ต่อเส้นเอ็น

“เหยาเหยา คนพวกนั้นใจดีให้เจ้าออกไปหาอาภรณ์กับเสบียงหรือ”

เสียงมารดาซักถามทันทีเมื่อเห็นบุตรสาวก้าวเข้ามาในรถม้าด้วยอาภรณ์ที่เหมาะสมกับการเดินทาง อีกทั้งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหารในตะกร้าที่บุตรสาวถือเข้ามา กำลังส่งกลิ่นหอมชวนน่ารับประทาน

“เจ้าค่ะท่านแม่ ท่านพ่อมีความดีมากกว่าความผิด ที่พวกเราถูกเนรเทศเพราะฝ่าบาทจำเป็นต้องทำตามกฎ มีหลักฐานแน่ชัดว่าท่านพ่อลงนามให้คนในสำนักคุ้มภัยตระกูลถังให้ความช่วยเหลือเจิ้นอ๋อง”

เจิ้นอ๋องที่ถังเย่วเหยากล่าวถึง คือโจวเจิ้นหนานอ๋องพระอนุชาต่างมารดาของโจวเฉียนหลงฮ่องเต้

ซึ่งยามนี้เจิ้นอ๋องได้ถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวง โทษฐานลอบทำร้ายองค์ชายใหญ่กับฮองเฮาขณะเดินทางไปสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์บนภูเขา

“หรือว่า…”

เม่ยเหลียนหรือถังฮูหยินพูดค้างไว้เท่านั้น เนื่องจากกำลังคาดเดาบางอย่างภายในใจ ใช่ว่าที่ผ่านมานางจะไม่รับรู้ แค่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

“คงเป็นอุบายในกลุ่มสหายของท่านพ่อนั่นแหละเจ้าค่ะ ทำอย่างไรได้เจ้าคะเรื่องเกิดขึ้นแล้ว ท่านพ่อลงนามไปจริง ๆ พวกเราทำได้แค่ยอมรับและจากไปตามพระบัญชา”

หากไม่นับรวมการลักทรัพย์มาเกือบหมด ก็ถือว่านางยอมรับชะตากรรมนั่นแหละ

“แล้วพวกเราจะกินอยู่อย่างไร แม่ไม่มีเครื่องประดับติดกายสักชิ้นยกเว้นปิ่นหยกชิ้นเดียว แม่จะถอดให้เจ้านำไปขายเผื่อพักม้าที่เมืองถัดไปจะได้เตรียมเสบียงไว้เพิ่มอีกสักหน่อย”

ปิ่นหยกขาวสีนวลตาถูกยื่นมาตรงหน้าบุตรสาว ผมดกดำยาวสลวยไม่ต่างจากบุตรสาว ลื่นไหลคลอเคลียแผ่นหลังบอบบาง ถึงแม้จะอยู่ในวัยย่างเข้าอายุสี่สิบปี แต่เม่ยเหลียนยังคงงดงามไม่สร่างซา

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านแม่ ข้ามีสมบัติติดกายเพียงพอที่จะดูแลพวกท่านให้กินอิ่มนอนหลับ ทำใจให้สบายนะเจ้าคะ ข้ารับรองว่าท่านพ่อท่านแม่กับอาห้าวจะมีจวนพักอาศัย และมีอาหารกินอิ่มอย่างแน่นอน” 

อยากได้จวนใหญ่โตแค่ไหนแค่ท่านแม่บอกมา นางจะจัดการให้อย่างสมใจนึก ทรัพย์สินในแหวนมิติที่เพิ่งสร้างขึ้นเกรงว่าใช้ทั้งภพชาติก็ไม่หมด สหายของบิดาช่างร่ำรวยกันเสียจริง!

“ขอบใจเจ้ามากเหยาเหยา หากไม่มีเจ้าแม่กับพ่อและน้องชายของเจ้าคงได้อดตายกันจริง ๆ”

บุตรสาวของนางทั้งงดงามและมีวรยุทธ์ ในยามคับขันยังอุตส่าห์หยิบฉวยเครื่องประดับติดกายมาอย่างรวดเร็ว ผิดกับนางที่มัวแต่แตกตื่นตกใจหยิบจับได้เพียงอาภรณ์ห่อหุ้มกายเท่านั้น

“ท่านแม่เปลี่ยนอาภรณ์สักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ อาห้าวก็ด้วย ข้ากินอาหารรองท้องมาบ้างแล้ว ข้าจะไปดูบาดแผลให้ท่านพ่อก่อน พวกท่านเปลี่ยนชุดเสร็จก็รีบมากินให้อิ่ม จะได้นอนพักผ่อน”

“ขอบใจเจ้า ฮึก ฮึก แม่ช่างขี้ขลาด…”

ยังไม่ทันได้กล่าวจบเสียงเล็ก ๆ ของบุตรชายก็เอ่ยขัดบรรยากาศเศร้าหมองของมารดา

“ขอรับพี่ใหญ่ แต่ข้าหิวมาก”

