ตอนที่9

“หึ อย่างเจ้าจะมาเปลี่ยนแปลงอะไรตอนนี้” เฟิงอวิ๋นพูดพลางหัวเราะเยาะ

ข้าถอนหายใจท่าทางเจ้าพวกนี้จะไม่ยอมเชื่อข้าง่ายๆ

“แล้วจะให้ข้าทำยังไงพวกท่านถึงจะยอมเชื่อ”

“ไม่มี” เหวินอี้เป็นคนตอบ น้ำเสียงที่เย็นชาทำให้ข้าลุกยืนอย่างหงุดหงิดทันที

แม้โลกความจริงข้าจะด่าคนอื่นในใจและจินตนาการว่าต่อยคนอื่นในหัว แต่ว่านี่คือในนิยายข้ามีความกล้ามากกว่าหลายเท่านัก อยากยกเท้าถีบเรียงคนจริงๆ เป็นแค่กระดาษมีชีวิตแท้ๆ

“ในเมื่อพวกท่านไม่เข้าใจ ข้าจะไปหาเจียวจิง นางจะต้องเข้าใจข้าแน่ๆ”

ข้าลุกเดินไปหานางแต่ขณะที่ข้ากำลังจะถึงตัว แขนก็ถูกกระชากและถูกผลักให้ออกห่าง เหล่าองค์ชายทั้งสามต่างมายืนขวางข้าและปกป้องนางที่นั่งมองอย่างงงๆ ตอนนี้ข้ารู้สึกเหมือนนางเป็นดอกไม้งาม ข้าคือแมลงร้าย ส่วนเจ้าพวกนี้คือยาฆ่าแมลง!

เอาเถอะ ไม่แปลกก็ข้านั้นเป็นตัวร้าย พวกเขาก็คงกังวลเป็นธรรมดา ดังนั้นข้าจะไม่โกรธ ยังยิ้มแย้ม ไม่แสดงออกว่าไม่พอใจหรือร้ายกาจ ทั้งที่ใจจริงเริ่มจะไม่ไหวแล้ว

“ข้าก็แค่อยากเข้าไปพูดคุยกับเจียวจิงสักหน่อยเท่านั้น ถ้าพวกท่านไม่พอใจข้าก็จะกลับไปนั่งที่เดิมก็ได้” เจียวจิงรีบเชิญให้ข้านั่ง แต่มีหรือที่เหล่าฮาเร็มจะยอม ข้าเลยได้แต่ก้มหัวแล้วกลับไปนั่งที่เดิม

จากนั้นกลายเป็นว่าโต๊ะนี้เหลือเพียงข้าแค่คนเดียวที่นั่งอยู่เพราะสามฮาเร็มให้ข้ารับใช้จัดโต๊ะใหม่ให้ ข้าชินแล้วเพราะโลกความจริงข้านั้นล้วนถูกคนอื่นรังเกียจ แค่นี้หน้าข้าไม่ชาหรอก ทั้งยังด้านหนาไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรแต่ก็หงุดหงิด

จากนั้นฮ่องเต้ก็กล่าวต้อนรับเหล่าองค์ชายและองค์หญิงที่มาเป็นทูตในครั้งนี้ ทูตนั้นต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะขึ้นรัชกาลใหม่ และข้าก็ไม่รู้ว่าบัลลังก์จะเปลี่ยนเมื่อไร ห้าปี สิบปี หรือมากกว่านั้น

แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าตนเองอยู่ในฐานะตัวประกัน เพราะฮ่องเต้ต้องการป้องกันไม่ให้เหล่าแคว้นใต้อาณัติทำเรื่องใดๆ ที่เป็นการเหิมเกริมต่อแคว้นหลิง โดยหารู้ไม่ว่านอกจากเจียวจิง ทุกคนล้วนไม่ใช่คนที่แคว้นต้องการ

