ขอแบ่งสักหน่อย

หลังจากบอกกล่าวมารดาให้เข้าใจ ร่างอรชรจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปยังประตูรถม้า ที่ถึงแม้จะเก่ามากแล้วแต่กลับใหญ่โตเพียงพอสำหรับหนึ่งครอบครัว

เพราะเหตุอันใดก็ไม่อาจรู้ได้ เพียงแค่กายบางเดินย่างกรายออกมาจากประตูรถม้า เจ้าอาชาศึกตัวโตจอมพยศก็พลันหยุดเคลื่อนที่อย่างกับนัดหมายกันมาอย่างดี

กึก!

“แม่นางถังเจ้าออกมาทำไม ยังไม่ถึงเวลาพักม้า!”

เสียงห้วนขององครักษ์หน่วยแข็งแกร่งที่สุดในเมืองหลวงเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย

ไม่บ่อยครั้งที่เขาต้องมารับหน้าที่คุมตัวเชลยไปส่งชายแดนดังเช่นครานี้ หากไม่ใช่เพราะบัญชาของโอรสสวรรค์ คงไม่มีทางพาเจ้านิลกาฬมาทำหน้าที่ต่ำต้อยกว่าฐานะของมัน

สายตาคมไม่ได้จ้องมองผู้ฝ่าฝืนคำสั่ง แต่กลับสอดส่องหาความผิดปกติของม้าศึกประจำกาย ซึ่งโดยปกติหากเขาไม่สั่งให้หยุดมันไม่มีทางหยุดฝีเท้าเองเช่นนี้

“ข้าหิวและเหนื่อยมาก อยากออกไปหาเสบียงสักหน่อย”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยตอบกลับทันท่วงที ไม่ได้สนใจอารมณ์หงุดหงิดของหนึ่งในบุรุษผู้ทำหน้าที่บังคับรถม้าเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าคิดว่าตนเองอยู่ในสถานะใด จึงจะออกไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ!”

ถึงแม้ใบหน้าที่เขาเห็นในยามนี้ จะงดงามยิ่งกว่าคราแรกที่พบเจอ แต่เขาไม่ใจอ่อนให้หรอก หน้าที่คือหน้าที่

“ข้าออกไปไม่ได้หรือ”

น้ำเสียงที่เคยราบเรียบกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย้ายวน กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายสาวโชยมาตามสายลมมัวเมาทั้งสี่บุรุษ ซึ่งยามนี้กำลังยืนมองหน้าบุตรีตระกูลถังอย่างพร้อมเพรียงกัน

หากจิตไม่แข็งเกินกว่านาง อย่างไรเสียย่อมไม่มีผู้ใดต้านอักขระมนตราบนกายสาวได้

“ออกไปได้ขอรับ!”

องครักษ์เสื้อแพรทั้งสี่คน ขานตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน ใบหูของพวกเขาแดงก่ำ โหนกแก้มแดงขึ้นสีระเรื่อ

“ข้าจะรีบกลับมาในหนึ่งก้านธูป รับรองได้ว่าพวกท่านไม่เดือดร้อนอย่างแน่นอน”

เรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้เห็นทีคงยากจะหลีกเลี่ยง หลบไปตั้งหลักอยู่เมืองชายแดนก็ดีไม่น้อย แต่ก่อนไปขอสะสางบางอย่างให้เสร็จสิ้นเสียก่อน

หากถามว่าทำไมไม่กระทำเช่นนี้กับผู้เป็นนายขององครักษ์เสื้อแพร เหตุเพราะอักขระมนตราคล้ายกับดาบสองคม หากไม่จำเป็นนางคงไม่เลือกใช้ อีกทั้งไม่อยากถูกโอรสสวรรค์ตามติดไปทั้งชีวิต แค่คิดว่าต้องถูกบุรุษมากสตรีตามติดก็รับไม่ได้แล้ว

ส่วนบุรุษทั้งสี่คนนี้หากหมดประโยชน์แล้ว นางจะถอนมนตราออกให้ทันที ซึ่งแน่นอนว่าต้องรอให้เดินทางถึงชายแดนก่อน

“ขอรับ ให้พวกข้าตามไปด้วยหรือไม่”

เสียงที่เคยดุดันของผู้เป็นหัวหน้า ยามนี้กลับผ่อนคลายสบายใจใบหน้าคมเข้มอมยิ้มไม่ยอมคลาย

“ไม่ต้อง พวกท่านอยู่ดูแลคนในครอบครัวของข้าให้ดี เดี๋ยวจะหาเสบียงมาเผื่อ”

“ขอรับ”

เมื่อเดินห่างออกมาจากกลุ่มบุรุษ กายบางจึงพุ่งทะยานหายไปในความมืดของช่วงพลบค่ำ สองขาเรียวมุ่งตรงไปยังทิศทางที่จดจำได้ขึ้นใจ