“เปลี่ยนชุดก่อนค่อยมากิน พี่ใหญ่เอาข้าวเนื้อตุ๋นของโปรดอาห้าวมาด้วย”

“พี่ใหญ่เก่งที่หนึ่ง”

เด็กน้อยยิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตากลมโตคล้ายพี่สาวเป็นประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงของตะเกียงไฟที่ถังเย่วเหยาถือติดมือมาด้วย

“หึ หึ”

เสียงหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู ถึงแม้จะเป็นระยะเวลาเพียงน้อยนิด แต่ถังเย่วเหยาสามารถเข้าใจเรื่องราวและสานต่อความรู้สึกเจ้าของร่างได้เป็นอย่างดี ยามนี้จึงรู้สึกเอ็นดูเจ้าหัวผักกาดแก้มกลมตรงหน้ายิ่งนัก

ในแหวนหยกประจำตระกูลที่เพิ่งลงอักขระให้กลายเป็นแหวนมิติขั้นสูง จึงเต็มไปด้วยของโปรดของเด็กชายทั้งอาหารคาวและขนมหวาน แน่นอนว่านางไปหาซื้อมาจากภัตตาคารนอกเมืองนั่นเอง

ถึงกระนั้นให้เรียกว่าซื้อคงไม่ถูกต้องสักเท่าไหร่ เพราะนางไปหยิบอาหารที่เขาเตรียมออกขายให้ลูกค้าในร้านมาทั้งหมด โดยไม่ได้บอกกล่าวผู้ใดให้รับรู้ แต่เพราะใจดีเป็นทุนเดิมจึงวางตำลึงไว้ให้ทางร้านถึงหนึ่งร้อยตำลึงทอง

ดวงตากลมโตจ้องมองบาดแผลของบิดาอย่างพินิจพิเคราะห์ กระดูกขาหัก เส้นเอ็นฉีกขาด สะโพกหลุดออกจากข้อต่อ เกรงว่ารักษาด้วยวิธีธรรมดาคงได้กลายเป็นคนพิการสมใจเหล่าสหายชั่ว

“ท่านพ่ออดทนไว้นะเจ้าคะ ข้าจะรักษาท่านเอง”

นางเห็นดวงตาของบิดากระเพื่อมไหวเล็กน้อย คล้ายกับต้องการลืมตาโดยเร็วจึงรู้ว่าบิดาเริ่มรู้สึกตัวแล้ว แต่เพราะบาดเจ็บหนักจึงขยับตัวไม่ได้อย่างใจนึก

“เจ็บหน่อยแต่ท่านจะหายในเร็ววัน”

ยาลูกกลอนสีน้ำตาลซึ่งลงอักขระรักษาไว้ก่อนหน้า ถูกป้อนใส่ปากคนป่วยขณะยังคงนอนราบกับพื้นรถม้า มือเรียวลูบตรงหน้าอกบิดาเพื่อปล่อยลมปราณให้ยาลงท้องโดยไม่ติดคอเสียก่อน

“อ้าก!!!”

ต่อให้ขยับกายไม่ได้ แต่ถังเว่ยหานจำเป็นต้องเปล่งเสียงร้องเพื่อระบายความเจ็บปวด ไม่อย่างนั้นคงเสียสติอย่างแน่นอน

เขาเจ็บอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้กระทั่งตอนถูกโบยยังไม่รู้สึกเจ็บปวดถึงเพียงนี้ เสียงร้องของความเจ็บทำให้สองแม่ลูกที่กำลังกินอาหารมื้อเย็น ต้องรีบลุกขึ้นมาดูด้วยความตกใจ

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ เป็นเพียงกระบวนการรักษาของโอสถทิพย์ที่ไต้ซือบนภูเขามอบให้ข้า”

อ้าง ๆ ไปก่อนอย่างไรท่านพ่อท่านแม่ก็เชื่อ เพราะนางมักจะเดินทางท่องเที่ยวคนเดียวอยู่เรื่อย

เนื่องจากเป็นผู้ฝึกยุทธ์บิดาจึงยอมปล่อยผ่านให้ออกโบยบินโดยง่าย อีกทั้งถังเย่วเหยาคนเดิมไม่ได้มีท่าทีเย้ายวนดังเช่นในยามนี้ นางคนเดิมมักจะมีใบหน้าเฉยชาเป็นนิจ และชื่นชอบการแต่งกายด้วยอาภรณ์ของบุรุษเสียมากกว่า

ถึงแม้เสียงร้องของผู้บาดเจ็บจะดังมากเพียงไร แต่องครักษ์เสื้อแพรทั้งสี่คนกลับไม่ได้ยินเสียงใด ๆ เลย เพราะถังเย่วเหยาลงอักขระปิดกั้นเสียงไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชา (10-15นาที) คนป่วยเริ่มรู้สึกเย็นสบายไปทั่วร่าง ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดบาดแผลดังเดิม และเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง