Se connecterPartager
10
Date de publication:
2026-11-10 22:07:16“ดี” ชิงหลันหันไปหาลูกจ้างทั้งสอง
“ใครสั่งให้พวกเจ้านำหีบออกไป”
“ผู้จัดการเฉียนขอรับ!”
“สั่งเมื่อใด”
“เมื่อครู่ขอรับ หลังคุณหนูเริ่มตรวจบัญชี”
เฉียนฟู่รีบโวยวาย
“พวกเจ้ากล้าใส่ร้ายข้า!”
ชิงหลันปรายตามองเขา
“ข้ายังไม่ได้ตัดสินว่าเจ้าผิด แต่หากเจ้าบริสุทธิ์ เหตุใดต้องรีบนำเอกสารออกจากร้าน”
“บ่าวเพียงต้องการจัดเก็บให้เรียบร้อย!”
“จัดเก็บด้วยการขนออกทางประตูหลัง”
เฉียนฟู่พูดไม่ออก
ชิงหลันจึงสั่งหลี่จง
“ทำรายการเอกสารในหีบทั้งหมด ให้เสมียนและลูกจ้างที่เห็นเหตุการณ์ลงชื่อรับรอง จากนั้นปิดผนึกไว้ในห้องบัญชี”
“ขอรับ”
“ส่วนเฉียนฟู่”
ชายร่างท้วมสะดุ้ง
“ขอรับ!”
“ระหว่างตรวจสอบ เจ้าห้ามแตะต้องเอกสารเหล่านี้โดยไม่ได้รับอนุญาต”
“คุณหนูรอง!”
“หากเจ้าคิดว่าข้าใช้อำนาจเกินหนังสืออนุญาต ก็เชิญไปร้องเรียนต่อท่านพ่อ”
ชิงหลันยิ้มเย็น
“แต่ข้าจะรายงานเรื่องหีบเอกสารให้ท่านพ่อทราบเช่นกัน”
เฉียนฟู่ทรุดตัวคุกเข่าลงทันที
“คุณหนูรองเมตตาด้วยขอรับ!”
“ข้ายังไม่ได้ลงโทษเจ้า”
“บ่าว... บ่าวเพียงทำตามคำสั่ง”
ชิงหลันหรี่ตา
“คำสั่งของผู้ใด”
เฉียนฟู่เงียบ
“ไม่กล้าพูดหรือ”
“บ่าว...”
“ไม่เป็นไร” ชิงหลันกล่าวเสียงเรียบ
“ข้าไม่จำเป็นต้องบังคับให้เจ้าสารภาพในวันนี้” นางก้มมองเขา
“แต่เจ้าควรรู้ไว้ว่า คนที่สั่งให้เจ้าทำเรื่องเหล่านี้ อาจไม่ยอมรับว่าเคยออกคำสั่งเมื่อความผิดถูกเปิดโปง”
เฉียนฟู่เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว
“คุณหนูรอง...”
“คิดให้ดีว่าเจ้าจะปกป้องใคร”
ชิงหลันหันหลังเดินกลับเข้าร้าน
“เพราะคนที่เจ้าปกป้อง อาจเป็นคนแรกที่ผลักเจ้าออกมารับผิดแทน”
หลังตรวจเอกสารในหีบ ชิงหลันพบรายการจ่ายเงินให้สำนักการค้าหย่งอันหลายครั้ง โดยไม่มีหลักฐานรับสินค้าสอดคล้องกัน
นางวางเอกสารลงบนโต๊ะ
“ท่านลุงหลี่ ท่านแม่เคยค้าขายกับสำนักการค้าหย่งอันหรือไม่”
หลี่จงครุ่นคิด
“เคยมีคนจากสำนักการค้านี้มาติดต่อเรื่องขนส่งขอรับ แต่ฮูหยินไม่ค่อยไว้วางใจพวกเขา เท่าที่บ่าวจำได้ นางไม่เคยตกลงทำสัญญาระยะยาว”
“เหตุใด”
“เพราะสำนักการค้าหย่งอันรับขนส่งสินค้าหลายชนิด ทั้งธัญพืชและเสบียง ฮูหยินเห็นว่าร้านผ้าของเราควรใช้ผู้ขนส่งที่ชำนาญเรื่องผ้าไหมมากกว่า”
ชิงหลันพยักหน้า
“เช่นนั้นเหตุใดหลังท่านแม่เสียชีวิต ร้านจึงจ่ายเงินให้สำนักการค้านี้มากมาย”
หลี่จงส่ายหน้า
“บ่าวไม่ทราบขอรับ”
ชิงหลันพลิกเอกสารอีกฉบับ ก่อนพบชื่อที่เคยเห็นในบัญชีเก่า
เฉินกั๋วจง… นางใช้นิ้วแตะตัวอักษร
“รองเสนาบดีกรมคลัง...”
เถาเถาเบิกตากว้าง
“ขุนนางใหญ่เช่นนั้นมาเกี่ยวข้องกับร้านผ้าของเราได้อย่างไรเจ้าคะ”
“ยังไม่รู้”
ชิงหลันตอบ
“อาจเป็นเพียงชื่อที่ถูกนำมาอ้าง หรืออาจมีความเกี่ยวข้องจริง”
“แล้วเราจะทำอย่างไร”
“ตรวจให้แน่ชัด”
นางหยิบกระดาษเปล่ามาจดชื่อสำนักการค้าหย่งอันและรายการเงินที่เกี่ยวข้อง
“ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเงินเหล่านี้ถูกส่งไปที่ใด”
ยามบ่าย ขณะที่ชิงหลันกำลังจัดเอกสาร เถาเถาก็เดินเข้ามารายงาน
“คุณหนูเจ้าคะ มีแขกมาขอพบเจ้าค่ะ”
“ผู้ใด”
เถาเถาลดเสียงลง
“ฉินอ๋องเจ้าค่ะ”
ชิงหลันชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มออกมา
“มาเร็วกว่าที่คิด”
“คุณหนูทราบหรือเจ้าคะว่าท่านอ๋องจะมา?”
“ไม่ทราบ”
ชิงหลันปิดสมุดบัญชี
“แต่เมื่อร้านผ้าแห่งนี้มีชื่อเกี่ยวข้องกับเสบียงทหาร ข้าก็คิดว่าคงมีคนสนใจ”
นางลุกขึ้นจัดอาภรณ์
“เชิญท่านอ๋องเข้ามา” ไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนในอาภรณ์สีเข้มก็เดินเข้ามาในห้องรับรอง โดยมีหานจื่อเฉินติดตามอยู่ด้านหลัง
ชิงหลันย่อกายคารวะ
“ถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ”
“ไม่ต้องมากพิธี”
เซียวจิ่งเหยียนกวาดตามองกองเอกสารบนโต๊ะ
“ดูเหมือนวันนี้เจ้าจะยุ่งไม่น้อย”
ชิงหลันยิ้ม
“ข่าวของพระองค์รวดเร็วดีนะเพคะ”
“เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพราะเรื่องใด”
“หม่อมฉันไม่กล้าเดาเพคะ”
“แต่สีหน้าเจ้าดูเหมือนเดาไว้แล้ว”
“หากพระองค์เพียงต้องการซื้อผ้า คงไม่พาองครักษ์มาด้วยกระมังเพคะ”
เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะเบา ๆ
“ช่างสังเกต”
“หม่อมฉันเพียงไม่ชอบให้ผู้ใดปิดบังเจตนาเพคะ”
“เช่นนั้นข้าจะพูดตรง ๆ”
เขาเดินมาหยุดหน้าโต๊ะ
“ข้ากำลังตรวจสอบคดีเสบียงทหาร และพบชื่อร้านผ้าจิ่นซิ่วในเอกสารบางรายการ”
ชิงหลันมองเขานิ่ง
“พระองค์กำลังสงสัยว่าร้านผ้าของมารดาหม่อมฉันเกี่ยวข้องกับการยักยอกเสบียงหรือเพคะ?”
“ข้ายังไม่ได้สรุปเช่นนั้น”
“แล้วพระองค์ต้องการสิ่งใด?”
“ข้อมูลที่อาจช่วยให้ตรวจสอบความจริงได้”
ชิงหลันยิ้มบาง ๆ
“ฉินอ๋อง ท่านคิดจะเล่นหมากกับข้าหรือเพคะ”
เซียวจิ่งเหยียนเลิกคิ้ว
“แล้วเจ้าคิดว่าตนเป็นหมากตัวใด”
“หม่อมฉันไม่คิดเป็นหมากของผู้ใดเพคะ”
ชิงหลันสบตาเขาตรง ๆ
“หากจะร่วมมือกัน หม่อมฉันก็ต้องมีสิทธิ์เดินหมากของตนเอง” เซียวจิ่งเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างพึงพอใจ
“ดี ข้าชอบคำตอบนี้”
หานจื่อเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบเหลือบมองคุณหนูรองเสิ่น สตรีผู้นี้ช่างกล้าหาญเสียจริง ไม่เพียงไม่เกรงกลัวฉินอ๋อง ยังกล้าตั้งเงื่อนไขกับพระองค์อีกด้วย
“เช่นนั้นเจ้าต้องการสิ่งใด?” เซียวจิ่งเหยียนถาม
ชิงหลันตอบทันที
“หม่อมฉันมีเงื่อนไขสามข้อเพคะ”
“ว่ามา”
“ข้อแรก หากร้านผ้าของมารดาหม่อมฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับความผิด ขออย่าให้ถูกยึดหรือปิดกิจการโดยไร้เหตุอันควร”
เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า
Dernier chapitre
ข้าคือดอกบัวดำ 67
เขาพยักหน้า“ดีแล้ว”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้านะเจ้าคะ”“ข้ารู้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว“หากวันใดเจ้าต้องการกลับมาเยี่ยมจวนเสนาบดี ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเสมอ”ชิงหลันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสิ่นเหวินจงยิ้ม ก่อนถอยออกไปเพื่อให้บุตรสาวเตรียมตัวต่อเถาเถาช่วยปักเครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ลงบนมวยผมเจ้าสาว“คุณหนู อดีตฮูหยินต้องดีใจมากแน่เจ้าค่ะ”ชิงหลันมองเงาสะท้อนของตนในกระจก“ข้าก็หวังเช่นนั้น”นางยิ้มบาง ๆ“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีความสุขแล้วนะเจ้าคะ”พิธีสมรสจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ตำหนักฉินอ๋องเสียงดนตรีมงคลดังคลอไปทั่วลานกว้าง แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางและผู้มีเกียรติต่างมาร่วมแสดงความยินดีเซียวจิ่งเหยียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มยืนรอรับเจ้าสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขเมื่อชิงหลันก้าวเข้ามา เขาก็ยื่นมือไปรับนางอย่างอ่อนโยนพิธีดำเนินไปตามธรรมเนียม ทั้งสองคำนับฟ้าดิน คำนับผู้ใหญ่ และคำนับกันและกันต่อหน้าสักขีพยานหลังพิธี ชิงหลันถูกพาไปยังห้องหอไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนก็เดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้านาง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกเมื่อเห็นใบหน
ข้าคือดอกบัวดำ 66
“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าได้ยินเรื่องความสามารถของนางมามาก ทั้งยังทราบว่านางช่วยรวบรวมหลักฐานสำคัญในคดีครั้งนี้”“นางเป็นสตรีที่ฉลาดและกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชมนางมาก”“มากพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วนางตกลงจะแต่งงานกับเจ้าหรือยัง”เซียวจิ่งเหยียนชะงักเล็กน้อย“กระหม่อมกำลังจะไปถามนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลทันที“เจ้ามาขอพระราชทานสมรสทั้งที่ยังไม่ได้ถามความสมัครใจของนางหรือ”“กระหม่อมเพียงมาขอความเห็นชอบจากเสด็จพี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปถามนางให้เรียบร้อยก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่อยากให้พระอนุชาของข้ากลับมาบอกว่าถูกคุณหนูเสิ่นปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งเมือง”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะ“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ดี หากนางตกลง ข้าจะพระราชทานสมรสให้”“ขอบพระทัยเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”วันต่อมา เซียวจิ่งเหยียนเดินทางมาหาชิงหลันที่จวนเสนาบดีนางกำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่ในศาลาสวนดอกเหมย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมก็หัวเราะ“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงคิดจะใช้ขนมดอกกุ้ยฮวาซื้อใจหม่อมฉันไปอีกนานเพียงใดเพคะ”“จนกว่าเจ้าจะยอมรับข้า”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ยอมเล่าเพคะ”
ข้าคือดอกบัวดำ 65
เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวันเดียวกัน ชิงหลันยังได้รับรายงานผลการพิจารณาคดีของผู้เกี่ยวข้องรายอื่นเฉียนฟู่ต้องรับผิดในส่วนที่ตนมีส่วนทำบัญชีเท็จ แต่การให้ความร่วมมือกับทางการได้รับการพิจารณาประกอบโทษ หลังพ้นโทษเขาไม่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกเหอคังได้รับโทษจากการร่วมทำบัญชีเท็จ โดยคำให้การที่ช่วยเปิดเผยเส้นทางเงินได้รับการพิจารณาเช่นกันจ้าวซานและอาหลิวถูกพิจารณาความรับผิดตามสิ่งที่แต่ละคนกระทำและรู้เห็น ไม่ได้ถูกลงโทษเท่ากันเพียงเพราะเคยทำงานให้คนของเฉินกั๋วจงส่วนอาหย่งซึ่งถูกจับจากเหตุพยายามลักขโมยหีบเอกสาร ได้ให้ความร่วมมือกับทางการและเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้บงการ จึงได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษตามความเหมาะสม ก่อนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติหลังพ้นโทษผู้ที่เกี่ยวข้องกับการส่งจดหมายข่มขู่และพยายามลักพาตัวอาเหมยก็ถูกดำเนินคดีตามหลักฐานที่ตรวจพบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงหลันจึงเรียกอาเหมยมาพบอดีตสาวใช้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่ นั่งก่อนเถิด”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ตามใจ”ชิงหลันยื่นซองเงิ
ข้าคือดอกบัวดำ 64
ทางการจึงพิพากษาให้จำคุกตามบทลงโทษของแคว้น พร้อมสั่งให้คืนทรัพย์สินที่ยักย้ายไปทั้งหมดเมื่อคำตัดสินออกมา เสิ่นเหวินจงจึงเดินทางไปพบหลิวซื่อเป็นครั้งสุดท้ายหญิงวัยกลางคนที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้นั่งอยู่ในห้องควบคุมตัวด้วยอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องประทินโฉมทันทีที่เห็นสามี นางก็รีบลุกขึ้น“ท่านพี่! ท่านมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเหวินจงมองนางนิ่ง“ข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใดเจ้าคะ”“ข้าได้ดำเนินการหย่าขาดจากเจ้าแล้ว”หลิวซื่อเบิกตากว้าง“ท่านว่าอย่างไรนะ!”“เอกสารได้รับการรับรองแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีอำนาจจัดการเรื่องใดภายในจวนเสิ่นอีก”“ท่านพี่!” นางร้องเสียงหลง “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ท่านจะทอดทิ้งข้าเช่นนี้จริงหรือ!”“ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าเพราะเจ้าตกต่ำ แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ”“ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว!”“ด้วยการยักย้ายสินเดิมของหว่านอี๋หรือ ด้วยการขับไล่คนที่พยายามช่วยชีวิตนาง หรือด้วยการปล่อยให้ชิงหลันถูกกลั่นแกล้ง”หลิวซื่อชะงัก“ข้า…”“ข้าเองก็มีความผิดที่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ความผิดของข้าไม่อาจทำให้การกระทำของเจ้ากลายเป็นสิ่งถูกต้อง”