หากจะกล่าวว่าถังเย่วเหยาคนเดิมไม่แข็งแกร่งนั้นคงกล่าวหนักไปสักหน่อย ฝึกวรยุทธ์มาหลายปีย่อมมีดีอยู่บ้าง ประกอบกับร่างกายของนางกลายเป็นร่างภาชนะของมารสาว ยามนี้สตรีชุดดำจึงเลือนหายไปราวกับสายลม

“ถือว่าเก็บตัวกันได้ดี ผลักด่านเคราะห์ให้สหายเพื่อผลประโยชน์ของพวกตน ช่างน่าส่งลงไปคุยกับท่านลุงยม”

ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองสหายของบิดาทีละคน เพื่อหาจุดสะสางไม่ปล่อยให้ค้างคาใจ ซึ่งยามนี้ทั้งสี่คนต่างก็กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องหนังสือของแต่ละจวน ผู้นำตระกูลทั้งสามจวนที่ผ่านมาต่างมีท่าทีเคร่งเครียดไม่พบพิรุธใด ๆ ทั้งนั้น

สหายของบิดาทั้งสี่คนตกลงสร้างจวนอยู่ใกล้ ๆ กัน มีเพียงบิดาของนางที่หวงแหนฮูหยินมาก จึงออกไปสร้างจวนอยู่เพียงลำพังยังฟากฝั่งของชานเมือง

มารดาของนางเป็นหญิงงามล่มเมืองล่มแคว้น ที่เหล่าบุรุษทั้งหลายต่างหมายปอง ไม่เว้นแม้กระทั่งสหายของบิดา!

เมื่อถังเย่วเหยาเดินทางมาถึงจวนหลังสุดท้าย มุมปากสีหวานจึงยกขึ้นภายใต้ผ้าคลุมใบหน้าสีดำเช่นเดียวกับอาภรณ์บนกาย

เมื่อแน่ใจแล้วว่าตนสะสางไม่ผิดคน จึงหลบออกมาวาดอักขระขั้นสูงลงบนแหวนหยกประจำตระกูลถัง

เพราะถูกองครักษ์เสื้อแพรเข้าไปจับกุมตั้งแต่เพิ่งตื่นนอน ถังเย่วเหยาจึงไม่มีเครื่องประดับติดกายสักชิ้น ยกเว้นแหวนหยกที่บิดามอบให้เป็นของขวัญในวันปักปิ่นเมื่อสี่ปีที่แล้ว

แม้กระทั่งปิ่นปักผมบนเรือนผมสีดำสนิท ยังเป็นเพียงปิ่นไม้ที่เจ้าตัววางไว้ใกล้มือยามตื่นนอน น่าสังเวชกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ขนาดใบหน้าหลังตื่นนอนยังไม่ทันได้ล้างเลย

“ขอแบ่งมาคนละนิดละหน่อย ข้าจะถือว่าทรัพย์สินเหล่านี้เป็นค่ารักษาขาให้บิดาของข้า”

นางตัดสินใจสะสางด้วยทรัพย์สินก่อนเบื้องต้น ส่วนเรื่องผู้กระทำผิดร่วมกับบิดานั้น คงยกหน้าที่ให้พี่ชายรูปงามทั้งสี่คนกลับมาสะสางแทน

หากจะให้สะสางก่อนเดินทาง ก็เกรงว่าบิดาจะไม่มีตำลึงรักษาขา! 

สิ้นวาจาแผ่วเบากายบางจึงเปลี่ยนเป็นกลุ่มควันสีดำสนิท ควันประหลาดไร้กลิ่นเลือนหายเข้าไปในห้องสมบัติของจวนตระกูลลู่ ตระกูลจ้าว ตระกูลฉิน และตระกูลหาน โดยที่คนเฝ้ายามห้องสมบัติไม่มีทางรู้เลยว่ามีผู้มาเยือนเข้าแล้ว

ราวหนึ่งก้านธูปดังที่บอกกล่าวกับองครักษ์ทั้งสี่คน สตรีงดงามรูปร่างอวบอิ่มก็เดินกลับมาพร้อมกับเครื่องแต่งกาย ที่พร้อมสำหรับออกเดินทางไกล ซึ่งคราแรกเป็นเพียงเสื้อคลุมหลังตื่นนอนเท่านั้น

นางสวมอาภรณ์สตรีสีแดงเข้มตามความชอบเฉพาะตัว เส้นผมดกดำยาวสลวยกลิ่นหอมกรุ่น ถูกปิ่นไม้ธรรมดารวบเกี่ยวไว้อย่างงดงาม ยิ่งมองเหล่าบุรุษยิ่งตกตะลึงถึงขั้นเดินเข้าหาอย่างเหม่อลอย

“ข้าซื้อเสบียงมาเผื่อพวกท่านด้วย”

“ขอบคุณขอรับคุณหนู”

คำเรียกขานเปลี่ยนไปจากเดิม เพราะลักษณะของสตรีที่กำลังถูกเนรเทศไปชายแดน งดงามยิ่งกว่าองค์หญิงในวังเสียอีก

“ออกเดินทางต่อเถิด ข้าไม่รบกวนพวกท่านแล้ว”

“ขอรับ ขอรับ”