุผลทั้งอธิบายแต่สุดท้ายดูเหมือนเธอจะเป็นคนผิดอยู่ดี

บางทีก็ไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ทั้งที่ปากบอกว่าเกลียด แต่ก็มายุ่งวุ่นวายกับเธอไม่เลิกจ้องแต่จะหาเรื่องกันตลอดเวลา

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ" เพื่อตัดปัญหาไม่อยากทะเลาะอีกจึงขอแยกตัว ทว่าในตอนที่กำลังจะหมุนตัวเดินกลับห้องก็ต้องชะงักกึกเพราะประโยคไม่รื่นหูจากอีกคน

"แล้วแต่งตัวอะไร ใส่แบบนี้ใส่ไปเรียนหรือไปยั่วผู้ชายกันแน่"

เธอก้มสำรวจตัวเองแล้วหันกลับไปมองหน้าเจ้าของคำพูดด้วยสายตาตั้งคำถามแกล้มไม่เข้าใจ เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะอะไรกับการแต่งตัวของเธอนักหนา 

ก็แค่เสื้อรัดรูปกว่าปกติกับกระโปรงทรงเอผ่าหน้าที่สั้นประมาณกลางขาอ่อนเพราะเพื่อนที่เธอยืมชุดนักศึกษาใส่ตัวเล็กกว่าพอเธอยืมมาใส่จึงดูเล็กไปหน่อยนึง แต่ก็ไม่ดูน่าเกียจจนเกินไป

ชายหนุ่มคงตั้งใจหาเรื่องเธอ..

"ใส่ไปเรียน แล้วก็ใส่ไปยั่วผู้ชายด้วยค่ะ" ด้วยความขุ่นเคืองเธอจึงตอบแดกดันกลับไป

"ฉันส่งให้เธอไปเรียนไม่ใช่ไปยั่วผู้ชาย ตั้งใจเรียนให้มันคุ้มกับเงินที่พิทักษ์ธรานนท์ส่งเสียเธอเรียนหน่อย" 

คำตอบจากริมฝีปากอิ่มทำศรัณย์โมโหจนเลือดขึ้นหน้าแต่ก็พยายามระงับอารมณ์ไว้ไม่อย่างนั้นเขาคงได้พลั้งมือใช้กำลังกับเธอแน่

เขาไม่อยากได้ชื่อว่าหน้าตัวเมียเป็นผู้ชายรังแกผู้หญิงตัวเล็ก ๆ

"กลัวไม่คุ้มค่าเงินของพิทักษ์ธรานนท์ งั้นก็ไม่ต้องส่งเสียฉันให้เปลืองหรอกค่ะ ฉันทำงานส่งตัวเองเรียนก็ได้"

"อวดดี!" 

แต่อีกคนกลับพูดยั่วอารมณ์เขาไม่หยุด

"ฉันไม่ได้อวดดีถ้าไม่เชื่อก็ให้ฉันพิสูจน์สิ ฉันจะขอย้ายออกจากบ้านพิทักษ์ธรานนท์ และไม่ขอข้องเกี่ยวอีกต่อไปไม่ว่าเรื่องใด ๆ" 

"ฝันไปเถอะดาริกา อย่าฝันว่าจะได้ออกไปจากที่นี้" 

"ทำไมคะ..คุณศรัณย์ยังมีเยื่อใยกับฉันเหรอถึงไม่ยอมปล่อยฉันไป" ดาริกาเผยรอยยิ้มออกมาบาง ๆ จงใจยั่วอารมณ์ทำให้เขาโมโหจนทนไม่ไหวแล้วออกปากไล่เธอเอง

"อย่าหลงตัวเอง ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งนักก็ไสหัวออกไปจากพิทักษ์ธรานนท์ แล้วอย่าโผ่ลหน้ากลับมาอีกฉันอยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะเก่งได้สักกี่น้ำ" เขากดเสียงเอ่ยใส่หน้าเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ความจริงเธอควรดีใจที่ได้รับอิสระภาพแต่ทำไมมันถึงได้รู้สึกเจ็บหัวใจก็ไม่รู้ น้ำตาก็พานจะไหลเสียให้ได้จนต้องรีบสลัดความรู้สึกออกไป

หลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วจึงเดินกลับห้องตัวเอง จัดการเก็บข้าวของทุกอย่างใส่กระเป๋า ยกเว้นตุ๊กตาหมีสีชมพูตัวใหญ่ที่ผู้ชายใจร้ายให้เธอ

เลือกจะทิ้งมันไว้ที่นี่แม้ลึก ๆ ในใจเสียดาย แต่ในเมื่อเธอเลือกจะตัดแล้วก็ไม่ควรเอามันไปด้วยเพราะเหมือนยิ่งตอกย้ำให้เธอนึกถึงเขาอยู่เสมอ

เมื่อเก็บทุกอย่างเสร็จก็โทรให้เพื่อนสาวมารับเพราะออกจากบ้านพิทักษ์ธรานนท์กะทันหันเธอคงต้องไปอยู่กับเพื่อนก่อนระหว่างที่กำลังหาห้องพักได้ 

เธอยืนมองบ้านหลังใหญ่โตโอฬารที่เคยอยู่มาตั้งแต่เด็กด้วยความรู้สึกใจหาย ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางใบโตออกไปยืนรอเพื่อนหน้ารั้วบ้าน 

เธอเลือกจะจากมาโดยไม่บอกกล่าวหรือบอกลาคนในบ้านพิทักษ์ธรานนท์สักคน การจากไปเงียบ ๆ น่าจะดีที่สุด

-คอนโดแยม-

ครืด ครืด~

เสียงจากโทรศัพท์ทำให้ดาริกาที่นั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องของเพื่อนสาวอย่างแยมหลุดจากภวังค์ 

สองคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเลื่อนสายตาไปมองหน้าจอมือถือที่วางข้างตัวแล้วเห็นเบอร์ว่าที่คู่หมั้นของผู้ชายใจร้าย

โทรมาทำไมกันเพราะเธอกับหญิงสาวน่าจะไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกัน ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้แล้วหยิบมือถือมารับสาย

"สวัสดีค่ะคุณแป้ง"

(จ้ะ เห็นพี่ศรัณย์บอกว่าน้องดาออกจากบ้านพิทักษ์ธรานนท์มีเรื่องอะไรกันรึเปล่า ทำไมถึงออกจากพิทักษ์ธรานนท์บอกเหตุผลพี่ได้ไหม)

สิ้นคำถามจากปลายสายดาริกาก็ยิ้มเยาะออกมาสวนทางกับหัวใจที่รู้สึกหน่วงอย่างบอกไม่ถูก ดูเหมือนชายหนุ่มจะให้ความสำคัญกับว่าที่คู่หมั้นมาก เธอออกจากพิทักษ์ธรานนท์ไม่กี่ชั่วโมงหญิงสาวก็รู้แล้ว คนที่บอกคงเป็นเขานั่นแหละเพราะคนอื่นไม่มีใครรู้

"ฉันได้งานที่อยากทำแล้วค่ะ..เลยออกมา" 

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องเธอมากน้อยแค่ไหนจึงตอบไปเพียงเท่านั้น

(อ๋อ..พี่นึกว่ามีปัญหาอะไรถึงได้ออกจากพิทักษ์ธรานนท์กะทันหัน พี่แค่เป็นห่วงเลยโทรมาถามไม่มีอะไรก็ดีแล้ว)

"ขอบคุณคุณแป้งมากนะคะ" 

เธอซาบซึ้งในน้ำใจของหญิงสาวยิ่งนัก 

หญิงสาวถือว่าเป็นคนดีคนนึงเลยทีเดียวเพราะตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในพิทักษ์ํธรานนท์ก็วางตัวดีมาก ไม่เคยแสดงกิริยามารยาทไม่ดี ไม่เคยดูถูกเหยียดหยามคนฐานะด้อยกว่า หนำซ้ำยังดีกับเธอมาก ๆ 

คอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเสมอ เวลาออกไปไหนมักจะมีขนมติดไม้ติดมือมาฝากเธอตลอด ถือว่าเหมาะสมจะเป็นคุณผูหญิงของบ้านพิทักษ์ธรานนท์ แต่ทำไมเธอถึงได้เจ็บหัวใจเหลือเกิน

(จ้ะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมาหาพี่ได้ตลอดนะ)

"ค่ะ"

(จ้ะ...งั้นพี่ไม่กวนล่ะ)

หลังจากอีกฝ่ายวางสายไปเธอก็ทอดสายตามองวิวข้างนอกผ่านหน้าต่างกระจกอีกครั้ง คิด ๆ ดูแล้วการที่เธอย้ายออกมาเป็นสิ่งที่ดีมาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจของชายที่รักกับผู้หญิงคนอื่น 

แต่ใจอีกเสี้ยวก็รู้สึกหนักอึ้ง ถ้าผู้เป็นแม่ที่อยู่ต่างประเทศรู้เข้าว่าเธอออกจากพิทักษ์ธรานนท์คงโกรธมากแน่เพราะเธอกับท่านเคยทะเลาะเรื่องนี้กันมาแล้ว 

ครั้งนั้นหลังจากเกิดเรื่องเธอก็ชวนผู้เป็นแม่ออกจากพิทักษ์ธรานนท์แต่ท่านก็ปฏิเสธ หนำซ้ำยังยื่นคำขาดว่าหากเธอออกไปจะตัดแม่ตัดลูก

 นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงต้องให้ชายหนุ่มออกปากไล่เพื่อจะอ้างได้ว่าเธอไม่ได้เต็มใจออกมาเอง หวังว่าท่านจะไม่โกรธจนถึงขั้นตัดแม่ตัดลูกกัน

และตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือต้องรีบหางานทำเพราะเงินค่าขนมในแต่ละเดือนที่บ้านพิทักษ์ธรานนท์ให้ซึ่งเธอแอบเก็บไว้มีพอใช้จ่ายแค่เดือนกว่า ๆ เท่านั้น

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูทำให้เธอหลุดจากห้วงความคิดอีกครั้ง หันไปมองก็เห็นแยมกำลังถือถุงขนมเดินเข้ามา แยมเพิ่งกลับมาจากไปหาแฟนหลังจากที่ไปรับเธอมาส่งที่ห้องแล้ว

"นี่พี่คิมบอกว่าบาร์ของเพื่อนแกกำลังรับเด็กเสิร์ฟ สนใจไหม" แยมบอกกล่าวเพื่อนสาวทันทีที่หย่อนก้นนั่งบนโซฟา เห็นเพื่อนสาวบอกว่าจะหางานทำระหว่างเรียนไปด้วยเธอจึงช่วยหางานให้อีกแรงเพราะรู้ว่าเพื่อนกำลังลำบาก

"จริงเหรอ..ทำสิตอนนี้ทำอะไรได้ก็ทำไปก่อน" ดาริกาไม่ปฏิเสธแม้จะไม่ค่อยชอบทำงานในสถานที่แบบนั้นก็ตาม ตอนนี้เธอต้องการเก็บเงินไว้สำรองสำหรับค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ก่อน ไว้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางค่อยหางานใหม่

"โอเค..งั้นฉันไปโทรบอกพี่คิมก่อนว่าให้ล็อกงานไว้ให้แก"

"อือ ๆ" 

ดาริกาโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่งอย่างน้อยตอนนี้ก็มีงานทำแล้ว ส่วนเรื่องห้องพักคิดไว้ว่าจะไปหาพรุ่งนี้แถว ๆ มหาวิทยาลัยจะได้สะดวกต่อการเดินทางไปเรียนหน่อย