เมืองที่ไม่ปลอดภัย

เดินทางรอนแรมมานานถึงสองเดือนเต็ม ในที่สุดคนตระกูลถังก็เดินทางมาหยุดอยู่หน้าป้อมปราการประตูเมืองเสวียน เมืองชายแดนทางทิศตะวันออกซึ่งมีเขตติดกับทะเล

มีโจวซีเฉินหรือเฉินอ๋อง พระเชษฐาวัยสามสิบหกปีของโจวเฉียนหลงฮ่องเต้ เป็นผู้ปกครองเมืองชายแดนแห่งนี้

คนผู้นั้นอาศัยอยู่เมืองหลวงแค่เพียงสิบห้าปี ก็ย้ายมาอาศัยอยู่เมืองชายแดนพร้อมกับมารดา ซึ่งถูกบิดาเนรเทศออกจากวังหลวงอย่างไม่เป็นธรรม

เมื่อเปลี่ยนจักรพรรดิผู้ปกครองแคว้น น้องชายต่างมารดาจึงมอบตำแหน่งใหญ่ค้ำคอให้ดูแลเมืองเสวียน หรือนัยหนึ่งคือห้ามให้เขาเดินทางเข้าเมืองหลวงนั่นเอง

กึก!

สองขาเรียวหยุดเดินทันทีเมื่อเข้าใกล้หน้าประตูเมือง เนื่องจากสัมผัสได้ถึงความไม่ปลอดภัยหลายอย่าง ทว่าเพียงชั่วครู่ความหวั่นเกรงเหล่านั้นได้จางหายไปทันที เมื่อฉุกคิดได้ว่าไม่มีสิ่งใดน่ากลัวไปกว่าไม้ตะพดของท่านเทพบิดรห้าหมื่นปี!

มารดาผู้เป็นมารขาวอักขระโฉมงามกว่าสตรีใดในใต้หล้า ไปตกหลุมรักตาแก่จอมดุผู้นั้นได้อย่างไรกัน ทุกวันนี้บุตรสาวเช่นนางยังไม่ค่อยเข้าใจเลย

กลับมาที่ครอบครัวมนุษย์สุดแสนน่ารัก ยามนี้บิดาผู้บาดเจ็บหนักตามคำสั่งของบุตรสาว ได้รับการช่วยเหลือจากองครักษ์เสื้อแพรประคองพาเดินตามมาติด ๆ

คนแกล้งขาหักเดินลากขาตามพื้นดินอย่างน่าเหลือเชื่อ ทั้ง ๆ ที่ขากับสะโพกซึ่งถูกตีอย่างหนัก หายดีตั้งแต่สามวันแรกที่ได้รับโอสถลงอักขระขั้นสูง

ถังเย่วเหยาชำเลืองมองท่าทีอ่อนแรงปวกเปียกอย่างกับคนป่วยหนัก ท่านพ่อของนางน่าจะไปทำมาหากินด้านการแสดงงิ้ว มากกว่าเอาดีด้านการดูแลสำนักคุ้มภัยเสียอีก

ข้างกายคนแกล้งเจ็บมีฮูหยินผู้งดงามอ่อนหวาน และบุตรชายวัยเพียงห้าหนาวที่มองดี ๆ คงรู้ว่าแก้มกลม ๆ นั้นกลมยิ่งกว่าเดิม

‘หรือนางป้อนขนมหวานเจ้าเด็กน้อยมากเกินไป’

ผู้มาเยือนทั้งแปดคนต่างจ้องมองไปที่ประตูไม้สลักบานใหญ่ เมืองชายแดนแห่งนี้มีป้อมปราการแข็งแกร่งกว่าที่คิด แต่อากาศโดยรอบร้อนระอุยิ่งกว่าฤดูร้อนในเมืองหลวง ทำให้ทุกคนต่างจ้องมองกันอย่างนึกห่วงใย

“เหยาเหยา อาเหลียน อาห้าว ไหวกันหรือไม่ เหตุใดอากาศของเมืองนี้จึงร้อนมากถึงเพียงนี้”

เสียงอ่อนแรงของถังเว่ยหาน เอ่ยถามคนในครอบครัวอย่างนึกเป็นห่วง

เขาเป็นบุรุษอากาศจะร้อนหรือหนาวย่อมทนได้ทั้งนั้น แค่นึกว่าผิวพรรณขาวนวลเนียนของภรรยากับบุตร ต้องรับสัมผัสกับอากาศร้อนจัด หัวใจอ่อนแอเป็นทุนเดิมยิ่งเจ็บปวดเพิ่มขึ้น

เป็นผู้นำครอบครัวแต่กลับหลงเชื่อคำสหายชั่ว พาครอบครัวมาตกระกำลำบาก หากไม่มีบุตรสาวแสนดีและเก่งกาจ ตระกูลถังคงน่าสมเพชเวทนามากกว่าที่เป็นอยู่

“ขอแค่ท่านพี่ปลอดภัย ข้าอยู่ได้ทุกที่เจ้าค่ะ ท่านพี่อย่ากังวลไปเลย”

ฮูหยินผู้งดงามขานรับคำของสามี แค่เขาปลอดภัยมีลมหายใจอยู่เคียงข้างกัน ต่อให้ยากลำบากแค่ไหนนางก็จะอดทน

“ข้ากับอาห้าวสบายดีเจ้าค่ะ ใช่หรือไม่อาห้าว”

ท้ายประโยคใบหน้าหวานยิ่งกว่ามารดา หันไปถามไถ่น้องชายตัวน้อย ซึ่งยามนี้แก้มแดงสุกปลั่งยิ่งกว่าผลไม้สุกงอม

คนขี้ร้อนไม่ต่างจากน้องชาย อยากรีบซื้อจวนและลงอักขระเย็นสบายเต็มที แต่จำเป็นต้องเดินตามองครักษ์ทั้งสี่คน เพื่อไปรายงานตัวที่ศาลาว่าการของเมืองเสวียนเสียก่อน

เข้าตามตรอกออกตามกำแพง นั่นคือปณิธานของนาง!

