ตอนที่10

เช้าต่อมาข้าและคนอื่นจากแคว้นใต้อาณัติได้เดินทางพร้อมฮ่องเต้เพื่อไปไหว้พระบนภูเขา ซึ่งเป็นวัดที่ฮ่องเต้หย่งเล่อนับถือ ข้านั่งมองทิวทัศน์ด้านนอกจากในรถม้า พลางชื่นชมรอบข้างอย่างยินดี สายลมอ่อนๆ ชวนให้น่าหลับใหลยิ่งนัก

“ที่นี่ต้นไม้ ต้นหญ้าล้วนเขียวชอุ่มนัก”

จิวเมี่ยวพยักหน้า “นั่นสิเพคะ….หม่อมฉันรู้สึกว่าสวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมต่อแคว้นซื่อเลยจริงๆ”

ข้าถอนหายใจ นางคงรักแคว้นซื่อมากจริงๆ แต่ว่าไม่รู้อีกนานแค่ไหนที่นางจะได้กลับแคว้นบ้านเกิดในเมื่อฮ่องเต้ยังต้องการกดหัวแคว้นทั้งสี่อยู่แบบนี้ แต่ถ้ากดหัวไม่อยู่เมื่อใดพวกเราที่เป็นตัวประกันก็ตายเมื่อนั้น

ข้าจึงทำได้เพียงพูดปลอบ “เจ้าอย่าได้เศร้าเลย…ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราสองคนไหว้พระขอพรเพื่อขอให้แคว้นซื่อเจริญรุ่งเรืองและอุดมสมบูรณ์ดีไหม”

นางยิ้มทันที “เพคะ”

เดินทางมาได้สักพักจึงมาถึงที่หมาย แต่ว่าพอเห็นบันไดที่ใช้เดินขึ้นภูเขาไปยังวัดแล้วข้าก็เริ่มถอดใจ มันสูงมากจริงๆ เหมือนวัดไทยที่มีบันไดสูงๆ จากตีนเขาไปจนถึงยอดเขา

ทุกคนเริ่มก้าวเดิน ข้าก็ต้องจำใจเดินตามไป เหล่าฮาเร็มบางคนก็อยู่ไม่ห่างจากเจียวจิงเลย ประคบประหงมกันดีจริงๆ ส่วนข้านั้นนอกจากจิวเมี่ยวก็ไม่มีใครเหลียวแลเลยสักคนเหมือนส่วนเกินไม่มีผิด แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าผ่านมากี่ขั้นแล้วแต่พอหันไปมองก็แทบหน้ามืดสูงมากจริงๆ

ข้าค่อยๆ เดินไปจนกระทั่งรู้สึกไม่ไหวจะเป็นลม มือก็คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวด้านหน้าเพื่อรั้งไม่ให้ล้ม

“กรี๊ดดด”

“เจียวจิง!”

ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแค่ข้าคว้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเจียวจิงและเสียงตกใจของคนอื่น พอเงยหน้ามองก็เห็นนางเกือบล้มแต่ว่าเฟิงอวิ๋นนั้นโอบกอดนางไว้ได้

เขามองข้าตาเขียว

“เจ้าทำอะไร! คิดจะแกล้งให้เจียวจิงตกลงไปรึ”

“ข้าไม่เข้าใจ ข้าแกล้งอะไร”

ข้านั้นจู่ๆ ก็ถูกด่าอย่างงงๆ

“เจ้า! เจ้าอย่ามาเสแสร้งแกล้งไม่รู้เรื่อง ทั้งที่เจ้าเกือบจะทำให้เจียวจิงตกลงไปแล้ว!” หยางชุนชี้หน้าว่าข้าและเดินมาอยู่บันไดขั้นเดียวกัน ส่วนเหวินอี้และองค์ชายสามที่เดินเคียงฮ่องเต้ก็หันมามอง

ฮ่องเต้ส่งให้ทหารลงมาถามเรื่องราว หยางชุนก็บอกว่าข้านั้นเกือบฉุดรั้งให้เจียวจิงตกลงไป ข้าเพิ่งเข้าใจว่าตอนที่ข้ากำลังจะเป็นลมเผลอยื่นมือจับเสื้อของเจียวจิงและนั่นก็เกือบทำให้นางหงายหลังตกลงไป

“ข้าแค่จะเป็นลมแล้วเผลอหาที่จับเท่านั้น ขอโทษด้วยนะเจียวจิง”

นางก็ยิ้มแล้วบอกว่าไม่เป็นไร

“ข้าไม่เชื่อน้ำหน้าอย่างเจ้าเด็ดขาด!” เฟิงอวิ๋นจับแขนนางแล้วพาเดินต่อไป เมื่อทำอะไรไม่ได้มากกว่าด่าส่วนหยางชุนยังยืนอยู่กับที่และยังด่าว่าข้าเสียหาย

“นี่ท่าน ข้าก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ!”

“น้ำหน้าอย่างเจ้าหมายังไม่เชื่อเลย”

“กล้าว่าข้าเช่นนี้เลยรึ!” ข้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ “ถึงจะน้ำหน้าอย่างข้า แต่คนก็หลงนับไม่ถ้วนแล้ว!” หยางชุนถอยเท้าห่างแต่ข้าสังเกตว่าหน้าอีกฝ่ายแดง คงจะโกรธข้ามาก

“ถะ…ถ้าเจ้าทำอะไรเจียวจิงอีก ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!” ตะคอกใส่แล้วรีบเดินไปหานาง ส่วนข้านั้นโมโหจนไม่อยากเดินแล้ว

“จิวเมี่ยวเจ้าว่าข้าควรทำ….จิวเมี่ยวเจ้าหายไปไหน” ข้าหันซ้ายขวาไม่เจอ พอมองลงไปเห็นนางกำลังนั่งพักอยู่ที่บันไดขั้นต่ำกว่า

“จิวเมี่ยวเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“มะ..หม่อมฉันพอไหวเพคะ”

“เฮ้อ….ไม่ไหวก็นั่งพักเถอะ ข้าก็จะนั่งด้วย” ข้านั่งลงข้างๆ นาง

“องค์ชายเป็นอะไรมากไหมเพคะ”

“พอๆ กับเจ้านั่นล่ะ”

ข้ากอดอกรู้สึกเหนื่อยจริงๆ ทั้งกายและใจ เจ้าพวกนั้นเกลียดข้ามากถึงขนาดที่ว่าต่อให้ข้าพูดอะไรก็ไม่ยอมเชื่ออยู่ดี

สักพักข้าและจิวเมี่ยวจึงเดินขึ้นข้างบนตามไป แต่ทุกคนไหว้พระขอพรกันจนครบกำลังจะลงเดินกลับ ส่วนข้าและนางเพิ่งถึง ไม่ต้องถามสายตาตำหนิของคนอื่น แม้แต่ฮ่องเต้ก็มองข้าอย่างไม่ชอบใจเท่าไร สุดท้ายข้าและจิวเมี่ยวเพียงพนมมือไหว้อย่างรีบร้อน พรก็ไม่ได้ขอและต้องถ่อสังขารเดินลงมาอีกครั้ง