ซูเม่ยนั้นด้วยนิสัยที่ร้ายกาจ ฮ่องเต้แคว้นซื่อคงอยากจะขับไล่ไสสงใจแทบขาด เพราะกลัวจะเป็นภัยต่อซูหมิงผู้เป็นน้องชายซึ่งภายภาคหน้าจะกลายเป็นฮ่องเต้แคว้นซื่อคนต่อไป ดังนั้นย่อมดีใจแน่นอนที่ข้าจากมา

เหวินอี้ เกิดจากมารดาที่เป็นสามัญชน ทั้งชีวิตในวัยเด็กยังเป็นเพียงเด็กชาวบ้านธรรมดา แน่นอนว่าองค์ชายที่เคยเป็นสามัญชนย่อมถูกรังเกียจจากเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ ฮ่องเต้แคว้นอีก็ไม่ได้สนใจนักหรือไม่อาจลืมไปแล้วว่ามีโอรสอีกคน ดังนั้นจึงเหมือนตัวคนเดียวในวังหลวง

หยางชุน องค์ชายจอมเสเพลและเจ้าชู้ไปเรื่อยไม่เว้นแม้แต่ข้ารับใช้ ทั้งยังเที่ยวหอนางโลม มีเรื่องชกต่อยกับชาวบ้าน ใจร้อนโวยวาย ก่อเรื่องสารพัดจนผู้คนในวังหลวงเอือมระอา แม้แต่ฮ่องเต้แคว้นซานยังประกาศไม่ให้เหยียบตำหนักของพระองค์

สรุปคือทั้งสามคนล้วนเป็นองค์ชายที่ไม่มีใครต้องการ ฮ่องเต้แคว้นหลิงคงคาดการณ์ผิดแล้วที่จะใช้สามคนนี้เป็นตัวประกันเพื่อกดอำนาจของแต่ละแคว้น เพราะต่อให้ตายแคว้นตัวเองก็ไม่สนใจหรอก

คงมีแค่เจียวจิงที่เป็นองค์หญิงผู้เป็นที่รักของแคว้น และที่นางมาที่นี่คงไม่พ้นอยากอยู่ใกล้เฟิงอวิ๋นซึ่งเป็นคนรัก บางทีอีกไม่นานทั้งสองอาจอภิเษกกันและนางคงอยู่ที่นี่ตลอดไป

หลังฮ่องเต้พูดซะยาวนาน ข้าก็ฉีกไก่แล้วเคี้ยวอย่างไม่สนใจผู้ใด แม้จะรับรู้สายตาจากผู้อื่นที่ลอบมองอย่างชื่นชมในความงาม ข้าก็เพียงนิ่ง

หลังจากงานเลี้ยงเลิกราข้ากับจิวเมี่ยวก็เดินกลับตำหนัก พลางสนทนาไปเรื่อย ตั้งแต่รสชาติอาหารและความเป็นอยู่ของแคว้นนี้

“แคว้นนี้อุดมสมบูรณ์มากเลยนะเพคะ แค่หม่อมฉันมองไก่ต้มในชามก็รับรู้ว่าแตกต่างจากไก่ของแคว้นเรานัก เพราะไก่แคว้นซื่อนั้นผอมแห้งมีแต่กระดูก ขนาดวังหลวงยังหาตัวที่มีเนื้อเยอะแทบไม่ได้เลย”

ข้าพยักหน้าเป็นดังที่จิวเมี่ยวพูด ข้านั้นเคยแทะไก่แล้วเจอแต่กระดูก ถ้าเป็นไก่ย่างไม้ละ ห้าบาท สิบบาทแถวตลาดนัดยังพอเข้าใจแต่นี่เป็นไก่ในวังหลวงกลับได้กินแบบนี้ คิดดูเถอะว่าแคว้นจะยากจนและทรัพยากรจะแร้นแค้นแค่ไหน

กลับถึงตำหนักเปลี่ยนชุดเพื่อเข้านอน พลางมองท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีเป็นมืดมิด ไม่รู้ทำไมเกิดความเหงาและนึกถึงห้องเช่าเท่ารูหนูขึ้นมา คิดว่าป่านนี้มาม่าที่ซื้อไว้จะมีซองไหนใกล้หมดอายุแล้วบ้าง คิดแล้วเสียดายยิ่งนัก