ตอนที่7

“กรี๊ดดดดด”

หญิงชราล้มลงอีกครั้ง ความชุลมุนบังเกิดข้าบีบแขนนางแล้วตะคอกใส่

“สารภาพสิว่าเจ้าเป็นหัวขโมย! สารภาพมา!”

ปึก!

“องค์ชาย!”

ข้านั้นถูกกระชากแล้วผลักจนล้มลงอย่างแรงอีกครั้ง ปลายดาบของเฟิงอวิ๋นจ่อที่คอข้า

“หยุด! หากเจ้ายังไม่หยุดข้าจะสั่งให้ทหารนำตัวเจ้าไปขัง!”

ข้ามองไปรอบๆ ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนเลวในสายตาคนอื่นไปหมดสิ้นแล้ว เฟิงอวิ๋นแทบอยากจะฆ่าข้า เหวินอี้มองข้าอย่างเย็นชาจนแทบกลายเป็นเศษดินมากกว่าเดิม

ข้าหันไปมองเจียวจิงแล้วยิ้มให้

“เจียวจิงเจ้าเชื่อข้าใช่ไหม ข้าเป็นเพื่อนเจ้านะ”

นางหลบสายตา

“เจ้ากลับแคว้นเจ้าไปซะ ที่นี่ไม่ยินดีต้อนรับคนอย่างเจ้า!”

“จะยินดีหรือไม่ ไม่สำคัญในเมื่อตอนนี้ข้าเป็นทูตจากแคว้นซื่อ ถ้าท่านจะไล่ข้ากลับไปฮ่องเต้คงจะไม่พอพระทัย” ข้ายกยิ้มเหมือนผู้ชนะ

ส่วนเขาฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ

“เอาดาบออกไปจากคอข้าซะ!”

เฟิงอวิ๋นยังคงนิ่ง เรามองตากันไม่ลดละไม่มีใครยอมใครจนกระทั่งเจียวจิงเอ่ยขอร้องเขาถึงยอมเก็บดาบอย่างไม่เต็มใจ ยายแก่ถูกเจียวจิงพยุงพาไปหาหมอ แน่นอนว่าเฟิงอวิ๋นย่อมตามนางไป

ข้ามองเหวินอี้เพื่อขอให้เขาเข้าใจ

“เจ้าเดินไปวังหลวงเองเถอะ”

เขาพูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินกลับไปที่รถม้า ใบหน้าข้าชาจนร้อน หมายความว่าเขาไม่ให้ข้าขึ้นรถม้าไปด้วยแล้วรึ ข้าแค่นหัวเราะเยาะตัวเองที่ทำดีกลับโดนด่า พอจะกลับตัวกลับใจเเต่ไม่มีใครเชื่อ

นึกเเล้วสงสารทั้งซูเม่ยเเละตัวเอง

“องค์ชายเจ็บตรงไหนไหมเพคะ”

ข้าส่ายหน้าแล้วค่อยๆ ลุกยืน เดินไปข้างทางเพื่อหลบรถม้าที่กำลังผ่านไป ชาวบ้านต่างรวมกลุ่มมาด่าข้าไม่ลดละ ข้ามองพวกมันตาขวางแล้วตะวาดลั่น

“หุบปากซะ ไม่งั้นปากของพวกเจ้าจะต้องถูกตัดที่ว่าร้ายเบื้องสูง!”

เพียงเท่านั้นพวกมันต่างหยุดนิ่ง

“ไปกันเถอะจิวเมี่ยว”

ข้าว่าแล้วเดินตามรถม้าของเหวินอี้ไปยังวังหลวง ในใจทั้งแค้นทั้งเสียใจ บอกตัวเองว่าเอาใหม่ แต่กว่าข้าจะเดินไปถึงหน้าประตูทางเข้าวังหลวงขานั้นก็ล้าจนสั่น ทหารมองข้าทั้งสองแล้วยืนขวางไม่ให้เข้าไป จนข้าต้องยกป้ายฐานะขององค์ชายแคว้นซื่อให้ดูพวกมันจึงยอมหลีกทาง

ข้ารีบเดินตามขันทีผู้หนึ่งที่นำทางไปยังท้องพระโรงเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้แคว้นหลิง เเต่ระหว่างนั้นเพราะความงดงามของข้าที่มากเกินไปจึงทำให้เหล่าข้าราชบริพารต่างมองกันตาค้าง แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจพวกมัน

ข้าก้าวเข้าไปด้านในท้องพระโรง เเละเมื่อเงยหน้ามองเบื้องหน้าต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ ความน่าเกรงขามนั้นต่างจากฮ่องเต้แคว้นซื่อนักแม้จะเข้าสู่วัยชราแล้วก็ตาม แต่ท่าทางจะหัวแข็งน่าดู สองข้างของท้องพระโรงเต็มไปด้วยขุนนางมากมาย หากเเต่สายตาข้าเห็นคนผู้หนึ่งที่เพิ่งทิ้งให้ข้าเดินมา นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

นึกแค้นใจ ข้าต้องเดินมาในขณะที่พวกมันอยู่บนรถม้าอย่างสบายใจ เพราะไม่ใช่แค่เหวินอี้แต่เจียวจิงและองค์ชายอีกคนก็นั่งอยู่ก่อนแล้ว

“กระหม่อมองค์ชายซูเม่ยเเห่งแคว้นซื่อคำนับฮ่องเต้หย่งเล่อ” ข้าคุกเข่าคำนับ

“ลุกขึ้นเถอะ”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

ข้าลุกยืนจากนั้นก็ถูกเชิญให้นั่งลงบนเก้าอี้ซึ่งนั่งถัดจากเจียวจิง ขุนนางหลายคนต่างมองข้าด้วยสายตาไม่ต่างจากข้ารับใช้นักแม้จะไม่มองแบบโจ่งแจ้งแต่ก็แอบชำเลืองมอง

“ปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้วรึ” ฮ่องเต้เอ่ยถามข้า

ข้านิ่งงันพลันนึกถึงอายุของซูเม่ยปรากฏว่านั่งคิดอยู่นานก็คิดไม่ออก ถ้าอายุข้าล่ะก็ ยี่สิบเก้าแล้วอีกปีเดียวก็เข้าเลขสามแล้วสิ ลอบถอนหายใจก่อนจะรีบนึกอายุซูเม่ยอีกครั้ง

“เอ่อ….อายุเท่าองค์ชายเฟิงอวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ”

“งั้นรึ น่ายินดีนักถ้าสนิทกันได้ย่อมดี”