ข้าคือดอกบัวดำ 63
“ค่าตอบแทนจำนวนมากในช่วงเดียวกับที่หลินหว่านอี๋ได้รับยาชุดใหม่หรือ”“เรื่องนั้น…”“แล้วเหตุใดหลังนางเสียชีวิต จึงมีคำสั่งให้ทำลายเอกสารบางส่วนของสำนักการค้าหย่งอัน”เฉินกั๋วจงหน้าซีดลงอีกเซียวจิ่งเหยียนมองเขานิ่ง“เจ้าสั่งให้เฉินฝูหยุดการตรวจสอบบัญชีของหลินหว่านอี๋จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ได้สั่งให้ฆ่านาง!”“แล้วเจ้าสั่งว่าอย่างไร”เฉินกั๋วจงกำมือแน่น“กระหม่อมเพียงบอกว่าอย่าให้นางยุ่งเรื่องบัญชีอีก”“ด้วยวิธีใด”“กระหม่อมไม่ได้ระบุ…”“แต่เมื่อเฉินฝูรายงานว่าจะใช้ยาเพื่อทำให้นางอ่อนแรง เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”เฉินกั๋วจงเงียบไปหานจื่อเฉินจึงนำคำให้การของเฉินฝูวางตรงหน้า“เฉินฝูให้การว่าเขาเคยรายงานเรื่องยาต่อท่าน และท่านตอบเพียงว่าให้จัดการให้เรียบร้อย นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบหลักฐานการจ่ายเงินให้เฉินฝูหลังจากเขารายงานผลการดำเนินการแล้ว ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”“มันโกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงจ่ายเงินให้เขาหลังจากเรื่องสำเร็จ”เฉินกั๋วจงอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำตอบเซียวจิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งให้ผู้พิพากษาพิจาร
ข้าคือดอกบัวดำ 62
ชิงหลันนิ่งคิด“หม่อมฉันอยากดูแลร้านจิ่นซิ่วให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แล้วก็จัดการสินเดิมของท่านแม่ให้เรียบร้อย”“เท่านั้นหรือ”“ยังมีอีกเพคะ”“ว่ามา”“หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครวางแผนทำร้าย ไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้ต้องรับมือกับผู้ใด”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า“เป็นความปรารถนาที่ดี”“แล้วพระองค์เล่าเพคะ”“ข้าหรือ”“เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลง พระองค์อยากทำสิ่งใด”เขามองนางนิ่ง ก่อนตอบ“ข้าอยากอยู่กับคนผู้หนึ่ง”ชิงหลันเลิกคิ้ว“ผู้ใดหรือเพคะ”“สตรีที่ชอบทำให้ข้าปวดหัว”นางหัวเราะ“ฟังดูเป็นสตรีที่ไม่น่าคบหานะเพคะ”“นางดื้อรั้น ชอบโต้เถียง และไม่เคยยอมแพ้ผู้ใดง่าย ๆ”“ยิ่งฟังยิ่งไม่น่าคบหาเพคะ”“แต่ข้ากลับชอบนางมาก”ชิงหลันชะงักเล็กน้อยเซียวจิ่งเหยียนยิ้ม“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี”นางแสร้งครุ่นคิด“หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงต้องอดทนมากหน่อยเพคะ”“ข้าอดทนได้”“นางอาจทำให้พระองค์เหนื่อย”“ข้าไม่กลัว”“นางอาจไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอย่างที่คนอื่นคาดหวัง”“ข้าก็ไม่เคยต้องการสตรีเช่นนั้น”ชิงหลันเงยหน้าสบตาเขา“แล้วพระองค์ต้องการสตรีเช่นไรเพคะ”เซียวจิ่งเหยีย
Vous vous intéresseriez aussi à
ไฟรักเร่าร้อน🔥
Me'JinJIn93.0K Vuesหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา367.6K Vuesขย้ำรักเลขา
C572.0K Vuesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.7K Vuesสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่190 Vuesหลงใหลรักเบอร์ตอง
SUGARNA48 Vuesคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร197 Vuesพันธะรักแม่อุ้มบุญ
พิมธารา198 Vues