“ขอรับ อาห้าวทนได้”

เด็กน้อยรู้สึกร้อนมากเหงื่อไหลย้อยเต็มหลัง แต่ในเมื่อทุกคนบอกว่าอดทนได้ เขาเลยพูดตามอย่างไร้เดียงสา

“คุณหนูต้องไปรายงานตัวที่ศาลาว่าการของเมืองก่อนนะขอรับ ผู้ช่วยท่านเจ้าเมืองจะเป็นคนออกมารับเรื่องของผู้ถูกเนรเทศ พวกข้าจะตามไปส่งแต่พอถึงศาลาว่าการ พวกข้าจำเป็นต้องเดินทางกลับทันทีตามพระบัญชาของฝ่าบาท”

คนกล่าวมีสีหน้าเศร้าใจอย่างเห็นได้ชัด หลังจากนี้คงไม่ได้รับใช้สตรีผู้เก่งกาจอีกแล้ว

เดินทางไกลนับพันลี้ใช่ว่าทุกอย่างจะราบรื่นปลอดภัย แต่พวกเขาผ่านมาได้ง่ายเพราะสตรีนามถังเย่วเหยา!

“ขอบคุณพี่ชายทั้งสี่คนมากนะเจ้าคะ หากมีโอกาสเราคงได้พบกันอีก อย่าลืมเรื่องที่ข้าแจ้งไปนะเจ้าคะ พวกท่านจะได้มีผลงานชิ้นใหญ่”

“ขอรับคุณหนู”

เรื่องที่แจ้งไม่พ้นหลักฐานการเอาผิดสหายของบิดา ใช่ว่าคืนนั้นนางจะลักทรัพย์เพียงอย่างเดียว หลักฐานชิ้นสำคัญจากจวนหลังสุดท้ายนางก็นำมาด้วย

แต่เรื่องนี้คนตระกูลถังไม่มีใครรู้ มีเพียงองครักษ์ทั้งสี่คนที่รับรู้และรับมอบหลักฐานลายนิ้วมือ ซึ่งผู้นำตระกูลทั้งสี่ตระกูลได้ลงนามส่งคนในสำนักคุ้มภัยของพวกตน ให้ไปช่วยเจิ้นอ๋องเพื่อตบตาบิดาของนาง

แต่พอเกิดเรื่องกลับกลายว่ามีเพียงหนังสือลงนามฉบับนั้น ฉบับที่มีเพียงลายนิ้วมือผู้นำตระกูลถังเพียงผู้เดียว!

แค่คิดใบหน้างามก็ยกยิ้มตรงมุมปาก นางเฝ้ารอคอยให้คนพวกนั้นตามมาเมืองเสวียน หรือไม่แน่อาจจะถูกส่งไปเมืองอื่น เรื่องนั้นคงสุดแล้วแต่พระบัญชาของฮ่องเต้

ยิ่งกับชายหญิงคู่นั้นนางยิ่งอยากให้ตามมาเมืองเสวียนเสียจริง อยากรู้นักว่ายามที่ความรักต้องก้าวผ่านช่วงเวลายากลำบาก ความรักสุกงอมของคนทั้งคู่จะยังอยู่ดีหรือไม่

อีกหนึ่งสาเหตุที่ตระกูลถังต้องถูกเนรเทศ เพราะแม่ดอกบัวขาวบุตรีตระกูลหานอยากกำจัดตระกูลถัง เพื่อไม่ให้ถังเย่วเหยากับบุตรชายตระกูลจ้าวหมั้นหมายกัน บิดาของหานเจาเจาจึงเร่งลงมือเพื่อความรักของบุตรสาว

‘ตามมาทีเถิดข้าอยากชมความสนุกจะแย่’

ยามนี้ครอบครัวผู้ถูกเนรเทศได้เดินกลับเข้าไปในรถม้าอีกครั้ง หลังจากนั้นรถม้าคันเก่า ๆ ก็เคลื่อนผ่านประตูเมืองขนาดใหญ่ ซึ่งสูงจนแหงนหน้ามองคอแทบเคล็ด

ตรงจุดนี้มีนายทหารเฝ้าประตูอยู่หลายสิบคน เมื่อเห็นสัญลักษณ์ขององครักษ์เสื้อแพรจากเมืองหลวง พวกเขาจึงปล่อยให้รถม้าของผู้มาเยือนเคลื่อนผ่านไปโดยง่าย

นายทหารเฝ้าประตูหลายคน แอบชำเลืองมองเข้าไปในรถม้าคันเก่าอย่างสนใจ พลางคิดว่าคนในรถม้าคงเป็นผู้มากด้วยอำนาจ แต่ทำผิดร้ายแรงเลยมีองครักษ์หลวงคุ้มกันมาเช่นนี้ เพราะปกติจะมีเพียงนายทหารปลายแถวควบคุมตัวผู้ถูกเนรเทศ มาส่งให้ท่านเจ้าเมืองดูแลไปตามสภาพ